De kinderen

Help, een speeldate!

FenneDe eerste weken school zitten er al weer op. Vermoeiende weken, vooral thuis. De kleine meid heeft het super naar haar zin, leert ontzettend veel en lijkt elke dag als ik haar ophaal nog wijzer uit haar blauwe kijkers te kijken. Ze wordt zekerder en voelt zich op school op haar plek. Wat hadden we ook anders verwacht, onze leergierige kleuter. Nieuwsgierig naar de wereld.

Vriendinnetje

Binnen no time werden zij en haar tafelgenootje zwaan-kleef-aan. Niet heel bizar als je het mij vraagt, twee kletsgrage meiden, even oud, die praktisch tegelijk beginnen op school en samen van nog toeten nog blazen van alle regeltjes weten en samen wegwijs gemaakt worden in de nieuwe wereld vol sociale afspraken. Dat smeed een band. Waar haar nieuwe beste vriendin gaat, daar gaat zij. Wat heb je gedaan vandaag? Oh uhm, dat weet ik niet meer. En tussen de middag? Nou, nieuwe beste vriendin wilde graag naar de film en durfde niet alleen, dus daarom. Dus daarom ging zij ook naar de film, buiten spelen, knutselen o.i.d. En inmiddels lijkt ze hordes nieuwe vrienden te maken. Als ik mijn kleine meid zo mag aanhoren, ligt ze lekker in de groep. Dat is alvast een hele last van mijn schouders.

Een speeldate

Mama koos de vriendschappen uit, en kind dealde ermee.

Maar met de nieuwe stapel beste vrienden en vriendinnen (er zitten zowaar ook jongens tussen), komen de speeldates. En die zijn anders dan we tot nu toe waren gewend. De eerdere speeldates gingen eigenlijk altijd uit van mij. Ik besloot dat ik iemand aardig vond, daar wel wat tijd mee op wilde trekken en werd vriendinnen. Samen werden we mama’s en legden van begin af aan onze baby’s bij elkaar in de box. Deze groeide samen op en leerden elkaar door en door kennen en werden als vanzelf sprekend beste maatjes. Soort van broer en zusjes, of neefjes en nichtjes, die elkaars aanwezigheid gewoon gewend zijn. Langzaam aan kwamen er nieuwe moeders in mijn vrienden kring. Met nieuwe kindjes waar mijn kroost af en toe mee moest leren spelen, maar zo makkelijk als kinderen vriendschappen sluiten, was dat eigenlijk nooit een zwaar probleem. Of te wel, mama koos de vriendschappen uit, en kind dealde ermee.

speeldate, vriedinnen

Al 4 jaar dikke vriendinnen

Nu blijkt ineens dat die tijd voorbij is. Kind kiest vanaf nu zelf haar vriendschappen. En dat kan ik uiteraard alleen maar toejuichen maar het neemt wel uhm… wat dingetjes met zich mee:

♠ Namelijk, kind houdt er totaal geen rekening mee of mama en die andere mama elkaar wel zien zitten. Is dat erg? Nou ja, een beetje. De vraag ‘mag ik bij mijn nieuwe beste vriendin spelen’ staat binnenkort natuurlijk voor de deur. En geef je je kind dan zomaar aan elke andere mama mee? Persoonlijk zie ik graag eerst waar mijn kind terecht komt. Leer ik iemand graag even kennen voor ik mijn grootste en meest dierbaarste bezit aan haar uitleen. Ik heb het werkelijk altijd bijzonder gevonden dat er kinderen bij ons over de vloer kwamen, waarvan we geen idee hadden wie de ouders waren. En zij vanzelfsprekend ook niet wie wij waren. Dat voelt raar, niet goed. Maar als mama en die andere mama geen klik hebben, is leren kennen al een struikelblok, is jezelf uitnodigen voor een kop thee een enorm dingetje.

♠ En dan heeft mama met die andere moeder wel een klik. We stonden al uuuuren te kletsen op het schoolplein. De thee date was gezellig en geslaagd, maar iets in huis, opvoeding, regels van de andere mama geeft je een ongemakkelijk gevoel. Geef je je kind dan zonder jouw toezicht toch de volgende keer mee? En hoe moet dat dan? Met gebruiksaanwijzing als; mag nog niet alleen buiten spelen, mag niet zonder toezicht alleen op de kamer spelen, als ik er langer over nadenk komt er vast nog meer.

