Mama Maai

Ik gelukkig, zij gelukkig

Appje van een vriendin. Met fotootjes van een of ander artikel wat ik zou moeten lezen. Nee ik kan het niet lezen, of ik heb een bril nodig (ja laat dat het zijn, ik wil een bril, ik wil een bril, een bril is mega hip en tof) of slechte foto’s, denk dat laatste, sorry S. Dus kwam ze hem even door de bus duwen vanmiddag. Terwijl ze echt absoluut geen tijd had voor thee. Iets met afspraak dit en afspraak dat. Kinderen taxiën enzo. Kijk dat is een vriendin. Die wil overduidelijk een punt maken. Een tijdschrift met artikel langs brengen, in alle haast, omdat ik dat zo ontzettend moet lezen.

De clou:
Nou daar gaat ie dan. Dit was de clou. Ah saai zeg, begint met de clou. Het artikel komt uit de kek mama 7, uit 2013, voor als je het hele artikel wil lezen. De clou dus. Jij gelukkig, je kind ook gelukkig. Tot zover, dat weet toch iedereen? Nou? Natuurlijk. Maar even denken dan. Ben ik gelukkig?

Stilte.

Moeilijk zeg. Zo’n vraag. Ik ben vooral moe. Eindeloos moe, moe, moe… Hondsmoe.

Moederschap extreem stressvol:
‘Meer dan 70% van de moeders vindt het moederschap extreem stressvol. Ze zijn dol op hun kinderen maar leggen de lat voor zichzelf te hoog’. Citaatje. Ongelofelijk toch. 70%. Maar wel herkenbaar ook toch? Zit ik me hier een beetje te schamen dat ik het moederschap schijnbaar niet aan kan. Want zo komt dat over toch? Maar ik ben dus niet de enige.

Wat het aller aller belangrijkste is wat kinderen nodig hebben is liefde. Wat veel mama’s, inclusief moi, verder nog denken dat kinderen nodig hebben is van alles het beste. Nooit is het goed genoeg. Nooit ben ik goed genoeg. Ik leef voor de kinderen maar ben ik wel een goede moeder?

Onderzoek:
Kinderen voelen feilloos stemmingen aan. Als je zelf somber bent, kan je nog prima voor je kind zorgen, als in luiers verschonen en wasjes draaien, aldus het artikel maar sta je minder open voor contact, en komen kinderen aandacht, warmte en liefde tekort. Uit Amerikaans onderzoek blijkt zelfs dat gestreste ouders hun kinderen ook echt lichamelijk ziek kunnen maken. Het verlaagt het immuunsysteem van je kind. Oei. Uiteraard kunnen ze er psychisch onder leiden. Jij bent hun voorbeeld. Als je huilt of verdrietig bent, kunnen kinderen zich zelf daarvan de schuld geven. Als je angstig of onzeker bent, nemen kinderen dat gevoel over.

Ik gelukkig, zij gelukkig:
geluk
Ja, wist ik wel natuurlijk. En nou durf ik mijn blote handen ervoor in het vuur te steken dat mijn kinderen absoluut gelukkig zijn. Ik bedoel, kijk dan naar ze (niet alleen deze foto, gewoon even door de foto’s op mijn blog scrollen :)). Maar er moet wel wat veranderen. En wel een beetje snel ook.

Maar hoe moet ik dat dan doen? Nou, simpel. Zorgen dat ik een blije mama word. Werk aan de winkel Maai. Want immers, ik gelukkig, zij gelukkig.

Wordt vervolgd.

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

10 Comments

  • Reply
    Rosanneke
    9 januari, 2014 at 09:21

    Hm, het lijkt zo makkelijk: Mama gelukkig, kinderen gelukkig. Maar ik vind het een puzzel, dus ik worstel met je mee!

  • Reply
    Maris
    9 januari, 2014 at 10:00

    Mooi blogje meid. En ook hier genoeg dagen dat ik de lat veel te hoog leg. Even lekker terugtrekken. Even lekker niks moeten en je volledig focussen op contact met je kindjes. Daar wordt je ineens heel ontspannen van en gelukkig. Voelt direct als vakantie. Tenminste voor mij dan. Succes lieverd. Komt goed. ♡♡

  • Reply
    Doortje Dartel
    9 januari, 2014 at 11:02

    Dit is zeker waar! Maar dan heb je ook weer die maandelijkse hormonen hè!?
    Elke dag maar gewoon weer opnieuw beginnen.

  • Reply
    Anne
    9 januari, 2014 at 14:28

    Mooi stuk. Het lijkt me moeilijk hoor, zonder kinderen worstel ik er al mee hoe ik dat gelukkig zijn dan vorm moet geven, en wat dat dan eigenlijk is. Ik denk dat het vaak makkelijker gezegd is dan gedaan, maar er aan blijven werken is sowieso belangrijk.

    (bedankt voor je lieve reacties op mijn blog gisteren 🙂 Ik heb zelf mijn website gemaakt trouwens, thanks voor het compliment!)

  • Reply
    Sanne Marlijn
    9 januari, 2014 at 16:58

    Mooi geschreven, en heel begrijpelijk.

  • Reply
    Gwen
    9 januari, 2014 at 20:48

    Wat een mooi verhaal zeg! Ik heb ook even een mindere periode achter de rug, als Olivia nu ook weer een paar nachten goed slaapt en ik dus ook: kan ik er weer vol tegenaan, geloof ik. Maar ja: dat slapen zal wel weer alles met mijn mindere periode te maken hebben, zucht.

  • Reply
    Dinaz
    9 januari, 2014 at 22:49

    Mooi stukje!!!
    Ja, kids pakken alle stemmingen heel snel over…Melanie was/is daar ook heel gevoelig voor.
    Uit eindelijk moet je lekker voor jezelf gaan…je eigen kids, je eigen leven…lak aan de rest van de wereld!! 🙂
    Succes meid! Xxx

  • Reply
    Dinaz
    9 januari, 2014 at 22:49

    Mooi stukje!!!
    Ja, kids pakken alle stemmingen heel snel over…Melanie was/is daar ook heel gevoelig voor.
    Uit eindelijk moet je lekker voor jezelf gaan…je eigen kids, je eigen leven…lak aan de rest van de wereld!! 🙂
    Succes meid! Xxx

  • Reply
    MultiVroon
    10 januari, 2014 at 10:11

    Wat schrijf je dat toch weer eerlijk! En: natuurlijk herkenbaar!! Ik ook weer moe moe, na een fitte vakantie en een opleving daarvoor. Maar toch, maar weer stug door met vitamines, gezond eten (geen suiker, geen cafeïne), voldoende slaap en aandacht voor mijn kind!

    Jij ook, rustig aan! First things first en de rest gewoon helemaal niet (niet later en dan alles op je “to do lijstje” schuiven bedoel ik).

  • Reply
    Roos
    10 januari, 2014 at 10:49

    Mooi geschreven! Ik heb ook echt respect voor de mensen om mij heen die kinderen hebben omdat het zo veel energie kost en het mij best een zware taak lijkt. Maar ja, dan krijg ik op de eerste beste verjaardag een te schattige en knuffelige baby in mijn armen gedrukt of komt mijn achterneefje van 4 vragen of ik in zijn vriendenboekje wil schrijven en op zijn kamer wil kijken.. Tja dan ben ik al weer om! Je krijgt er zo veel voor terug!

  • Leave a Reply