Mama Maai

Commit2fit week 3: angsthaas

commit2fitAlweer week 3! Ik moet alweer gaan nadenken hoe ik me na Januari ga motiveren te blijven bewegen, dat wordt nog een klus. Na Januari hoop ik te kunnen zeggen dat we kampioen zijn en ons niet grandioos hebben laten wegvegen van de baan. Dat we nog enigszins onze eer gered hebben. Ook dat wordt nog een hele zware klus. Ik ben serieus bang voor deze tegenstanders. Watje.

Na Januari valt 1 keer per week spelen weg en moet ik mezelf naar buiten slepen om een rondje extra te lopen om aan voldoende beweging te komen. Binnen korte tijd daarna zal er nog een training weg vallen of onze motivatie. En wie weet wordt het nog wel winter. Oh nee, oh nee, hoe kom ik nou fit en wel de winter door?

Week 3:
Afijn, week 3 van de commit2fit challange van Girls love 2 run. Score 10/15. Dat gaat lukken!!!! Appeltje eitje mensen.
♠ 7/15 badminton training
♠ 8/15 badminton training
♠ 9/15 rondje hardlopen
♠ 10/15 badminton wedstrijd

Angsthaas:
Ja, dat rondje hardlopen. Niet mijn beste rondje. Zwaaar. Ik had me laten opjutten. Zoals we dat elkaar dus aan doen in de challenge. Gaat de één dan moet de ander dus ook. En zo liep ik op vrijdag laat in de middag, rond etenstijd in de schemer mijn rondje. Ik. Angsthaas. Heel stoer stapte ik de deur uit. Hardlopers zijn stoer en zelfverzekerd namelijk, dus waarom ik niet. En met die gedachte begon ik. Het begon te regenen. Ook dat nog.

Het viel mee. Mijn verlaten stukje rond de voetbalvelden was nog niet zo verlaten als ik dacht. Waarom liep ik überhaupt dat rondje? Een hoop wandelaars met hond, pfiieeuw. Ik liep verder. Verder de velden in, en daar was ik ineens alleen. Omkeren ho maar. Hallo, ik zal me toch niet zo laten kennen. Bovendien was ik al op de helft. Het ritme had ik nog niet gevonden en ik hijg nog steeds. Ik krijg het niet onder controle. In de verte zie ik iemand naderen. Bij vol daglicht in publiek ben ik vol vertrouwen. Zie ik het goede in mensen. In de schemer op een verlaten stuk vertrouw ik niemand. Ietsje versnellen. Niet hijgen. Soepeltjes er voorbij. Laat hem maar denken dat ik het nog wel even volhoud. Dat ik niet te pakken ben. Nee, niet omkijken. Doorlopen. In mijn ooghoeken de schaduw in de gaten houden. Op mijn iphone zie ik dat ik meer dan een minuut sneller loop dan normaal. Ik kijk toch om, hij is verdwenen. Ik ben weer alleen. Onder de brug door begint de bewoonde wereld. Dat moet ik halen. Doorlopen, niet vertragen. Ik kan eigenlijk niet meer. Mijn benen zijn verzuurd, ik ben misselijk maar ik weiger te stoppen.

Eindelijk onder de brug door, naar huis. Lopen als een opgejaagde stier is toch niet echt mijn ding. Nog even snel een foto. Ik leef nog. Zie, heel stoer en zelfverzekerd. Jahaaa, watje.

En hier week 1 en week 2, voor als je die gemist had.

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

4 Comments

  • Reply
    Petra
    20 januari, 2014 at 20:03

    hahaha heb ik ook hoor, een van de redenen waarom ik ’s avonds ook liever niet loop (in het donker). Maar bikkel! Je hebt het weer gedaan!!

  • Reply
    Jasmijn
    20 januari, 2014 at 20:09

    Hou vol!
    Grappig, rennen in het donker. Ik vond het ook altijd eng. Nog steeds eigenlijk. Hoewel het hier in Zweden midden in de winter om half 3 ’s middags al donker is, waardoor het minder spannend is geworden.

  • Reply
    Nicky
    20 januari, 2014 at 21:06

    Wat knap van je dat je doorzet, ik doe het je niet na.

  • Reply
    Gwen
    21 januari, 2014 at 12:40

    Goed bezig!!! Ik denk ook vaak dat iedereen snode plannen heeft ’s avonds of tijdens de schemer, niks raars aan 😉 En je hebt hem maar mooi een poepie laten ruiken door 2x zo snel te rennen 😉

  • Leave a Reply