Mama Maai

Beste mede automobilist

Beste mede automobilist,

Goedemorgen. Het was een zware ochtend, niet? De wekker ging te vroeg, de kinderen werkten niet mee, het was niet echt heel gezellig en er was te weinig tijd om een boterham naar binnen te proppen. Die eet u dus maar in de auto. Samen met een thermosbeker koffie. Of was dat in alle haast nog net snel even gelukt? Ik snap dat, echt. Ik snap ook dat het gisteren weer eens niet lukte op tijd het bed in te duiken. Misschien kon u gewoon niet van de bank af komen. Blij dat u eindelijk zat. De serie was toch wel erg fijn of er wachtte nog een stapel werk. De klok tikte maar door en ineens was het weer tijd om op te staan.

Dus daar zit u dan. En dan wil moet u naar het werk, terwijl u eigenlijk al te laat bent vertrokken en rijdt er iemand voor u.

Dus daar zit u dan. En dan wil moet u naar het werk, terwijl u eigenlijk al te laat bent vertrokken en rijdt er iemand voor u. Lastig, snap ik. En die iemand rijdt maar niet door en hoe hard u ook kleeft en drukt, ze gaat maar niet aan de kant. En die iemand vanochtend was ik. Een moeder met drie kleine kindjes op de achterbank. Zo’n slomert. Vet irritant.

Snelheidsduivel

Maar nu moet u begrijpen beste mede automobilist, hoe hard u ook kleeft en drukt, aan de kant kan ik niet. Ik kan net zo min door of over mijn voorganger heen als u. Ook zo’n slomert. Vast ook zo’n moeder met drie kleine kindjes op de achterbank. Die misschien net als ik wel wat voorzichtiger is geworden in het verkeer met haar hele leven in dat blik met wielen.

Ik geef toe dat ik me niet als snelheidsduivel gedraag in het verkeer, niet waar het niet kan, maar ook niet waar het wel kan. Net nu u achter me zit. Ik ben namelijk wat voorzichtiger geworden in de auto sinds ik mij moeder mag noemen. Ik denk er wel eens over na dat iemand als u ineens niet ziet dat ik op de rem trap ofzo. Ik ben me zeer bewust van de waarde achter op mijn bank. Ik word misselijk bij de gedachte dat er iets met mijn kindjes zal gebeuren. Ik hoop dat u net zo misselijk wordt bij de gedachten dat door uw schuld mijn kindjes wat overkomt? Of dat ze zonder moeder moeten opgroeien.

Geïrriteerd en gehaast

Ik ben nog niet eens zo bang voor mezelf, maar dus voor mensen zoals u. Die geïrriteerd en gehaast in de auto zitten. Die denken dat de weg van hun is. Dat alle andere mensen er niet zo toe doen en hun tot last zijn. Van die mensen die zodra er twee meter ruimte komt me geïrriteerd inhalen waar het eigenlijk niet eens kan. Om hun punt te maken denk ik? U steekt nog net uw middelvinger niet op? Die dan vervolgens de hele weg alsnog voor me rijden of naast me stoppen bij het stoplicht. Sorry, dat ik daar dan om moet lachen. Of mensen die alleen maar met hun telefoon bezig zijn. Ja, die maken mij wel bang ja. Ook die mensen die druk zitten te discussiëren achter het stuur. Letten jullie wel op?

En wacht, ik erger me nog ergens aan. Dat ik eindeloos het verkeer ophoud om voor de rotonde te wachten. Ik had natuurlijk al lang kunnen gaan maar het is te vermoeiend de richting aanwijzer te gebruiken, blijkt. Je zal eens vermoeide vingers krijgen. Kan je niet gebruiken bij appen en swipen later op de dag natuurlijk, als je daar al niet mee bezig was. En omdat ik moet wachten, zit u ook geïrriteerd te wachten. Sorry.

Heeft u zelf eigenlijk kinderen? Knuffel ze nog maar eens

Dus. Heeft u zelf eigenlijk kinderen? Knuffel ze nog maar eens. En denk eens aan wat ik net aan u schreef.

Ik hoop dat u morgen mij niet treft. En ik u niet.

Fijne dag alsnog.

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

11 Comments

  • Reply
    Evita
    21 september, 2015 at 10:19

    Mooi geschreven, ik zit ook wel eens zo in de auto. En inderdaad met de kinderen erbij rijd ik nog voorzichtiger dan anders.
    Fijne dag!

  • Reply
    Puck
    21 september, 2015 at 10:51

    Helemaal mee eens! Merk dat ik ook echt rustiger ben gaan rijden sinds ik moeder ben. Dat het nu ineens niet meer zo belangrijk is om 0.5 minuten eerder aan te komen. Veiligheid is veel belangrijker.

  • Reply
    Marjolein
    21 september, 2015 at 11:18

    Wat een goed verhaal! Je hebt helemaal gelijkt, zo erg, die misdragingen op de weg.
    Wat ik nog wil toe voegen aan je verhaal, zijn die mensen, die hun auto op de stoep parkeren voor de school, want het parkeervak 10 meter verder is te ver lopen, ggrrrrrrr
    Dat ze oversteek blokkeren, dat zien ze niet of ze hebben er ….. aan.
    Elke keer wordt het weer genoemd in de informatiebrieven die we van school ontvangen, maar ach, die lezen ze vast niet 🙁

  • Reply
    Saskia
    21 september, 2015 at 14:50

    Maai, wat goed, ik ga dit even delen en hoop dat veel klevers of snelheidsduivels dit lezen.

  • Reply
    Sabine
    21 september, 2015 at 15:32

    Ja inderdaad! Dat moeten alle automobilisten echt even lezen! Ik ging trouwens altijd expres langzamer rijden als er werd gekleefd 🙂 Irriteerde me ook mateloos aan dit soort gedrag. Totdat ik in Bogotá ging rijden waar heel simpel gewoon geen regels zijn, en ik me om één of andere manier niet meer irriteer, terwijl het veel gevaarlijker is hier. Denk dat ik weer in mijn oude irritatie-gedrag terugval als ik ooit weer eens in NL rijd haha

  • Reply
    Lilian
    21 september, 2015 at 20:15

    Helemaal eens! Vanmiddag reed er een vrachtwagen met hele hoge banden echt heel dicht achter me op een volle snelweg. Zo eng, gelukkig kon ik hem makkelijk me laten inhalen (ja, een vrachtwagen hoort je niet in te halen, maar hij reed ook een beetje te hard)

  • Reply
    Vlijtig Liesje
    22 september, 2015 at 10:58

    Sommige mensen rijden best heel asociaal! Goede brief!

  • Reply
    lotus lilly
    22 september, 2015 at 20:36

    Als je als moeder door het verkeer laveert met kinderen dan merk je pas hoe agressief de overige gebruiken (kunnen) zijn. Ik ben vorige week ontzettend uit mijn slof geschoten bij school. Ouders die parkeren op plekken waardoor er levensgevaarlijke situaties ontstaan voor de kids die weg willen rijden. Heb kwaad school opgebeld maar die schijnen ook weinig te kunnen doen.

    Waardeloos!

    • Reply
      MamaMaai
      23 september, 2015 at 08:44

      Oh ja, daar zou ik nog wel weer een apart stuk over kunnen schrijven ja. Waardeloos inderdaad.

  • Reply
    Anke
    16 oktober, 2015 at 09:33

    Je zou columns kunnen gaan schrijven voor plaatselijke krantjes. Talent.

  • Leave a Reply