Mama Maai

Bodypositivity – jezelf accepteren zoals je bent

Bodypositivity, zelfacceptatie, onzekerheden, positief denken, bikiniHet is iets waar ik al een tijdje mee in mijn hoofd loop, of steeds opnieuw weer tegen aan loop, het is maar hoe je dingen bekijkt he ;). En dat is precies wat ik dus anders wil doen. Sommige dingen moeten nou eenmaal beter van een andere kant bekeken worden. Het is echt heel erg tijd dat ik tevreden ga zijn met wie ik ben. Met elk aspect van mij uiteraard maar al helemaal met mijn lijf. Dat ik accepteer hoe ik er uit zie, bodypositivity waar nog al veel om te doen is op dit moment. Het is niet de verpakking die mij gelukkige zou moeten maken, maar vooral hoe ik in die verpakking zit. Dik cliché natuurlijk maar zo ontzettend waar. Ook voor jou natuurlijk 🙂

Niet druk maken om dingen die niet belangrijk zijn

Ik las laatst  het onwijs populaire (terecht vind ik) boek ‘de edele kunst van not giving a fuck.’ Ik noemde hem hier ook al, waar ik behoorlijk enthousiast over ben en echt iedereen wil aanraden (wat niet gaat over bodypositivity trouwens mocht je dat idee nu krijgen). Het is zo zonde om je constant druk te maken over dingen die niet belangrijk zijn.

Wat als we dat even door trekken naar negatief denken over hoe je eruit ziet, hoe ontzettend zonde is dat eigenlijk? Ik ben inmiddels de dertig al een paar jaartjes gepasseerd en ik heb al zo veel nutteloze tijd verspild, lees jaren en jaren aan negatief denken, jij? Proberen weer eens wat kilo’s kwijt te raken, het weer opgeven, me zelf volvreten en toegeven aan snoepbuien omdat ik natuurlijk daarin weer eens faalde. Heel veel sporten, het heel veel sporten weer opgeven, me schuldig voelen, bla bla bla. Die eindeloze vicieuze cirkel. En word ik daar blij van? Nou niet bepaald. Sterker nog, het bepaalde in grote mate hoe ik over mezelf dacht.

Bodypositivity, zelfacceptatie, onzekerheden,, positief denken,

Bodypositivity, hoe fijn is dat?

Hoe fijn is het als je jezelf gewoon kan accepteren zoals je bent? Met dikke billen, met blubberbuikje en breden heupen, putten, tijgerstrepen en hangtieten. Mijn lijf is al lang niet meer zoals het was toen ik twintig was. Niet dat ik toen wel tevreden was, zo zonde achteraf he… Maar guess what? Ik ben ook geen twintig meer. Mijn lijf heeft inmiddels drie keer 42 weken een baby gedragen. Drie prachtige kinderen op de wereld gezet. Alles zit er op en er aan. Ze doen precies wat ze moeten doen. Dat vind ik nogal een applausje waard. Die strepen hebben een verhaal. Vind ik ze mooi? Nee dat niet, maar ze waren het allemaal waard en het wordt wel tijd ze te gaan accepteren. Ze zitten er nou eenmaal. Die theezakjes hebben de afgelopen jaren ook het een en ander voor de kiezen gehad. Ze staan helaas niet meer prontig naar voren maar ze deden precies wat ze moesten doen en ze deden het goed.

Oh mijn god wat heeft er veel energie gezeten in het nadenken over mijn lijf. En nog steeds… maar het begin is er.

Richt je op omdenken – je fit voelen en gezond zijn

Hoe je er uit ziet is niet belangrijk, dat je gezond bent en je fit voelt en de dingen kan doen die je graag wil doen. Dat is belangrijk. En als daar iets niet helemaal lekker zit, zou je daar als dat kan wat mee moeten doen. Want eerlijk is eerlijk, als je nu niet gelukkig bent, ben je dat dan wel als je 5 kilo minder weegt?

Rond mijn puberteit begon ik steeds meer ontevreden met mezelf te worden. Niet alleen met hoe ik eruit zag maar met wie ik was. Ik heb een hele periode gehad waarin ik alleen maar spijkerbroeken droeg en hoge laarzen. Geen idee hoe ik de hete zomers doorkwam, maar blote benen en fatsoenlijk zomerschoeisel stonden niet op mijn lijstje. For the record, ik denk echt dat ik daar geen enkele reden toe had, maar dat is misschien hoe een puberbrein in onze maatschappij werkt? Serieus, ik heb drie opgroeiende kinderen rondlopen en ik maak me daar zorgen over.

Ik schreef ooit 12 weegschaalregels. Hartstikke sarcastisch bedoeld maar tegelijkertijd was het precies zoals ik het deed en ik hoor dit ook van andere vrouwen terug. 2 Jaar geleden schreef ik bikinilijf en wiebelbillen. Ik eindigde dat ik eens een bikini moest gaan aanschaffen. Die had ik dus gewoon niet, wat erg.

Nog steeds ben ik keihard voor mezelf en bij vlagen heel ontevreden. Ik kon een dag laten maken of breken door de cijfertjes op de weegschaal maar dat doe ik niet meer. Jawel ik sta er nog veel te vaak op, ik baal ook van wat ik zie. Ik kan s ochtends voor de spiegel staan en denken dat ik er best mee door kan maar ik kan ook heel onaardig over mezelf praten en ik voel me daar nooit beter van. Ik ben er nog lang lang niet, maar ik wil er wel keihard aan werken.

