Mama Maai

Hormoonmonster

Zo eens in de paar weken krijg ik vervelend bezoek. En elke keer weer duurt het even voor ik door heb wie er aan de deur staat. Heel vervelend.

Om te beginnen ga ik mopperen

op mini omdat hij met zijn acrobatische toeren mijn tepels er zo’n beetje afdraait. Waarom hij perse ondersteboven wil drinken en tegelijkertijd alles en iedereen in de gaten moet kunnen houden, ik snap het ook niet. Tel daar bij op dat meneer een staaltje ongeduld bezit waar je ‘U’ tegen kan zeggen, omdat de hele handel naar zijn zin niet snel genoeg toeschiet. Normaal, die overige weken, is dat allemaal niet zo’n probleem. Hebben we er beide minder last van. Die ene week, kan ik hem af en toe wel van me af meppen. Laat nou mijn productie in dat soort weken het een beetje afweten waardoor er extra vaak wordt aangeklopt. Auw!

Wat ben ik toch vaak licht in mijn hoofd, is dat normaal? Het zal de vermoeidheid zijn. Ik moet beter slapen en gezonder eten denk ik.

Lees ook: vrouwengedachten; ongesteld

Strontje sacherijn

Ineens begin ik me af te vragen of ik altijd zo’n stuk strontje chagrijn ben. Mijn tenen zijn te lang, mijn lontje te kort, noem het zoals je het noemen wil. Ik heb het gevoel dat ik nog vermoeider dan anders ben, alsof ik moet overleven. De waterlanders staan hoog en het is een wonder als ik een dag droog doorkom. Laat me vooral niet in de auto moeten stappen, laat me geen verjaardagen of feestjes regelen, laat me niet naar het schoolplein of de sportschool moeten, laat me liefst gewoon helemaal geen mensen tegenkomen want ik heb de neiging te meppen en heel hard te janken.

Laat me ten tijde van die week ook liever geen spiegels of weegschalen tegen komen. Ergens heeft mijn zelfvertrouwen het begeven. Zie ik overal om mij heen slanke, mooie, pukkelloze, hippe, mega sociale mensen. Precies contra aan hoe ik mij voel. Jup, we kunnen zo lief zijn voor ons zelf.

Hormoonmonster

En dan ineens realiseer ik me hoever we zijn. Tel ik weer eens terug in mijn agenda en realiseer ik me dat het al weer enige tijd geleden is dat het hormoonmonster is langs geweest. Hoi, u mag weer gaan. Bedankt.

Lees ook: Weegschaalregels

Na de zwangerschappen is het veranderd maar ik heb er al zo lang ik mij kan herinneren last van. Herkenbaar? Wat doen jullie hier aan?

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

15 Comments

  • Reply
    Evita
    4 september, 2015 at 09:15

    Heel herkenbaar helaas.

    Ik tel vaker tot 10 (of nog vaker tot 100), zet wat vaker thee met een chocolaatje erbij. En ga eerder slapen dan andere dagen in de hoop dat het zo sneller voorbij is.

  • Reply
    Sanderijn
    4 september, 2015 at 09:23

    Herkenbaar, deels. Ik heb er vooral een a twee dagen voor het bezoek langs komt last van (of is dat dan het bezoek?!). Vreselijk onredelijk, boos, en janken janken janken. En dan tegen manlief roepen dat het dan misschien weer die tijd is, maar dat ik me echt zo voel! haha, altijd fijn als je het bezoek weer uit mag zwaaien.

    • Reply
      MamaMaai
      4 september, 2015 at 09:29

      Ja dat bezoek bedoelde ik, al is die rode vlag ook altijd heel feestelijk 😉

  • Reply
    Wilma
    4 september, 2015 at 09:54

    hahaha, herkenning ten top. Meestal is het manlief die aangeeft dat de drie rooskleurige weken alweer om zijn gevlogen XD!

  • Reply
    mara
    4 september, 2015 at 10:38

    Ik heb tegenwoordig (sinds de zwangerschappen) enorme hoofdpijn als het hormoonmonster weer aanklopt. Paracetamol en ibuprofen helpen niet, en ik probeer het dan maar rustig aan te doen. Helaas lukt dat niet altijd met 2 kinderen van 5 en 3…..

    • Reply
      MamaMaai
      6 september, 2015 at 07:55

      Dat is ook naar zeg…

  • Reply
    Vlijtig Liesje
    4 september, 2015 at 11:15

    Ik heb hier gelukkig niet veel last van. Het lijkt me heel vervelend!

  • Reply
    Sanne
    4 september, 2015 at 14:23

    Wat leuk geschreven! Ik heb er niet veel last van geloof ik. -zal manlief eens vragen…-
    Geef nu 9mnd borstvoeding en al die tijd heb ik nog geen ‘bezoek’ gehad, misschien ben ik daardoor die buien wel vergeten…? 😉

    • Reply
      MamaMaai
      6 september, 2015 at 07:55

      Wat heerlijk 😉 dat had ik bij onze tweede ook, nu helaas niet…

  • Reply
    Bee
    5 september, 2015 at 09:05

    Het is NAAR..en met de jaren is de hekserigheid af en toe ook nog toegenomen. Ik HAAT het…
    Oftewel…heeeeele herkenbaar. Msn kun je over een tijdje eens met je huisarts over hebben?

  • Reply
    Madelon
    5 september, 2015 at 13:43

    Ja! Heel herkenbaar. De eerste keren waren ook echt drama. 2,5 jaar niks en daarna moet het weer op gang komen blergh. Ik hoop wel dat het iets regelmatiger gaat worden. De gevoelige tepels tijdens het voeden zijn gelukkig al een stuk minder. Dat vond ik erger dan tijdens de kraamtijd.

  • Reply
    Puck
    6 september, 2015 at 21:45

    Als je nou eens een alarmpje zet ofzo? Dat je al vooraf weet wanneer je bezoek gaat krijgen. Dan ben je er vast een beetje voor gewapend en kan je de irritatie misschien makkelijker van je afzetten.

    • Reply
      MamaMaai
      7 september, 2015 at 19:14

      Ja goed idee maar er is nog niet echt een pijl op te trekken…

  • Reply
    karoeza
    7 september, 2015 at 17:46

    Teunisbloemolie heeft mij geholpen na de zwangerschappen om het weer in balans te krijgen 🙂

    • Reply
      MamaMaai
      7 september, 2015 at 19:14

      Hmm, ga eens kijken of dat wat is. Dank je

    Leave a Reply