De kinderen

Groot v.s. klein

27 april 2012Ineens drong het tot me door. Melle is nu net zo oud als Fenne toen zij een broertje kreeg. Tussen de 19 en 20 maanden. Vanaf dat moment was Fenne groot. Ik kon het me niet voorstellen voor de geboorte van mijn mannetje. Toen was zij nog een hummeltje, mijn kleine allesje. Een dag later was het ineens een hele meid. Een kind. Geen spoortje baby meer aan te herkennen. De baby lag in mijn armen. Het verschil was zo groot.

Vanaf dat moment moest zij leren delen. De aandacht van mama (en papa) was niet meer alleen op haar gericht. Ze moest behalve de helft van haar volledige mama tijd inleveren, ineens ook dealen met een broertje. Dat leek gelukkig vanzelf te gaan. Ze mocht helpen met alles. Wassen, kleertjes klaar leggen, baby op schoot, speelgoed aandragen, samen in bad… Maar soms was dat moeilijk. Al heeft ze nooit een jaloerse periode gekend, iedereen moest zijn nieuwe plekje in het gezin even herontdekken.
19 maanden
Het gekke is, rond dezelfde leeftijd werd zij groot maar is hij nog klein. Behalve dat ik van allebei zielsveel hou, kijk ik dus anders naar hem als naar haar. Hij is de kleinste thuis. Dat zal hij voorlopig nog wel blijven. Hij heeft altijd een grotere zus ter vergelijking en zij altijd een kleinere broer. Soms sta ik verbazend te kijken naar wat hij allemaal al kan. Is hij op sommige momenten ineens toch groter dan mijn gevoel zegt, terwijl het voor ons bij haar vanzelfsprekend was. Zij kon alles zelfs nog veel sneller dan hij. Bij haar zagen we geen seconde van haar ontwikkeling over het hoofd. Zij was alleen, we waren met al onze aandacht bij haar. Hij maakt daarentegen voor ons gevoel soms ineens immens grote sprongen.

Worden we tegenwoordig zo opgeslokt door het ouderschap, het drukke gezinsleven, de vermoeidheid en alles daarom heen dat we de kleine stapjes niet meer zien? Ben ik hel benieuwd hoe we er tegen aankijken als Melle straks 3 jaar is….

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

14 Comments

  • Reply
    Gwen
    18 december, 2013 at 14:13

    Zo waar inderdaad, zo bekijk ik het nog niet (want pas 1 kindje), maar het lijkt me exact zoals jij (zo mooi) omschrijft!

  • Reply
    Gwen
    18 december, 2013 at 14:15

    Ik was nog niet klaar haha, maar jeetje: twee druppels water die twee op de foto hierboven, wauw – mooi om te zien! 🙂 En of we opgeslokt worden? Ik denk het wel een beetje, helaas. Ik merk het nu ook al – de eerste maanden volgde ik alle ontwikkelingen nauwer dan nu dochterlief 1 is. Maar goed, er zijn ook steeds minder dingen die ze opeens kan – minder grote veranderingen. En dan zie ik haar opeens een stuk soepeler dan voorheen van sta naar zit gaan, hup noteren! (en dan zie ik dat mijn laatste mijlpaal alweer een maandje geleden was, zucht)

    • Reply
      MamaMaai
      18 december, 2013 at 14:22

      Ja inderdaad. Ik hield kleine dagboekjes bij voor beide. Maar vergeet steeds van alles op te schrijven. En idd, dan ben je zo weer een maand (of twee) verder en wat was die grappige uitspraak ook al weer. Zucht….

  • Reply
    Jasmijn
    18 december, 2013 at 20:16

    Herkenbaar! Ik had precies hetzelfde gevoel bij Jip toen Pluk geboren was. Ik las toevallig net hoe het komt 🙂
    http://www.nu.nl/wetenschap/3657633/moeders-onderschatten-lengte-van-jongste-kind-.html
    En de ontwikkeling van de tweede volg ik ook lang niet zo nauw als de eerste. Geen tijd, want ik moet er nu twee in de gaten houden. 😉

    • Reply
      MamaMaai
      18 december, 2013 at 20:20

      Nou. Dat klopt dus. Wat grappig. Thanx 🙂

  • Reply
    Zazaa11
    18 december, 2013 at 21:07

    Ja echt zo herkenbaar!! De meisjes hier schelen ook 19 maanden. En bij de oudste zag ik bij wijze van spreke elke millimeter van haar haar groeien. Bij de kleinste gaat het ongemerkter,….dan ineens ‘kan ze het of iets’ en merk ik dat ik toch minder verbaast ben,…tikje minder verrast als eerst,….maar nog steeds zo mega trots! 🙂

    • Reply
      MamaMaai
      18 december, 2013 at 21:40

      Ja trots nog steeds! Super trots.

  • Reply
    Maris
    18 december, 2013 at 21:29

    Grappig. Heb precies zo’n blogje in de planning staan. Heel herkenbaar dus

    • Reply
      gwen
      19 december, 2013 at 09:22

      Haha, altijd leuk – die ervaringen die bij alle mama’s soortgelijk zijn 😉

  • Reply
    Nicole
    19 december, 2013 at 08:22

    Ten eerste wat een pracht kindjes.
    En dat je 2e kindje nu nog zo klein lijkt is natuurlijk ook omdat je 1e kindje wel ‘groot’ moest worden met een broertje erbij. Lijkt me lastig ook om met 2 kids alles te zien en daarbij heb je nog zoveel in je leventje waardoor je niet meer alles kunt opmerken…
    Maar goed dat je er soms bij stil staat!

  • Reply
    Nicky
    19 december, 2013 at 08:33

    Mooi geschreven en heel herkenbaar. Wanneer je meerdere kinderen hebt gaat het gewoon anders aan toe en let je wat minder op de kleine ontwikkelingen.

  • Reply
    Petra
    19 december, 2013 at 10:39

    Ik ken dat gevoel nog niet, want hier maar één kindje. Kan me welk indenken dat het zo zal voelen, alsof je de kleine stapjes tussendoor mist.
    Gek idee eigenlijk he?

  • Reply
    Myrna
    19 december, 2013 at 13:51

    Ja, zo gaat dat met de tweede! Toevallig stond er van de week iets dergelijks ook op Nu.nl: http://www.nu.nl/wetenschap/3657633/moeders-onderschatten-lengte-van-jongste-kind-.html

    • Reply
      MamaMaai
      19 december, 2013 at 17:42

      Ja ik zag het 😉 grappig

    Leave a Reply