Mama Maai

En dan ga ik het zwanger zijn nog missen ook

Ik ben gewoon af en toe ook echt wel een beetje een doos. Is er dan echt helemaal niks leuk aan het zwanger zijn? Jawel, echt wel. Sterker nog, er zijn zelfs een aantal, hoop, dingen die ik echt oprecht ga missen. Hoe stom ik zwanger zijn ook vind, ik kan er net zo verdrietig van worden dat ik dit nooit meer ga meemaken. Want stom, ja. Maar speciaal is het ook zeker.zwanger, dikke buik, 30 weken

♥ Mijn buik. Sorry wat? Je buik? Maar je schreef… ja ik weet het. En toch ga ik mijn buik missen. Want er zijn ook echt momenten dat ik voor de spiegel sta en trots ben. Dat mijn lijf een nieuw leventje maakt. En dat voor zover we nu weten ook alles goed gaat. Een wonder van de natuur vind ik dat. Ik kan echt schaamteloos en ver in gedachten verzonken eindeloos over mijn steeds dikker wordende toeter staan aaien. Geen gezicht ik weet het. Sorry voor dat. Maar ik vind het echt super bijzonder dat er gewoon verborgen in mij een kleine nieuw mensje aan het groeien is.

♥ Het gekriebel, gewiebel en getrappel vanbinnen. En alleen ik die dat voelt. Of in ieder geval voelt op deze speciale manier. Het is mijn kleine geheimpje. Oh mensen, dat ga ik denk ik wel het meeste missen van alles. Ik roep nu al te pas en te onpas naar man, ‘ja maar kijk dan hoe hij tekeer gaat, nee, voel nou eens….’ Man ervaart dat heel duidelijk anders dan ik.

♥ Hoe trots kleine meid en man nu al zijn. Hoe ze langzaam toeleven naar een nieuw broertje. Hoe ze vechten om van wie dat broertje nu eigenlijk is. Hoe ze vechten om wie mijn buik mag knuffelen. De onderonsjes die de kleine man nu al heeft met zijn broertje. Hoe hij mijn shirt omhoog trekt en dan de baby gaat voorlezen. Zo zacht, dat ik het niet kan horen. Hoe hij eindeloos kusjes geeft en mijn navel probeert in te turen of hij al een glimp kan opvangen. En kleine meid die aan echt iedereen vertelt die het horen wil dat er een baby in mijn buik zit en af en toe vanuit het niets ineens mijn buik zit te strelen. Ze zijn zo trots. Nu al.

♥ Het wachten. Dat we niet weten wat het wordt voor kindje. Nog even en we kunnen ons niet meer voorstellen dat we het niet wisten. 3 jaar geleden liep ik net zo rond met de kleine man in mijn buik. Nog een volledige verassing wat het zou worden. Nu kan ik me werkelijk niet meer voorstellen dat er ooit een moment was dat we niet wisten dat dit ons kleine mannetje zou worden. En dat gaan we waarschijnlijk nooit meer meemaken. Dat fantaseren over zijn karaktertje. Welke kleur haartjes. Op wie zou hij lijken. Op papa hoogst waarschijnlijk, man bezit aardig dominante genen.

♥ Het discussiëren over de naam. Waarschijnlijk voor het laatst en wat zal ik blij zijn als we er uit zijn want wat is het frustrerend. Man heeft met zijn carrière als docent werkelijk bij elke naam een associatie. Met mij als kinderverpleegkundige werkt het al niet veel beter. Zo vallen er al snel hele hordes namen af. Het is moeilijk iets te vinden wat bij ons past. Een naam waarvan straks niet 6 kindjes in een klasje zitten. Maar het is voor het laatst en ik ga het missen.

♥ Het huis baby klaar maken, baby kleertjes uitzoeken, het eerste baby wasje, het kamertje leuk aan kleden. Er door heen lopen en fantaseren dat er straks een nieuw jongetje in het bedje zal liggen, ohhh….. hormonen.

♥ Het houden van en verlangen naar een kindje wat je nog nooit hebt gezien.

