Mama Maai

Waarom is hulp vragen zo moeilijk?

waarom is hulp vragen zo moeilijk, hulp vragen is fijn, mamamaai, persoonlijk, mama mag niet ziek zijn, oververmoeidGisteren was het weer eens zover. Ik werd platgeslagen door een enorme hamer in mijn hoofd en waar ik normaal zou doordenderen vroeg ik eens hulp. Aan oma. Het sudderde al een lange week. Jep, al een hele lange week kreeg ik signalen van mijn lijf dat ik weer eens aan het doordraaien was. Het begon de dag voor Siem drie jaar ging worden, het hele taart gebeuren en het feestgeruis moest zelfs nog beginnen. In plaats van hulp vragen stopte ik mezelf braaf vol met pijnstillers en negeerde zoals ik gewend ben de alarmsignalen van mijn lijf.

Signalen van mijn lijf negeren

Die hele koppijnellende hoort bij mij, helaas. Het is een behoorlijk duidelijk teken van mijn lichaam dat het weer tijd wordt mijn hoofd, mezelf, wat rust te gunnen. Ik kan me niet herinneren dat het er ooit niet is geweest. Gisteren was precies zo’n dag dat ik me afvroeg hoe ik het gezin draaiende moest gaan houden en die hamer en mijn slechte zicht te negeren. Meestal komt dat uiteraard niet zo gelegen. Een gezin met drie jonge kinderen draaiende houden laat weinig ruimte om even toe te geven aan een uurtje onder de dekens te kruipen. Rust in mijn hoofd, dat stond niet op de planning.

Al weer vijf jaar geleden zei ik mijn baan op om fulltime thuis te gaan blijven met de kinderen. Wij stonden en staan nog keihard achter deze keuze. Thuisblijven geeft voor ons rust in het gezin. Hoe hilarisch als ik dit tik. Rust ja. Een dikke andere kant die stiekem om de hoek kwam kijken, is dat we door deze keuze geen oppas meer nodig hadden. De gastouder zwaaiden we uit en oma kreeg tijd voor de twee nichtjes. Met een werkende mama hadden zij voorrang op de tijd van oma.

Het sluipt er langzaam in

De keuzes die wij maakten in onze opvoeding van de kinderen hadden behalve veel voordelen, natuurlijk ook wat nadelen. Zoals alle keuzes die je maakt voor en nadelen hebben. Ik ben er van overtuigd dat elke keus die je maakt consequenties heeft. Zowel in positieve als minder positieve zin.

Een paar voorbeelden? Onze tweede kreeg volledige borstvoeding. Doordat ik mijn baan opzegde was ik fulltime beschikbaar. Hartstikke handig bovendien een hele fijne, goedkope en gezonde keus. Gevolg? Hij werd een fles/speenweigereaar. Dat hoeft natuurlijk niet bij elk kindje wat fulltime aan de borst hangt te gebeuren maar wij hadden deze keer wel dat geluk. Bovendien was hij zeer eenkennig. Hij vond het maar helemaal niks als ik wat tijd voor me zelf nam in de vorm van een uurtje sporten en ik ben toevallig zo’n gevoelige moeder die onder invloed van hormonen en slaapgebrek het hart in duizend stukjes voelt breken bij een verdrietige baby. Oftewel, ik ging mezelf steeds meer opsluiten.

Door de vermoeidheid begon ik dingen minder helder te zien

Het lastige is dat als je zo moe bent, je de dingen niet meer zo helder bekijkt. Ik dacht echt dat er op dat moment geen oplossing was. Ik wilde best hulp maar kon het anderen niet aan doen mijn speenweigeraar die bovendien 20x per nacht (niet overdreven) wakker werd, aan iemand anders over te laten. Zo achteraf kijk ik daar heel anders naar (gelukkig)

Ik begon dus te geloven dat het allemaal niet anders kon. Dus ik (we) gingen door in de intensieve weg die we waren ingeslagen. Ver, veel te ver over onze grens.

Veel te ver over je grenzen

Toen werd baby drie geboren. We zouden een en ander anders gaan aanpakken. Dat deden we ook, dit kleine ventje dronk wel degelijk een fles en was bovendien fan van zijn speen. Ik besloot deze keer dat ik die paar uurtjes sporten als fulltime mama die letterlijk 24 uur per dag beschikbaar stond niet kon missen en liet mijn regelmatig krijsende baby achter bij zijn vader. Zijn vader loste dat uiteraard met veel liefde hartstikke goed op en het ging steeds beter tot zelfs heel goed.

Maar we kwamen er ook achter dat je principes toch wel je principes blijven en dat je zeer makkelijk een stapje over je grenzen gaat. En dan nog een, en nog een en nog een. Dit nieuwe ventje was natuurlijk niet zijn broertje of zusje, maar gewoon een andere genen mix met een ander karaktertje en zijn eigen probleempjes.