Bodypositivity, zelfacceptatie, onzekerheden, positief denken, bikini

Bodypositief voorbeeld naar onze kinderen

Iets wat ik me heel hard voornam toen ik mama van Fenne werd bijna acht jaar geleden, was me nooit maar dan ook nooit negatief uit te laten over mijn figuur in het bijzijn van mijn kinderen. Toen ik mama werd besefte ik dat mijn kinderen niet naar mij kijken zoals ik mezelf zie. Zij houden van mij zoals ik vanbinnen ben, onvoorwaardelijk, puur. Ik wilde mijn kinderen liefst niet of in iedergeval zo laat mogelijk pas laten kennismaken met beoordelen op en oordelen over iemands uiterlijk. Ze proberen mee te geven dat zij maar ook anderen helemaal goed zijn zoals ze zijn.

Maar goed, dat klinkt allemaal heel ideaal he. Kinderen zijn nieuwsgierig en opmerkzaam. Ze vinden het heerlijk om op mijn billen te slaan en samen te schaterlachen omdat ze wiebelen. Een van de jongens vroeg zich af of mijn dikke zijkanten het gevolg waren van baby’s maken, en of dat ooit nog verdween. Fantastische opmerkingen die ik gek genoeg van mijn kinderen zo makkelijk accepteer maar owee als ik ook maar denk dat iemand anders dat zou kunnen vinden.

Kinderen zeggen dat soort dingen omdat het ze opvalt, ze doen een constatering. Niet omdat ze daarmee een oordeel hebben over die persoon. Zo puur zou het moeten blijven toch?

Bodypositivity, zelfacceptatie, onzekerheden, positief denken, bikini

Je bent niet zo belangrijk als je denkt

Vorig jaar besloot ik met Siem te gaan zwemmen. In bikini. Deze zomer besloot ik korte broeken te gaan dragen omdat het gewoon hartstikke heet is. En op vakantie in Zweden droeg ik mijn bikini zelfs bijna dagelijks. Whut, wat was er gebeurd? Als je goed kijkt, echt kijkt naar je omgeving, blijk je helemaal niet zo op te vallen als je denkt. En er lopen niet alleen maar mooiere betere mensen waar jij gaat. En het leuke is dat ik dus niet aan de rand van het meer bleef zitten maar samen met mijn kinderen herinneringen aan het maken was in het water terwijl het zo heet was. Te zonde om niet te doen toch? Wat erg als ik deze momenten met mijn kindjes had moeten missen. Ik kan me echt niet voorstellen dat er daar aan de rand van het meer iemand zich druk heeft zitten maken over mijn billen. En mocht iemand er toevallig wel wat van gedacht hebben, zijn ze het inmiddels waarschijnlijk allang vergeten. Ze denken maar lekker. Ik heb er geen last van.

Er kwam een omslag toen ik me begon te realiseren dat al die dingen die anderen eventueel over mij zouden kunnen denken, vooral de dingen zijn die ik zelf denk. Het is mijn eigen onzekere stemmetje in mijn hoofd wat mij niet goed laat voelen en tegen mij zegt dat mijn billen te dik zijn en die strepen op mijn buik lelijk. Een duiveltje. En ik blijk gelukkig ook een aardiger stemmetje te hebben wat langzaam maar zeker steeds een beetje meer macht over dat duiveltje krijgt en kan zeggen dat iedereen op het strand of op het schoolplein veel te druk is met zich zelf om zich druk te maken over de vorm van mijn billen en me aanspoort om gewoon te genieten van wat ik aan het doen ben.

Is het de norm dat we ons moeten schamen?

Ik twijfelde echt heel erg of ik dit wel online wilde zetten. Het is nogal persoonlijk en kwetsbaar natuurlijk. De reden dat ik het toch doe is dat ik het jammer vind dat het de norm lijkt te zijn dat we ons moeten schamen voor hoe we eruit zien. En precies dat is waar wel eens verandering in mag komen. Weet je wat nou het stomme is, ik schaam me er bijna voor dat ik soms denk dat ik er best mag zijn. En toch wil ik ermee doorgaan er aan te werken mezelf met mijn uiterlijk te accepteren. Want ik denk dat ik leuker ben als vriendin, mama, vrouw als ik dat ook echt denk.

Pas geleden las ik bij –> mommyhood een artikel over dit onderwerp, bodypositivity <–, wat mij motiveerde om er zelf ook over te schrijven. Want ik denk dat het heel belangrijk is dat we wat liever voor elkaar maar vooral voor onszelf worden en wat meer kijken naar de binnenkant in plaats van de buitenkant. Dat we naar onze kinderen uitstralen dat geluk niet gezocht moet worden in het uiterlijk maar vanbinnen en dat wie ze ook worden, hoe ze er ook uit zien, ze goed zijn zoals ze zijn. Maar daarvoor moeten we eerst zelf het goede voorbeeld geven.

*In dit artikel zitten affiliate links. Die verwijzen door naar een webshop. Mocht je daar wat bestellen dan krijg ik daar een kleine vergoeding voor zonder dat jij daar extra voor betaald. Wil je weten hoe ik hier verder over denk, lees mijn disclaimer.

Vind je het leuk mij te volgen? Dat kan via mijn Facebookpagina of op instagram. Leuk!Bodypositivity, zelfacceptatie, onzekerheden,, positief denken,

body positive power, jezelf accepteren zoals je bent, omgaan met onzekerheden en twijfels

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

No Comments

Leave a Reply