Nog 9 weekjes voor ik de uitgerekende datum ga verstrijken. Dat zal er wel in zitten maar uiteindelijk blijft het natuurlijk toch afwachten wanneer de kleine man zich gaat aandienen. Nog even een paar keer extra stil staan dus bij die leuke momentjes voordat het weer voorbij is.

Ook leuk: Wat je NIET tegen een zwangere zegt of Wat je juist WEL tegen een zwangere zegt

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

26 Comments

  • Reply
    Elisa
    13 november, 2014 at 06:28

    Zwanger zijn heb ik geen ervaring mee, maar zo iets heeft altijd twee kanten, het moment dat je het zat bent en al die kwaaltjes, en het trots zijn op het gene wat er gebeurt 🙂

    Blijft een heel bijzonder proces.

  • Reply
    Seline
    13 november, 2014 at 06:41

    ik herken dit wel, ik had op een gegeven moment echt een hekel aan zwanger zijn (oops) maar na m’n zwangerschap besefte ik me wel dat ik stiekem wat mistte.. Geniet er nog even van hoor!

  • Reply
    Manon
    13 november, 2014 at 08:29

    Ah, alle punten zijn zo herkenbaar! Het is ook zo vreselijk bijzonder. Ik ben normaal nooit zo van “de wondere dingen in het leven”, maar om zwanger te mogen zijn… Ja, heel speciaal en wat jij ookal aangeeft: alleen ik voel ons kindje op die bijzondere manier <3 Ik kan niet wachten op het moment dat ik hem eindelijk kan knuffelen maar ik weet ook zeker dat ik die godsgruwelijke irritante dikke buik ga missen!

    • Reply
      MamaMaai
      13 november, 2014 at 08:32

      En bij jou komt het helemaal dichtbij, spannend hoor!

  • Reply
    Gwen
    13 november, 2014 at 09:06

    Och zwanger zijn is zo heerlijk! Zelfs nu ik tig kilo meesleep en mijn dikke billen en benen vervloek 😉 Die naam van jullie hihi, Jurre of Eddy, kan prima toch? 😉

    • Reply
      MamaMaai
      13 november, 2014 at 09:16

      Hihi, nou je helpt ons wel goed op weg

  • Reply
    Christel Bouwman
    13 november, 2014 at 09:11

    Klinkt heel bekend allemaal, haha. Ik heb het net weer allemaal meegemaakt. Maar het ook weer heel fijn om die buik niet meer mee te slepen en meer energie te krijgen. Een klein broertje is een enorm cadeau voor je andere kids. Mijn meiden zijn zo gek op hun broertje dat ze hem bijna verstikken af en toe, hihi. Heel schattig om te zien. Succes met de laatste weken! X

    • Reply
      MamaMaai
      13 november, 2014 at 09:16

      Ja daar kan ik dan weer juist niet op wachten. Ze springen hier nu al op elke baby die ze zien dus ben heel benieuwd. Gaat goed bij jullie dus?

  • Reply
    Pauline
    13 november, 2014 at 09:21

    Ik vond zwanger zijn ook fantastisch! Het ging mij ook goed af, zonder kwaaltjes en zo.
    En inderdaad… Die laatste keer… 🙁

    Succes nog even!

  • Reply
    Angelique
    13 november, 2014 at 09:52

    Ik vond het echt heerlijk om zwanger te zijn. Al die mensen die liepen te klagen snapte ik echt niet. Ik heb vanaf dag 1 eigenlijk een super makkelijke zwangerschap te gehad. Heerlijk! Ik zou het echt zo over doen

  • Reply
    Maris
    13 november, 2014 at 10:01

    Haha herkenbaar. Als ik zwanger zijn vond ik het vaak allemaal maar lang duren en vooral onhandig die buik. Achteraf miste ik het eigenlijk best wel. Goed dat je dit hebt opgeschreven. Ga je over een paar jaar met een glimlach teruglezen, terwijl kleine man dan druk rond rent met zijn grote broer en zus.

