De kinderen

Haar nieuwe beste vriend

‘Ik wil niet met dat kindje spelen, die is stom. Waarom dan? Nou, ze ziet er stom uit’, stamelt ze. Ik schaam me dood als deze woorden het mondje van mijn dochter uit rollen. Ik vind het vreselijk dat mijn kind een ander kindje beoordeeld op hoe ze er uit ziet, blijkbaar zit dat er toch ergens in, papa en ik proberen dat zelf echt niet te doen. Ik heb het nu in totaal zo’n drie keer gehoord maar weet ik veel hoe vaak ze het al heeft gezegd? Misschien wel rechtstreeks, kinderen zijn goud eerlijk en direct naar elkaar. De laatste keer had het naar mijn idee te maken met dat ze liever met de grote kindjes speelde. Dit meisje (net zo oud als zij zelf) was te jong. Ik hoop maar dat het een reden is die ze ter plekken verzint omdat ze de werkelijke reden nog niet goed kan benoemen. Gelukkig draait ze vaak snel bij.

Beste vriendinnen:
Meestal gaat het heel anders. Gelukkig. En daar verbaas ik me net zo hard over. Ze hoeft maar ergens op een (kindvriendelijke) locatie te komen en ze heeft haar nieuwe beste vriend al weer gevonden. Alles wat rent en speelt en af en toe nog wat terug zegt is leuk. Heel erg leuk. Van de week bij Landgoed de Kemphaan. Nog even snel aan het eind van de middag uitrazen in de speeltuin. Binnen vijf minuten is ze in een discussie met twee oudere meisjes over hun leeftijden. Wie het oudste is en wie het meeste kan, heel belangrijk. ‘Dat zijn mijn beste vriendinnen mama!’ Tranen als we naar huis gaan.

VriendschapVanochtend met haar nichtjes naar Ballorig. Al snel lijken de nichtjes wat moe te worden en stort mijn kleine meid zich op de aanwezige jongetjes. Als echte rouwdouwers rennen ze achter elkaar aan, glijden zo hard mogelijk, zo snel mogelijk en liefst met z’n allen tegelijk, door en over elkaar heen van de glijbaan. ‘Dat is mijn beste vriend mama!’

Waarschijnlijk zouden het echt goede vriendjes worden als ze elkaar vaker zouden zien. Zo gaat dat tussen de meeste kindjes die we regelmatig tegen komen. Er zijn er maar weinig, of eigenlijk geen waar ze niet mee kan spelen.

In gesprek met een andere mama:
De mama van haar beste vriend spreekt me aan. Over hoe leuk het gaat en over hoe stoer mijn kleine meid is. We raken in gesprek. Leuk. Mama van drie. Haar oudste net zo oud als mijn oudste, haar middelste (ook een jongetje) kan niet anders dan net zo oud als mijn jongste zijn want haar kleinste ligt in haar armen. Een drietal, stiekem ben ik jaloers. Dan roept de kleine man. ‘Mama helpuh…’ Ik moet weg, ik schiet de man te hulp en als ik me omdraai zie ik deze mama in gesprek met mijn dochter. Als ik me bevrijd uit mijn benarde positie in het klimkasteel is de mama weer weg, zit weer ergens anders. Jammer.

Het is niet zo dat ik wanhopig op zoek ben naar nieuwe vriendinnen. Ik heb een hoop vriendinnen. Sterker nog, veel meer mensen passen er niet meer in mijn agenda. Maar stiekem ben ik toch jaloers op mijn dochter. Die binnen vijf minuten een (beste) vriend of vriendin heeft gemaakt. Gewoon op basis van, jij bent leuk, ze speelt met iedereen, kan het met iedereen vinden. Het zou leuk zijn als we mensen ontmoeten en onze sociale kring binnen halen met kinderen in dezelfde leeftijd. Met name voor de kleine man zijn er in onze bestaande kring maar weinig van dezelfde leeftijd en al helemaal geen jongetjes. Waarom verleren we dat als we ouder worden?

