De kinderen

Drie kindjes op school, ik keek er naar uit

eerste schooldag, leeg nest

Drie kinderen leverden we vanochtend op school af. Twee vonden dat heel gewoon en bij eentje liep de spanning met de minuten op. Maar hij deed het heel dapper allemaal. Mijn lieve kleine, schattige, mooie bijzondere ventje. Mijn stoute, ondeugende mannetje met bravoure alleen was dat bravoure er vanochtend even niet. Daar stond hij dan, zeer gespannen op zijn eerste schooldag.

Hij keek er al weken naar uit. Maanden zelfs. Hoe het precies zit met tijdsindeling gaat hij binnenkort op school wel leren maar hij vertelde tegen iedereen die het wilde horen dat hij over 3 nachtjes naar school ging. Dat waren eerst drie maanden en toen ineens was dat er nog maar 1. Alles in de toekomst is nog maar één nachtje, net als zijn verjaardag over alweer drie weken. Dan is hij vier en officiel kleuter. Poeh.

Ik voelde hem. Stond met tranen in mijn ogen naar mijn gespannen ventje te starten tot we besloten maar eens te moeten gaan. Het gaat goed komen, we hebben er alle vertrouwen in. Zowel in ons kereltje als in de juf die hij al zo goed kent. Hij is er zo enorm aan toe. Hij keek er zo enorm naar uit… Maar zo’n eerste dagje….

En ik ook. Daar zit ik dan met mijn kopje koffie een leeg huis in te staren. Ik telde de afgelopen weken af. Sinds mijn zwangerschap ging sporten niet meer en zit er geen me time meer in. Sta ik 24/7 ter beschikking, wordt er van alles van me verwacht en aan me getrokken.

De vlag mag uit. En dat voelt enorm dubbel. Want ik heb heel graag de allerleukste mensen om me heen, ik geniet ervan als ze er zijn. Maar de laatste tijd een beetje minder.

Ik kan dat niet. Ik heb meer ruimte nodig dan dat. Af en toe even op adem komen. Die momenten net wat langer onder de douche staan en uitslapen zijn niet genoeg. Ik moet af en toe gewoon helemaal alleen zijn, mijn eigen plan kunnen trekken en kunnen opladen om weer een beetje mezelf te worden in plaats van de directrice die loopt de snauwen door het huis.

eerste schooldag, leeg nest

En nu ben ik alleen, in een leeg huis en dat is gek. Alsof er ineens andere dingen van me worden verwacht. Dat de kasten zijn aangevuld, dat het huis brandschoon is, dat ik heb zitten rusten en genieten van mijn kopje thee… Dat komt later. Ik moet nog even wennen aan mijn nieuwe rol. Ik voel me niet alleen, niet eenzaam, niet verloren in ieder geval. Technisch gezien ben ik ook niet alleen, en dat laat ze af en toe merken ook 😉 .

In ieder geval, de tijd zit er alweer bijna op. Ik kan niet zeggen dat ik me nou enorm nuttig heb gedragen. Maar het was goed. En ik kan niet wachten tot ik mijn ventje weer kan zien, ik wil horen hoe het was op zijn eerste schooldag, hem plat knuffelen, schooltje spelen. En dan kijk ik stiekem weer uit naar de paar uurtjes op maandag…

Wil je mamaMaai volgen? Facebook, instagram, pinterest

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

No Comments

Leave a Reply