  • Reply
    Maris
    13 november, 2014 at 10:01

    *was

  • Reply
    Petra
    13 november, 2014 at 10:04

    haha ja, ik ken het gevoel. Sta soms flink te schelden op die buik, het feit dat ik me een walvis voel als ik me omdraai in bed (of op de fitnessmat) en dan die hormoon-buien! Grr.. Maar het is toch ook wel heel speciaal en inderdaad het besef dat het de laatste keer is, maakt het toch ook wel dat ik het straks nog ga missen.

  • Reply
    Rory
    13 november, 2014 at 10:42

    Zó dolblij en dankbaar dat ik dit toch nog mee heb mogen maken. Voor mij is dit letterlijk het mooiste wat mij heeft overkomen. Ok, op een gegeven moment was ik erg ziek. Kreeg ik antibiotica waar ik erg heftig op reageerde (lees: van top tot teen onder de uitslag) en meer van dat soort rottigheidjes. De bevalling zelf (dubbel: natuurlijke bevalling tot en met 10 cm ontsluiting en toen evengoed nog een spoedkeizersnede er overheen) was erg pittig. Als ik terugkijk misschien niet zo rooskleurig. Maar toch is het meest overweldigende gevoel dat van dankbaarheid. Blij, dankbaar en dierbaar❤️

    • Reply
      MamaMaai
      14 november, 2014 at 17:12

      Dat ook absoluut. Hoe vervelend ik me af en toe ook voelde, ik ben super dankbaar dat ik het mocht maken!

  • Reply
    Petra
    13 november, 2014 at 19:37

    Mijn laatste zwangerschap vond ik vreselijk. Maar er is een ding wat ik mis en dat is het getrapte in mijn buik. Wat was dat genieten. Je kindje die op je hand reageert. Samen je momentje pakken. Blijft een wonder.

  • Reply
    lielebeesje
    13 november, 2014 at 21:16

    Prachtige foto! Geniet nog van die negen weken zwanger zijn!

  • Reply
    Marjo
    14 november, 2014 at 07:31

    Wat een liefde uit dit blog! Mooi geschreven, ik begin de dag met weemoed én twijfel 😉 Geniet lekker verder <3

    • Reply
      MamaMaai
      14 november, 2014 at 17:14

      Oh dat moment van twijfel gaat vast en zeker weer komen…. Over een paar jaar…. Als ik besef dat de babytijd straks ook weer voorbij gaat….. Boehoeee…

  • Reply
    Vlijtig Liesje
    14 november, 2014 at 11:00

    Dat dubbele gevoel blijf je altijd houden als moeder!

  • Reply
    Syl
    14 november, 2014 at 12:10

    Je vertelt het wel echt mooi hoor, echt herkenbaar. Van mijn eerste zwangerschap heb ik maar 27 weken mogen genieten. Na 6 jaar eindelijk zwanger en dan o een abrupt einde van een zwangerschap (wel met een prachtige dochter als resultaat hoor). De 2e zwangrschap eindigde na een paar weken en van mijn 3e zwangerschap heb ik dan ook dubbel en dwars alle 34 weken genoten. Volgens de gynaecoloog zou de volgende op tijd komen maar ik durfde het niet meer aan. Het is goed zo. Meissie, je bent prachtig met je bolle buik. Geniet er fijn van.

    • Reply
      MamaMaai
      14 november, 2014 at 17:13

      Dank je voor je lieve reactie Syl!

  • Reply
    Kimberley
    14 november, 2014 at 19:56

    O, nu krijg ik ook weer helemaal kriebels. Ik mis vooral de buik en het bewegen. Echt samen zijn. Heel raar, maar dat mis ik zó.

  • Reply
    Meike
    16 november, 2014 at 19:53

    Nu ik er zo over nadenk mis ik het zwanger zijn ook wel. Vooral die kriebels in mijn buik. Het was heerlijk om die kleine zo dicht bij me te hebben.

  • Reply
    Hanneke
    20 november, 2014 at 22:45

    Echt super mooie foto Maya!!

  • Reply
    Sanja
    21 november, 2014 at 10:04

    Zo herkenbaar & mis het nu al zo erg!

  • Leave a Reply