De kinderen

En dan besef je je, zo snel kan het gebeuren

zo snel kan het gebeurd zijnHet zijn altijd de kinderen van iemand anders die wat overkomen. Ik hoor nog in mijn hoofd de woorden van een collega, wij maken zoveel rare ernstige dingen mee, we zien al zoveel, hoe groot is statistisch de kans dan dat het je ook nog zelf overkomt. Dat was er eentje die ik maar wat graag wilde geloven maar bleek zo ontzettend onwaar te zijn. De kans dat onze kinderen wat overkomt is natuurlijk net zo groot als van elke andere ouder.

Mop loop eens door, kom, je staat midden op de weg en er komt een auto aan. Kom op joh, ga eens in je stoel zitten. De jongens kruipen tergend langzaam in de auto en ik raak geïrriteerd. Vlak naast ons in de parkeergarage beginnen mensen tegen elkaar te schreeuwen. Ik kan net niet zien wat er aan de hand is, en hoor ook niet waar het geruzie over gaat maar het geluid komt bij de betaalautomaten vandaan, daar waar Merijn staat af te rekenen.

Kom, nu even gaan zitten, ik ben zo terug. Ik probeer te zien wat er gebeurd. Als ik stukje die kant op loop, komen Merijn en Fenne me tegemoet lopen. Fenne haar gezicht was nog nooit eerder zo krijtwit. Ik pak haar vast en ze begint hard te huilen.

Wat is er gebeurd? Zo ontzettend stom. Een paar seconden maar. Waarin Merijn dacht dat ze bij mij was en ik dacht bij hem. In werkelijkheid stond ze te treuzelen. Liep om de trap heen over het zebrapad naar papa. En toen was daar ineens die auto. Die haar niet zag aankomen en haar in haar buik raakte. Net op tijd gestopt.

Een tegenligger zag het gebeuren en nam het voor haar op. Verweet de bestuurder dat hij te hard reed en veel te laat stopte. Veel te laat reageerde. De bestuurder op zijn beurt begon terug te schreeuwen. Van wie dat kind was?

Dat kind was dus onze kleine meid. Die gelukkig alleen wat buikpijn had maar vooral heel heel erg geschrokken was. Heel even schiet het dan door je heen voor je die nare gedachte weg kan drukken. Wat als… Zo snel kan het dus gebeuren. Er moet wel een engeltje op haar schouder gezeten hebben.

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

6 Comments

  • Reply
    MultiVroon
    9 november, 2017 at 10:59

    Oh, oef, slik.

  • Reply
    Sanderijn
    9 november, 2017 at 19:18

    Och Jezus, dat is schrikken. Ook voor die chauffeur hoor, ik ben ook wel eens bang dat door één moment van onoplettendheid in de auto (drie jonge kinderen op de achterbank… je kent het wel) er eens iets echt ergs gebeurt. De chauffeur had ongetwijfeld anders gereageerd als Fenne niet overduidelijk in orde was geweest.
    Maar jeetje, je meisje, je kind, wat een schrik! Zo’n zebrapad is wat dat betreft verraderlijk hè, weten dat je voorrang hebt maar het dan niet krijgen….
    Mijn jongste rende voortdurend de straat op zonder op of om te kijken, hoe ik hem ook waarschuwde. Tot hij tot twee keer toe net op tijd voor een aankomende auto weer de stoep op vloog. Schrikken! Sindsdien kijkt hij heel goed uit, het was de beste leermethode, omdat hij gelukkig niets had. Pffff!

    • Reply
      MamaMaai
      10 november, 2017 at 16:14

      Zeker, ik herken dat gevoel. Ik ben ook als de dood dat ik zelf eens die chauffeur ben. Ik probeer ze ook altijd uit te leggen dat als ze een hoop herrie in de auto maken dat ik dan niet goed kan opletten en dat dat gevaarlijk is. Maar ja, ze zijn nog zo jong, daar hebben ze niet altijd een boodschap aan helaas. Het gaat goed met haar gelukkig, ze heeft er geen last van. Ik meer 😉

  • Reply
    Sheila
    9 november, 2017 at 22:54

    Oh mijn God!!! De nachtmerrie van elke ouder. Ik ben zo blij dat het goed is afgelopen!!!

    Je weet het in je achterhoofd dat een ongeluk in een klein hoekje zit. Maar toch dringt het niet helemaal door dat het ook daadwerkelijk elk moment kan gebeuren. Althans, dat merk ik ook wel eens. De keer dat ik Oz kwijt raakte in het park. Woedend was ik op mijn man, die hem in de gaten zou houden. Toen ik hem niet zag, zei hij dat hij bij een beeld speelde. Mijn man stond er met de rug naar toe. Niet dus. Het was mega druk met allemaal mensen die aan het picknicken waren. We waren met vrienden, dus iedereen op zoek. Zat hij zo’n 30 meter verderop te spelen. Ik was zo blij natuurlijk, vooral omdat er ook een vijver in de buurt was. Maar oh, wat was ik kwaad op mijn man. En een andere keer dacht ik dat hij direct naast me stond, toen we de trein uitstapten. Zat hij gehurkt bij de tree van de treindeur. Gelukkig zag iemand anders dat en trok hem weg. Pfff….

    En dan zeg je dat je de volgende keer echt beter op let. En dat doe je ook. Maar dan alsnog, een ongelukje is zo gebeurd.

    • Reply
      MamaMaai
      10 november, 2017 at 16:12

      Nou echt, ik ook! Je schrikt je een ongeluk, ben zelfs blij dat ik het niet heb zien gebeuren. Maar goed, je denkt altijd dat het je niet gaat gebeuren omdat je zo goed oplet. Punt is, het gaat om die ene seconde. Je hebt nou eenmaal geen ogen in je achterhoofd.

  • Reply
    Karen
    15 november, 2017 at 12:56

    Zo heftig. Het is toch je ergste nachtmerrie als het wel was gebeurd.

  • Leave a Reply