Mama Maai

Blijf met je poten van mijn man af

vreemdgaan, scheiden, uit elkaar, gebroken gezinnenIk krijg zomaar de indruk dat niet alleen onze kinderen in allerlei fases zitten maar hun ouders ook. En net als bij kinderen, stapt de een er wat vlotter over heen en blijft de ander er in hangen. En zoals dat dan gaat, kleine mensjes, kleine probleempjes, grote mensen, grote problemen.

Mijn jongste zit momenteel in de ‘alle tanden komen tegelijk door, ik ontwikkel me als een trein want wil lopen en praten, plak mama’ fase. Dat zijn problemen op wereld niveau uiteraard. Hij heeft het er maar druk mee. En ik ook. De middelste zit in de ‘het gaat precies zo als ik wil en anders niet’ fase en de oudste… Momenteel lijkt er bij haar even geen fase te zijn.

Het lijkt wel of we in de ‘laten we gaan scheiden want het gras is bij de buren echt groener’ fase zijn belandt.’

Wat me op valt? Het lijkt wel of man en ik in de ‘laten we gaan scheiden want het gras bij de buren is echt groener’ fase zijn aanbeland. De mannen die buiten de pot piesen dus. Nee, niet man en ik gekkies. Gewoon, de papa’s en mama’s in diezelfde fase als wij. Happily married, stelletje schorem geworpen, huisje, tuintje, beesje… Beetje burgerlijk, wat saai maar dat mag.

De fase van tropenjaren is voorbij

Die fase waarin je net een beetje onfatsoenlijk door die eerste tropenjaren van slapeloze nachten, snotneuzen, strontluiers en doorkomend gebit heen bent. Slapeloze nachten kreeg een andere dimensie. Die fase waarin je elkaar tot in detail op de hoogte houdt over de inhoud van de luiers, wie wat heeft gegeten, wie waar wat deed en wat zei. Er een compleet ingenieuze dagplanning op na geleefd wordt en er geen boe of bah meer uit lijkt te komen als het eindelijk kindertjes bedtijd is geweest. Sorry schat, ik heb het even gehad met al dat gereutel en gekakel, laten we even zappen.

De eerste zwangerschapskilos eindelijk afscheid namen, en de eerste grijze haren en groeven zichzelf verwelkomen en je bent gaan accepteren dat je als stel niet meer zo strak bent als in het prekinderen tijdperk. Jij niet omdat het afbakken van een nieuw leven nou eenmaal gepaard gaat met schade en blijvende veranderingen aan het lijf, man niet omdat slaapgebrek en stress en tekort aan me time ook hem de afgelopen drie jaar, drie decennia ouder maakte.

Maar hey, je lijkt weer wat energie te krijgen en zin om dingen te ondernemen. Zowaar breekt er een tijd aan dat overdag het nageslacht op school zit en er tijd is voor andere dingen.

En precies dat moment.

Is daar ineens die ander

Ik word er een beetje triest van. Vind het ook zo oneerlijk. Heb je net de zwaarste periode overleeft samen (laten we het niet hebben over die zak die er tijdens die fase vandoor gaat), die fase waarin je gewoon de tijd of puf niet had, is er weer tijd voor elkaar en dan… Is daar ineens die ander.

Ja hallo, krijg ik nog even de kans mijn leukste versie van mezelf te worden voor ik word ingeruild? Ik zie het om me heen bij bosjes gebeuren. Nee, niet toevallig een enkeling, echt hele bossen ouders gaan uit elkaar in deze fase om deze reden. Bijna de helft van de ouders uit de klas. De kleuterklas.

Bij met je poten van mijn man af

Mischien hè, mischien zijn man en ik zo’n stel wat er toevallig met gemak over heen stapt, deze fase. Uit ervaring weet ik dat het nog ruim een jaar duurt voor ik mezelf weer een beetje ga herkennen. Nog ruim 3 jaar voor de jongste naar school gaat. En als we daar dan doorheen komen…

Ik geloof er echt heilig in dat ik zo’n man heb gevonden die samen met mij de tijd uitzit, er het beste van maakt en over deze rottige fase heen stapt.

Het is een fase, het is een fase, het is een fase. En o, blijf met je poten van mijn man af.