Steeds opnieuw hulp vragen

Ik zat ooit zelfs eens bij de huisarts om toe te gaan geven dat ik als mama zonder baan het niet meer trok. Belachelijk voelde dat. Kei hard strafte ik mezelf af. Ik vond dat ik alles zelf moest kunnen oplossen, vond dat ik door de vermoeidheid heen moest bijten want dat was ik mijn gezin verschuldigd. Ik kon anderen niet opzadelen met mijn problemen en vond het zelfs falen als ik zou toe gaan geven dat ik het zwaar vond of het zelfs misschien niet meer zou aan kunnen op de manier zoals we deden.

Eenmaal al mijn moed verzameld had ik het verkeerde moment uitgekozen en een huisarts die zelf graag praatte waardoor ik als een hondje met de staart tussen de benen weer afdroop. Ik schaamde me dood. Had geen werk. Deed precies wat zoveel vrouwen deden en zelfs nog minder. Ik had alleen een huishouden te draaien en zelfs dat lukte me niet.

Inmiddels ben ik (zijn we) zover dat we denken dat we een ander voorbeeld aan de kinderen moeten geven. Dat het voor hun belangrijk is dat ze zien dat niet alles om hun draait. Dat ze mogen leren dat zij als ze later mama of papa zijn, net zo belangrijk zijn als hun eigen kindjes en dat ze goed voor zich zelf moeten zorgen. Wat betekend dat ze hun grens aangeven en moeten zorgen dat ze lekker in hun vel zitten. En daar werken we aan, echt.

Toegeven dat we hulp nodig hadden was een enorm obstakel

Regelmatig sprak ik met Merijn en oma af dat we de kinderen wat vaker een ochtend, middag of dagje aan iemand anders zouden overlaten, zodat we weer wat onszelf zouden worden maar tot op de dag van vandaag hebben we altijd het gevoel gehad dat het niet kon. Dat andere mensen die hulp meer nodig hadden dan wij.

Tot gisteren. Door omstandigheden kon Merijn geen vrij nemen van zijn werk. Maai, misschien moet je oma even vragen. Ik negeerde alle excuses die ik voor haar kon verzinnen en appte of ze me kon helpen. Het stomme is dat ik ervan overtuigd ben dat ze me direct terug appte dat ze niet kon en dat ik daar met ‘oke’ op heb gereageerd. De werkelijkheid is dat ze me probeerde te bellen om te zeggen dat ze eraan kwam en dat ik die andere reactie nergens in mijn appgeschiedenis kan terug vinden. Hoe idioot kan dat brein soms werken he? Maar hoe fijn dat ze dat direct voor mij deed…

Hulp vragen is zo moeilijk, hulp geven is hartstikke fijn

Gevolg? Oma heeft een heerlijke dag gehad met mijn kinderen en mijn kindjes met haar. Voor Fenne was het de ultieme verrassing dat ze door oma opgewacht werd uit school en bovendien s middags met z’n allen gingen lunchen in de snackbar. Zij hebben met z’n allen een fijne herinnering gemaakt terwijl ik in mijn bed lag in plaats van doordenderde zodat ik vandaag weer enigszins normaal voor mijn eigen gezin kan zorgen en niet zoals gewoonlijk nog wat dagen extra had kunnen genieten van onweer in mijn brein.

Ik ben oma ontzettend dankbaar dat ze direct in de auto sprong en bij ons op de stoep stond en ik realiseer me dat het voor iedereen fijn was. Toegeven dat het allemaal niet alleen lukt is geen schande. En hulp kunnen geven is  zelfs hartstikke fijn.

Wij (ik) hebben hierin nog een hele lange weg te gaan, maar ik denk dat we al een stap zetten door te beseffen wat de gevolgen zijn als je alles altijd alleen wil oplossen en dat hulp vragen geen schande is. Sheila schreef naar aanleiding van dit stuk een hele mooie blog hoe zij er over denkt en ik raad je aan dat nog even te lezen. Ben jij net zo slecht in hulp vragen als ik, dan gaat dat je zeker helpen. –> Hulp vragen moeilijk? 8 Manieren om er anders naar te kijken <–

Wil je Mamamaai blijven volgen? Dat kan via de facebookpagina of via instagram.

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

16 Comments

  • Reply
    Meryll
    1 februari, 2018 at 13:28

    Sjonge, wat herkenbaar. Ik ben sinds de zomer thuis, gestopt met werken sinds onze 3e in oktober geboren werd. Ik vind het heerlijk met de kinderen maar kom nergens aan toe, 4x op en neer naar school, snottebellen en billen vegen, eten en drinken verzorgen, flesjes geven, luiers verschonen. Sommige dagen ben ik gewoon moe, terwijl wij geen nachtbrakers hebben. Vaak heb ik nog een berg was waar je u tegen zegt, maar eerlijk heb ik de puf dan niet en plof ik liever een halfuurtje op de bank met mn koffie. Je staat de hele dag en nacht in dienst van iedereen en voelt je haast schuldig als het huis niet netjes is. Ik ben benieuwd hoelang ik het volhou om thuisblijfmama te zijn haha!

    • Reply
      MamaMaai
      1 februari, 2018 at 16:24

      En dat is ook prima toch? Die was loopt uiteindelijk niet weg. Tuurlijk moet het gebeuren maar een dagje niet is geen schande he 😉

  • Reply
    Saskia
    1 februari, 2018 at 21:41

    ???