♠ Uhm… de auto. Persoonlijk zijn man en ik er nog niet aan toe dat kind met anderen in de auto zit. Het voelt niet goed. Maar school staat midden op het industrieterrein en weinig ouders komen lopend met hun kroost. Helaas. Dat betekend dat kind voor een speeldate bij een ander kind over het algemeen met de auto vervoerd zal worden. Hoeveel ouders hebben bijvoorbeeld een extra zitje voor een eventueel extra speelmaatje mee? Ik ben inmiddels op de hoogte van de autozitje regels. Een kind ouder dan 3 jaar, wat niet van jou is, hoeft niet in een zitje vervoerd te worden (op korte stukken). Uhm…. ik lees hierin dat een kind wat niet van jou is, minder belangrijk is en niet aan alle veiligheidsrichtlijnen hoeft te voldoen. Nou zijn man en ik nogal pietepeuterig als het aankomt op veiligheid. Maar blijkbaar zijn niet alle ouders dat.

♠ Kennen we pappie al? Ohhh, uit mijn mond. Ik durf het amper hardop uit te spreken, laat staan op te schrijven. Maar ik leer gewoon graag beide ouders kennen, er zijn nou eenmaal gewoon verhalen bekend van mannen met kinderen…. je snapt wat ik bedoel.

Ik vind het maar wat. Hoe doen jullie dat?

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

14 Comments

  • Reply
    mamoesjka
    14 oktober, 2014 at 09:01

    Haha, heel herkenbaar allemaal! Ik weet bijna zeker dat de meeste ouders deze gedachten hebben maar ook dat de meeste hun mond maar houden om niet als een zeurpiet te willen overkomen.
    Ik heb het inmiddels kunnen loslaten maar vond het ook altijd eng!
    Hellemaal niet gek als je dit met de betreffende ouder bespreekt! Eerder ‘raar’ als je gewoon je kind meegeeft en op een briefje het adres meekrijgt. Ik heb hier altijd open over gesproken….

    Heerlijke tijden voor Fenne! Over een tijdje komen er logeerpartijtjes bij 😉

    • Reply
      MamaMaai
      14 oktober, 2014 at 09:04

      Ja hou maar op haha…

  • Reply
    Buurman Erik
    14 oktober, 2014 at 09:36

    Zal wel komen omdat ik een man ben, maar ga er in principe van uit dat ‘het wel goed zal gaan’. Je klets wat met de ouder(s) en als ik daar een goed gevoel bij heb, mogen ze mee. Natuurlijk is er altijd een risico dat er iets niet goed gaat, maar ik zie even geen andere oplossing dan dat risico te nemen. 999 van de 1000 ouders rijden veilig genoeg en misbruiken geen kinderen. Haha, terwijl ik dit intyp begin ik ook minder zeker te worden en jouw standpunt beter te begrijpen. Hmm.

  • Reply
    anouk
    14 oktober, 2014 at 10:12

    Leuk hè dat loslaten. Wacht maar over 10 jaar kijk je terug en verlang je naar dit soort zorgen 🙂 misschien heb ik makkelijker praten in Brabant, misschien valt het juist bij jou mee omdat ik altijd een beeld heb ( ja vooroordelen) dat op een montessorischool bepaalde gezinnen waar je je kind echt niet thuis wil hebben niet eens rondlopen?
    Volgens mij mag je heel veel vertrouwen hebben in die mooie meid. En uitleggen dat het voor jullie nieuw is of een kind eerst bij jou thuis uitnodigen doet ook wonderen, zie je meteen wat voor vlees je in de kuip hebt. Ik nodig nieuwe ouders ook vaak uit of ze een bakkie thee willen zogenaamd dat het kind kan wennen. Mobiel nummer vragen en foto appen dat ze zo leuk aan het spelen zijn nodigt voor de andere partij uit hetzelfde te doen. Heb je ook een beeld. ( wij nemen zelfs kinderen van een ander mee naar boot, zo snel kan wennen van)

  • Reply
    Vlijtig Liesje
    14 oktober, 2014 at 10:17

    Het is inderdaad even wennen! Maar ik liet mijn kinderen wel meegaan. En ik ging zelf niet altijd ook mee.