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

21 Comments

  • Reply
    Laura
    7 januari, 2016 at 09:28

    Ja, dat is inderdaad precies wat we om ons heen zien gebeuren de laatste 2 jaar. Manlief en ik hebben al tegen elkaar gezegd dat we iets geks doen: We blijven bij elkaar terwijl het halve dorp uit elkaar gaat, vreemd gaat en weet ik wat nog meer. Maar niemand van die ‘volwassen’ personen denkt aan hun kroost. Die krijgen alles mee, ook de roddels over hun eigen paps en mams die in het parkje lopen te rotzooien met een ander…

  • Reply
    Angelique
    7 januari, 2016 at 10:42

    Dit is dus bij mij ook gebeurt. Mijn ex is meerdere keren vreemd gegaan. Zelfs toen mijn zoontje 5 weken oud was. En telkens trapte ik in de leugens dat hij zou veranderen. Nu ik een nieuwe partner heb kan ik mij niet voorstellen dat hij er vandoor zal gaan zodra er van ons samen een kleintje komt. Hij is al veels te gek op mijn zoontje laat staan een kind van zichzelf. Hij geeft ook aan het heerlijk te vinden om het samen te doen.

    • Reply
      MamaMaai
      7 januari, 2016 at 20:03

      Fijn dat je nu iemand bent tegen gekomen die dan dus beter bij je past 🙂

  • Reply
    MultiVroon
    7 januari, 2016 at 11:52

    Oh, ja, herkenbaar. Heeft het met die “nieuwe energie om iets leuks te gaan doen” te maken?

    Heel treurig. Hoop ook dat wij het kunnen voorkomen…

  • Reply
    Daniëlle
    7 januari, 2016 at 13:23

    Goed geschreven! Ook wij -mijn man en ik- zijn zo’n stel dat ons erdoorheen slaat. Wij horen gewoon samen, en dan doe en beleef je ook alles samen. Ook de minder leuke fases. Succes ?

  • Reply
    Sabine
    7 januari, 2016 at 13:47

    Echt zo erg eigenlijk, dat dit gebeurt. Zo jammer ook, voor de kinderen maar ook voor de relatie. De man komt er vast later achter dat het gras toch niet groener is bij de nieuwste verovering. Maarja dan is het al te laat. Ik hoop ook dat mijn mannetje, als we ooit kinderen krijgen en ook als we geen kinderen krijgen 🙂 ) niet a la Colombiaanse maatstaven door een Colombiaanse schone wordt ingepikt. Want echt, die vrouwen hier kunnen er wat van. Er stranden heel veel huwelijken omdat een andere vrouw de man inpikt. Echt, het zou verboden moeten worden 😉

  • Reply
    Sasjkia
    7 januari, 2016 at 14:37

    Maai, dit is een topper die veel mensen zal aanspreken. Ik ben vanaf mijn 17e samen , dat gaat naar de 40 jaar ? lief en leed delen. Ik snap niet dat mensen zo lichtzinnig met hun relatie omgaan. Wat wordt er een hoop gekwetst en wat wordt het hierdoor kindertjes moeilijk gemaakt.

    • Reply
      MamaMaai
      7 januari, 2016 at 20:03

      40 jaar is een feestje hè 😉

  • Reply
    janske
    7 januari, 2016 at 20:46

    Ik vind het vooral zo sneu voor al die kindjes…hartverscheurend hoe sommige ouders in zo’n situatie hun kids vergeten en alleen maar bezig zijn om elkaar’s leven te verzieken. Volgens mij heb ik mijn beste match gevonden en ben ik daarom al bijna 12 jaar gelukkig met hem. Op naar de volgende 12 😉

  • Reply
    Nicole
    8 januari, 2016 at 03:17

    Ik zie het nog niet gebeuren hier. Maar zie wel mensen uit elkaar gaan die al eeuwen samen zijn.. Mensen die pas een kindje hebben. Net zo oud als Fay of jonger… Dan moet er toch al van te voren iets niet goed hebben gezeten? Ik snap het niet….!

  • Reply
    Iris
    8 januari, 2016 at 11:00

    Echt niet te geloven dat dit zo massaal gebeurd. In mijn omgeving ken ik gelukkig geen enkel stel die gaat scheiden. Ik heb geleerd altijd te vechten voor datgene waar je bewust voor gekozen hebt. Dus al er troubles zijn dan moet je daar aan werken. Ik hoop dat manlief en ik nooit in deze fase terecht komen. Al zegt iets in mij dat dat ook echt niet gaat gebeuren.