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

8 Comments

  • Reply
    Linda
    7 februari, 2014 at 14:52

    Wat een leuke blog, zo had ik er nog niet naar gekeken. Hier vind ze andere kindjes nog een beetje eng, deinst ze voor terug. Hopelijk gaat dat over als ze ouder wordt en naar de peuterspeelzaal mag.

    • Reply
      MamaMaai
      7 februari, 2014 at 15:01

      Onze jongste is ook niet zo. Maar nu hij iets ouder is gaat het steeds beter. Zoals zijn zus zal hij nooit worden denk ik. Ook prima. Alles heeft voor en nadelen

  • Reply
    Anne
    7 februari, 2014 at 16:47

    Goed punt raak je hier. Alhoewel ik zelf nog geen moeder ben vraag ik het me ook af. Hoe komt het dat het voor volwassenen zo veel moeilijker is om langdurige contacten te leggen? Zijn we met het ouder worden ook banger geworden om banden op te bouwen, onszelf prijs te geven? Bij mezelf merk ik ook op dat er erg veel voor nodig is voordat ik iemand volledig vertrouw, of de tijd neem om vrienden te worden. Vreemd, toch?

  • Reply
    Debbie
    7 februari, 2014 at 19:49

    Ja dat vraag ik me ook al heel lang af vroeger kon ik zo makkelijk vriendjes en vriendinnetjes maken, nu maak ik heel moeilijk contact en heb dan maar een paar vriendinnen en die wonen te ver weg om vaak iets leuks te doen.

    Heerlijk dat kinderen dat zo makkelijk doen…

  • Reply
    merula
    7 februari, 2014 at 22:43

    ja inderdaad klopt helemaal! Moet je zelfs eens kijken hoe kindjes dat doen met kinderen die een andere taal spreken, op vakantie op ofzo. Maakt helemaal niet uit! Spelen zo met elkaar en begrijpen elkaar prima.
    Jammer dat wij grote mensen wat dat betreft een beetje verpest zijn ofzo….

  • Reply
    Gwen
    8 februari, 2014 at 07:56

    Wat een mooi stuk en wat mooi verwoord! Het is wat met vrienden en kennissen nu met kinderen he, herkenbaar. Ik was vroeger precies zoals Fenne. Ben dus benieuwd hoe Olivia wordt. Mijn man was te verlegen om contacten te leggen, hopen dus dat ze meer van mij heeft.

  • Reply
    Maddy
    8 februari, 2014 at 09:22

    Kinderen hebben denk ik een bepaalde onbevangenheid die wij niet meer hebben, wij denken heel snel “gut wat zouden ze van me vinden”, kleine kinderen hebben die ballast niet, maar het moet ook wel een beetje de ‘aard van het beestje’ zijn denk ik…Sem mijn oudste was en is nét zo (nu 14), die maakt ook zooo makkelijk contact overal, nieuwe school, nieuwe leerlingen? Geen probleem alleen maar leuk, met een dag kent hij alle namen, het is een allemansvriend! Malou daarentegen is veel meer de kat uit de boom kijkerig, duurt altijd een poosje eer ze contact heeft of zich bij anderen heeft aangesloten, maar heeft wel een paar echte hartsvriendinnen…ik vind het altijd wel grappig hoe verschillend ze zijn.

  • Reply
    Maris
    8 februari, 2014 at 11:39

    Toevallig had ik het daar laatst met Rick over. Wij waren even in de Hema en Emily vond een meisje erg leuk. Liep er op af en zei: “Ik vind jou leuk, ik wil even met je praten” en samen liepen ze weg en gingen ze praten in het raamkozijn van de winkel. Hoe lief? Zei toen ook al, zo leuk dat het nog zo werkt op die leeftijd. Maar op zich werkt het op onze leeftijd ook nog steeds zo, we maken het ons alleen vaak zo moeilijk. “Vinden ze het niet raar?” en “Zo hoort het niet” denken we dan. Zonde eigenlijk he?

  • Leave a Reply