    • Reply
      MamaMaai
      14 oktober, 2014 at 10:31

      Misschien is dat het hoor, praat ik over een paar maanden al heel anders…

  • Reply
    Gwen
    14 oktober, 2014 at 14:58

    Oh nee, ik wil echt nog niet aan deze dingen denken hoor! EN besefte me vd wk dat de afgelopen 2 jaar zo snelg egaan zijn, en dat Olivia over 2 jaar dus ook al naar school moet. Buhhhh!

  • Reply
    Maris
    14 oktober, 2014 at 15:09

    O meid ik snap je heeeel goed. Moet ik ook echt aan gaan wennen. Mijn zus had dit trouwens ook. Nu echt niet meer. Die kindjes jumpen zo ergens in de auto en ze haalt ze wel weer eens op. Heel makkelijk. Blijkbaar went dat.

  • Reply
    mimsemams
    14 oktober, 2014 at 16:11

    Heel herkenbaar!
    Gelukkig is onze kleuter te schijterig om bij anderen te gaan spelen. Dus komen vriendjes en vriendinnetjes eerst fijn een paar keer hier spelen.
    En als mama het kind afkeurt, is gelijk duidelijk dat er niet dáár wordt gespeeld. Das tot nu toe één keer gebeurd, in de eerste schoolmaand. Jongetje bleek stuk verdriet te zijn en ontwikkelt zich nu tot grootste etter van de klas. De mama haalt haar schouders erover op en kleuter wil inmiddels zelf niet meer met hem spelen…

  • Reply
    Petra
    14 oktober, 2014 at 16:38

    Zo herkenbaar. Ik heb de eerste keer zoonlief gebracht. En bij elk nieuw kindje waar hij wilt spelen wissel ik eerst mobiele nummers uit met de ouders. Wij hebben ook een lijst met adressen van alle kindjes ergens geeft dat ook een vertrouwd gevoel.

  • Reply
    Priscilla
    14 oktober, 2014 at 18:47

    Ik vond het ook wel spannend de eerste keren maar eerlijk gezegd maakte ik me meer zorgen of zoonlief zich zou gedragen dan dat ik bang was dat er iets met hem zou gebeuren. Maar ik wil inderdaad wel even weten wie de ouders zijn. Ik ben daarin niet heel moeilijk maar er zijn er hier ook wel een paar waar ik mijn kind niet zou toevertrouwen, afgaande op hoe ze met hun eigen kind omgaan.

  • Reply
    Miranda
    14 oktober, 2014 at 19:43

    Wij hebben op school altijd telefoonlijsten van de hele klas. Erg handig! Ook vraag ik altijd dat als het niet gaat of ze dan even willen bellen. Ik ga altijd iets eerder heen dan de afgesproken tijd om zo een duidelijker beeld te krijgen. Maar moet eerlijk zeggen wij wonen in een klein dorp waar de meesten elkaar kennen. Er is maar één school en in onze wijk speelt iedereen ook (alleen) buiten. De sociale controle qua kinderen is hier heel groot wat dat betreft. Niet bemoeizuchtig maar op een fijne manier. En dan is loslaten wel iets makkelijker. Mijn dochter is geen makkelijke en heeft adhd…soms dus best lastig voor andere ouders. Ik kijk daarom altijd eerst de kat uit de boom bij kinderen. Zal mijn kinderen nooit verbieden op deze jonge leeftijd met iemand om te gaan. Je kan het wel sturen vind ik maar verbieden nee. Moet er niet aan denken dat andere mensen hun kind verbieden met mijn dochter omgaan omdat ze nou eenmaal wat drukker is. (Ik noem maar een vb)

  • Reply
    Omagazijn
    14 oktober, 2014 at 19:43

    Die van ons is nog niet zo oud dus we hebben nog een paar jaar voor we hiermee te maken gaan krijgen. Ik ga de tips zeker onthouden!

  • Reply
    Geertje
    15 oktober, 2014 at 08:18

    Heel herkenbaar allemaal! En wat dacht je van eten: Guusje ging 1x bij een vriendinnetje spelen om 3 uur. Om kwart voor 5 uur zou ik haar weer ophalen want wij eten altijd vroeg… Bleek dat ze bij dat vriendinnetje FRIET heeft gekregen met veel saus!!!!!! En ook nog een cakeje!!!!!!! Verschrikkelijk vond ik dat! Je hebt gewoon niets meer in de hand!

  • Leave a Reply