Mama Maai

Het echte leven online

offline leven, waarheid, eerlijk moederschap

Van de week plaatste ik een berichtje op mijn stories op instagram. ‘Alles moet goed gaan want ik wilde toch zelf zo graag vier kinderen.’ En een storie verder; ‘En het gaat ook eigenlijk heel goed maar soms voel ik me gewoon kut. Wie niet he? Dan staan de tranen zo hoog en weet ik niet eens waarom. Word ik gewoon gek als ze hier eens teveel lol maken. Of omdat het zo’n puinzooi is. Of omdat iemand iets zegt wat me raakt. Maar toegeven dat het soms ook gewoon veel is, is echt lastig.’

Precies hoe ik me op dat moment voelde, de tranen zaten dwars, ik voelde me moedeloos machteloos en gefrustreerd. Het gaat niet altijd zoals ik het graag zou willen hier in huis. Het is waar, ik koos zelf voor vier kinderen. Het is ook waar dat ik (we) zelf koos voor deze manier van de kinderen groot brengen. Wat ook waar is? Het zijn momenten dat ik me zo voel, het is niet mijn leven. En wat is dan niet waar? Dat je dat dan allemaal niet zwaar mag vinden. Dat je dus altijd mooi weer moet spelen. Kijk mij eens die leuke, altijd gelukkige, geduldige, blije moeder zijn die haar hand niet omdraait voor de dagelijkse chaos met vier kinderen.

Het kan me natuurlijk weinig schelen wat elk ander persoon op deze aarde van mij vind. Ik trek mijn eigen plan, ik voed mijn kinderen op mijn manier op, ik draag wat ik wil en ik gedraag me zoals ik wil. Weer een leugen.

Het is een valkuil, want ik wil wel graag dat mensen dat denken. Het liefste wil ik dat elk ander persoon op deze aarde vindt dat ik het goed doe, dat ik altijd leuk en aardig ben en zo slim en knap en creatief en sociaal… Ik hoop elke dag dat mensen mij niet zien. Niet echt met wallen, rimpels, vette haren, al mijn bubbels, strepen, pukkels en putten. Ik wil niet dat mensen horen hoe kwaad en onredelijk ik tegen mijn kinderen kan zijn. Ik heb toch altijd alles in de hand. Ik wil vooral alle bovenstaande zijn en ik wil dat anderen dat ook van mij vinden.

En ik wil het niet. Ik wil het wel en ik wil het niet. Het is doodvermoeiend om aan mijn eigen eisen te voldoen, laat staan nog de rest tevreden te houden. Denk toch eens niet aan al die rest mens, tenslotte zijn er zat mensen die ik ook niet zo nodig in mijn vriendenkring hoef te hebben. Maar dat stemmetje… De eeuwige struggle. Working on that dus.

Dus, nee toch, ik ben een echt mens en dat plaatste ik. Nog nooit eerder werd ik overladen door zoveel reacties. Mensen die van mij schrokken,… Niet nodig. En vooral allemaal mama’s die zich in deze paar zinnetjes herkenden. Is toch wat he?

Soms stap je gewoon rete sacherijnig uit je nest toch? Dat moet gewoon kunnen. Altijd maar dat masker op houden, word je niet gelukkig van. Althans, ik niet. Je kan er voor kiezen geen vuile was buiten te hangen natuurlijk, dat is net zo prima. Het is soms verrekte moeilijk je zo kwetsbaar op te stellen.

Het echte leven bestaan gewoon, nah ja dan… en daarvoor hoef je je niet te schamen. Leven zonder filter. Ik kijk enorm graag naar mooie socialmediafeeds, mijn instagram staat er vol mee. Maar nog liever kijk ik naar echte mensen. Mensen die eerlijk zijn over hun lijf, over het moederschap, over hun leven. Waarom? Omdat ik me in hun herken. Omdat ik heel veel van ze leer.

Ik heb dus nooit dingen durven delen omdat ik ze gek van mezelf vond. Raar dat ik bepaalde dingen denk of voel, dingen waar ik me voor schaam. Maar dan ineens blijk je niet te enige te zijn. Dat is toch juist mooi. Meer delen dus, meer liefde, jezelf meer kunnen accepteren omdat je helemaal niet gek of raar bent. Dat wat je voelt dus heel normaal blijkt te zijn.

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

4 Comments

  • Reply
    Judith
    20 september, 2019 at 11:55

    Niemand is perfect al ziet dat er bij sommige ouders wel zo uit. En dat je zelf voor vier gekozen hebt maakt niet uit. Ik krijg het nog steeds, na bijna 10 jaar, wel te horen dat ik er echt zelf niet wilde. Want soms is het druk en moeilijk, zeker als ze naar het VO gaan, maar ook het eerste jaar met een baby erbij is gewoon overleven. Bij mij werd ik ontspannender toen de jongste anderhalf was, alle zwangerschapshormonen waren toen verdwenen. Tot de oudste naar het ov ging was ik de moeder die ik echt wou zijn, nu met alle ‘taxiritten’ met de kinderen (we wonen 15 km van de stad) vind ik het weer pittig, maar gelukkig wel anders dan toen ze klein waren.
    Jij veel geluk en ook geduld voor de komende tijd, het wordt echt anders.

    • Reply
      MamaMaai
      21 september, 2019 at 10:05

      Nou weet je, ik vind het niet eens heel zwaar nu, het zijn vlagen. Maar die horen er gewoon ook bij toch. Soms is het leuk, soms is het niet leuk. Leven zeg maar 😉 Alleen lijkt het alsof je dat niet mag zeggen. En met vier kindjes nu heb ik dat gevoel helemaal.

  • Reply
    Naomi
    20 september, 2019 at 16:43

    Dat heb je mooi gezegd! Ik stuur je een beetje liefde voor jezelf (en geduld voor de kids voor af en toe;)).

  • Leave a Reply