  • Reply
    Mimsemams
    2 februari, 2018 at 11:22

    Zo herkenbaar! En als ik dan oppas regel, is het omdat ik naar de tandarts moet ofzo, nooit voor iets leuks…
    Terwijl je met 4 kinderen domweg nooit pauze hebt. Als je even zit, piept direct de wasmachine of een kind. Onze oudste gaat steeds later naar bed, dus de avondjes me-time zijn steeds korter.
    Ik vind het reuze dapper dat je hulp vraagt!

    • Reply
      MamaMaai
      3 februari, 2018 at 20:19

      Ah ja, en zelfs dat eigenlijk niet, dat proberen we dus zo te plannen dat we geen oppas nodig hebben. Maar dat gaan we nu dus anders doen 😉 Doe je mee?

  • Reply
    Kim
    2 februari, 2018 at 21:43

    Mooi gezegd, en gedaan. Ik had er een cursus voor nodig, maar leerde toen dat je soms dingen niet kunt doen voor je kind, omdat je dat zelf niet volhoudt. Ook al sta je er nog zo achter. En dat je moet voorleven dat jij ook belangrijk bent, anders gaan kinderen zich daar nog zorgen over maken ook. Nu maken we (af en toe) keuzes, nog niet genoeg want het blijft super moeilijk. Je zegt het mooi: doorgaan op de intensieve weg die je bent ingeslagen.

    • Reply
      MamaMaai
      3 februari, 2018 at 20:19

      Mag ik vragen wat voor cursus je gedaan hebt?

  • Reply
    Kim
    4 februari, 2018 at 21:14

    Ik heb een cursus over slapen gedaan (hoe zorg je dat iedereen in het gezin slaapt), vanuit de visie van Aletha Solter. (Het ging over veel meer dan slapen, vanuit het idee dat alles invloed heeft op hoe kinderen slapen). Deze cursus wordt helaas niet meer gegeven.

  • Reply
    Ellen
    7 februari, 2018 at 06:41

    Mijn haptonoom had t over een portemonnee. Je moet zorgen dat jouw portemenee gevuld blijft, anders kan je ook niks weggeven. En zorg ervoor dat ie nooit leeg raakt, bewaar altijd iets voor jezelf.

    Hoe ik de mijne vul? Door dingen met en zonder mijn gezin te doen. Nieuwe dingen te leren en hulp te vragen ook als het niet supernoodzakelijk is.

    • Reply
      MamaMaai
      7 februari, 2018 at 07:43

      Wat een mooie, die ga ik onthouden. Helemaal waar natuurlijk 🙂

  • Reply
    Karen
    8 februari, 2018 at 13:02

    Ik herken dit zo. Terwijl anderen er zo goed in zijn en ik continu aan het helpen ben.
    Toen ik ooit ging verhuizen, zij een vriendin van mij: ‘Je gaat nu iedereen bellen en vragen of ze komen helpen. Jij hebt bij hun toch ook staan schilderen?’. Dat was wel even een eye opener, maar het blijft moeilijk.
    Aan jezelf denken! Ik vind de reactie van Ellen hierboven heel mooi.

    • Reply
      MamaMaai
      12 februari, 2018 at 11:03

      Raar toch, waarom je zo makkelijk hulp geeft maar het zo moeilijk is om te vragen…

  • Reply
    Sheila
    11 februari, 2018 at 15:49

    Ik vind het stoer van je dat je toch hulp hebt durven vragen, omdat het blijkbaar toch lastig is voor je. Dit artikel inspireerde me dus tot het schrijven van een artikel. Gewoon… omdat ik vind dat mensen best wat meer aan zich zelf zouden mogen denken. Om er namelijk voor anderen te zijn, moet je er eerst voor jezelf zijn. En dat betekent ook dat als je dat even niet alleen lukt, je om hulp mag vragen.

    Ik vind het ook mooi om te lezen dat je een ander voorbeeld wil geven aan je kinderen. Niet dat je een verkeerd voorbeeld geeft, maar laten zien dat je ook jezelf eens op nummer 1 mag zetten. Dat vind ik schitterend om te lezen. Ik word daar ook helemaal blij van. Ik vind het zo belangrijk dat je kinderen leert dat de wereld ook om zichzelf draait. Dat helpt je in heel veel situaties later verder. Jemig… daar kan ik ook wel weer een artikel over schrijven. Eigenlijk dus een erg inspirerend blog 🙂

    • Reply
      MamaMaai
      12 februari, 2018 at 11:02

      Dank je wel voor je lieve reactie 🙂

  • Reply
    Roelina
    18 februari, 2018 at 22:30

    Mooie blog, hulp vragen vind ik ook lastig. Zelfs accepteren als het word aangeboden… waarom, geen idee. Alsof je alles in je eentje zou moeten doen. Raar idee toch?

  • Reply
    Sheila
    4 september, 2018 at 19:28

    Ah, lief dat je linkt! Dankjewel.

  • Leave a Reply