Erik schrijft

BuurBlog: Podiumbeest

Mijn ouders hebben een feest georganiseerd. Of eigenlijk drie feestjes in één. Mijn vader wordt 80, mijn moeder wordt 76 en ze zijn 20 jaar bij elkaar. De hele familie, buren en vrienden zijn uitgenodigd.

Het begint met een tochtje op een boot, wat niet handig is want ik loop nog steeds te hannesen met krukken en rolstoel na een meniscus-operatie. Ook heb ik een ontsteking op het puntje waardoor ik een rode neus heb waar menig clown jaloers op zou zijn. Eens in de zoveel tijd komt zo’n ontsteking opzetten, volgens mijn vrouw stress gerelateerd.
podiumbeest
Zou kunnen, want we hadden bedacht om ook stukjes te doen en ik hou er nooit zo van om in het openbaar te spreken. Mijn bijdrage bestaat uit een imitatie van Rinus Michels die als gastspreker het paar toespreekt. Ik vind het zelf, in alle bescheidenheid, een briljante tekst en een zeer verdienstelijke imitatie, maar dat helpt maar een beetje tegen de zenuwen.

Ook in mijn vak (ik heb een eigen reclame- en ontwerpbureau) moet ik regelmatig mijn ideeën presenteren. Meestal met een paar mensen om de tafel en dat is nooit een probleem, maar zodra ik vóór een groep mensen moet gaan staan, vind ik het een stuk lastiger. Meestal kom ik er goed mee weg (al vaker workshops e.d. gegeven), maar het is me ook overkomen dat ik volledig dichtklapte en met mijn mond vol tanden stond.

Dat laatste gebeurde me twee jaar geleden toen ik een workshop voor ondernemers volgde. Men vroeg vrijwilligers om voor de groep een elevatorpitch te doen en ik sprong overmoedig naar voren. Want zo ben ik dan ook wel weer. Ik zie dit soort momenten als een kans om over mijn angsten heen te komen. Bovendien had ik ooit voor honderd man aan een pitch-wedstrijd meegedaan en werd toen tweede. Dus het moest nu (voor 30 man) ook wel lukken. Ik begon enthousiast, maar terwijl ik aan het vertellen was, zag ik iedereen glazig naar me kijken. Ik stokte en stopte met vertellen. Stilte. Na eventjes pikte ik de draad weer op en hakkelde naar het einde. Ongemakkelijk ging ik zitten en baalde.

Een kleine twee jaar later kreeg ik een telefoontje van de organisator. Of ik misschien, samen met de toenmalige coach, nu zelf een workshop wilde geven. Kennelijk hadden zij, ondanks mijn ‘afgang’, vertrouwen in me. Dan moest ik dat ook maar hebben, vond ik en zegde toe.

Mijn dochters zijn allebei ook geen podiumbeesten. De jongste (Ayel, 4 jaar) presteerde het tijdens haar dansvoorstelling in de Schouwburg om het hele nummer verlegen te staan dralen, zonder ook maar iets dat op een danspasje leek tentoon te spreiden. De oudste (Yami, 8 jaar) danste toen wel goed, maar deed later een konijn-in-de koplampen-routine op het podium van school.
podiumbeest
Terug naar het feest van mijn ouders. Yami heeft ter ere van Oma en Opa een dansje ingestudeerd en Ayel wil ‘Let It Go’ van Frozen zingen. Ik ben er van overtuigd dat ze, bij het zien van al die mensen, op het ‘moment suprême’ terug zullen krabbelen. Maar zonder gene knalt Yami er 4 minuten op los op een samba-beat (enkele glazige blikken trotserend) en zingt Ayel een prachtige ballad. Althans…. ze beweegt haar lippen. Schijnt. Ik zit achter haar, hoor niks en zie vier minuten alleen haar onbewegelijke achterzijde. Ik raak desalnietemin ontroerd. Wat een lef van zo’n kleine kruimel!

Nu kan ik (een volwassen man van 46 en 1 meter 93) natuurlijk niet meer achterblijven. Ik pak mijn briefje, neem een slok wijn, schraap mijn keel en neem plaatst tegenover het paar. Terwijl ik, eerst nog wat zoekend naar de juiste toon en het vette Amsterdams accent, bezig ben met de speech merk ik dat het gegrinnik in het begin verandert in hardop lachen en later hier en daar in het spreekwoordelijk kromliggen. Volgens mijn vrouw zijn er hier en daar zelfs tranen van het lachen te bespeuren. Hoe dan ook, een succesvol optreden is een feit.
podiumbeest
Flash foward. Ik sta voor een zaal van 30 man een workshop te geven. Ik heb geen ontsteking op mijn neus (of waar dan ook op mijn lichaam) en dat lijkt me een goed teken. Ik weet dat ik ‘voor de klas’ niet op mijn best ben, maar besluit dat dit goed genoeg is. Wie is dat immers wel in zo’n situatie? Er wordt in het begin net zo glazig gekeken als twee jaar geleden, maar ik zag dat in het begin bij mijn mede-workshopgever, een half uur geleden ook. En hij is een door de wol geverfde coach en dan als een vis in het water. Zo kijken mensen nou eenmaal als ze luisteren. Ik vertel zo onverstoorbaar mogelijk verder en verdomd, het gaat best goed! Ik concentreer me op wat ik wil vertellen, wordt wat relaxer en scoor zowaar hier en daar een paar grinnikjes. Niets vergeleken met Rinus natuurlijk, maar daar sta ik hier ook niet voor.
podiumbeest

Als meerdere workshop-nemers na afloop naar me toekomen en me vertellen dat ze het interessant en inspirerend vonden en er veel aan gehad hebben, besluit ik ze te geloven. Geen reden om naar iemand toe te komen om dit te zeggen als het niet zo is. Vanaf nu dus te huur als workshopgever en…… voor feesten en partijen (naast Rinus Michels doe ik ook een hele aardige Prins Bernhard, een behoorlijke Ernie (van Bert), een hyperactieve clown en zing smartlappen).

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

1 Comment

  • Reply
    Inge
    13 september, 2014 at 10:28

    Haha Prachtig.
    En knap van jullie 3tjes!

  • Leave a Reply