  • Reply
    Nathalie
    8 januari, 2016 at 11:04

    Dat is inderdaad heel spijtig allemaal. Volgens mij zijn er ook heel wat koppels die een baby als reddingsmiddel zien voor hun relatie, zou dat niet kunnen? Terwijl dat net extra druk legt op je relatie…

  • Reply
    Vlijtig Liesje
    8 januari, 2016 at 11:28

    Ik lees en hoor ook best veel verhalen van stellen die ineens uit elkaar gaan omdat er een ander in het spel is. meestal wordt dan gezegd: ‘Ik kon er niets aan doen, dit is gewoon de liefde van mijn leven, dus ik kan niet anders.’

    • Reply
      MamaMaai
      8 januari, 2016 at 11:43

      Huh dat is ook wel een raar antwoord…

  • Reply
    Michael
    8 januari, 2016 at 12:01

    Leuk stuk om te lezen! Voor vaders ook zeer herkenbaar namelijk. Koester de man die wel bij je blijft en je behandeld zoals het hoort. Ze zijn vrees ik aan het uitsterven….

    • Reply
      MamaMaai
      8 januari, 2016 at 12:13

      Ja doe ik absoluut, dank je!

  • Reply
    Lori (Mama's Jungle)
    8 januari, 2016 at 23:47

    De soort volwassenpuberteit in plaats van peuterpuberteit. Ofzo. Maar dan anders. Nog zo’n fase die we moeten overleven… aahggrrr

  • Reply
    Syl
    17 januari, 2016 at 15:10

    Whoehaaaaaaa ik lees mezelf…. met dát verschil dan dat mijn kids 15 en 12 zijn. Dat je denkt dat het wel goed zit en hoppa… je man halverwege vorig jaar ineens de deur dicht trekt en het met een van mijn ‘beste vriendinnen’ heel gezellig heeft. Het is ze ‘overkomen’. Ben je 30 jaar samen.
    Toch heeft me dit veel goeds gebracht ook, het vertrouwen in mezelf. het nu weten dat ik heel sterk ben (en soms ook even niet), voor m’n kinderen maar ook voor mezelf ondanks alle toestanden die zo een scheiding met zich meebrengt. En ook het gevoel dat ik me onderdompel in een bad vol liefde van mijn familie en dierbare vrienden. En sinds kort dus ook weer kan openstaan voor een nieuwe liefde.

    • Reply
      MamaMaai
      18 januari, 2016 at 09:44

      Oh Syl, ik had het al gehoord van mijn moeder, wat verdrietig om te lezen. Ik hoop dat het goed met je gaat en je geluk vindt 🙂

  • Reply
    Judith
    6 februari, 2016 at 18:36

    Helaas zijn heel veel mensen tegenwoordig egoistisch en denken ze alleen aan hun eigen geluk. Dat kinderen en partner dan verdrietig achterblijven, is voor hen maar bijzaak. Met het grootste gemak wordt een partner ingewisseld en de kinderen moeten zich maar schikken naar de nieuwe partner die natuurlijk veel te snel intrek neemt. Ik vind dit echt zorgwekkend. Hoe kan het tegenwoordig toch zo mis gaan? We weten allemaal dat er vroeger teveel mensen bij elkaar bleven, maar tegenwoordig lijkt het de gewoonste zaak van de wereld om bij elkaar weg te gaan. Kijk, als je toevallig een vreemdgaande man of een man hebt getroffen die zijn handjes niet thuis kan houden, dan kan ik me voorstellen dat je hard van hem wegrent, maar in heel veel gevallen denken ze dat het gras bij een ander groener is en zonder maar te vechten voor het gezin geven ze er heel snel de brui aan. Ik krijg echt niet meer iedere dag de kriebels in mijn buik als ik mijn man zie, maar we weten wat we aan elkaar hebben. We vertrouwen elkaar volledig. We zijn goed voor elkaar en we vinden van elkaar dat we liefhebbende ouders zijn. We hebben een fijn huisje, zijn gezond en hebben twee mooie kinderen. Wat wil je nog meer?

    • Reply
      MamaMaai
      6 februari, 2016 at 18:57

      Ja inderdaad. Ik denk dat er zo veel van iedereen wordt verwacht, je moet zoveel, dat een relatie goed houden snel naar de achtergrond verdwijnt. Het gaat niet vanzelf. Je moet er voor werken.

    Leave a Reply