De kinderen

Een iphone voor mijn zevenjarige

iphone kinderen, telefoon op basisschool, wanneer geef je een telefoon aan kindZij de zeven jarige: Mam, mag ik een telefoon?

Ik: Een telefoon? Waarvoor precies?

Zij de zevenjarige: Nou, dan kan ik ook van die spelletjes doen…

Ze menen het serieus?! Ze willen hier tegenwoordig een telefoon. Zij van zeven en hij van vijf. Wacht, we spoelen even terug. Ik was een jaar of veertien. VEERTIEN. In de vierde! De eerste van mijn vriendinnen kwam met een klein apparaatje binnen. Een mobiel. Nou wil ik mezelf niet heel erg hopeloos ouderwets noemen maar mijn ouders hadden toevallig nog twee van die grijze met draaischijven. Misschien was dat eerder. Ik zou eens aan de kinders moeten vragen wat ze daar mee zouden kunnen. In ieder geval geen spelletjes mee spelen. Ja, willekeurige nummers draaien. Stiekem, doodeng. En dat er dan nog eens iemand opnam. Serieus, dat waren eens spannende tijden zeg, toen we gewoon nog belden met telefoons. De tijd van 06-11. Maar… tijden veranderen. Dus.

Oke oke, mijn ouders hadden ook gewoon zo’n ding waar de draad allang niet meer aan zat hoor. Hoe oud denk je dat ik ben. Ik mocht de telefoon van die vriendin wel eens lenen. Zat ik stiekem een onder de wiskunde les een record snake te verbreken. Jep, ik wilde ook zo’n ding. Of, ik wilde minstens dat spelletje. Toch duurde het nog (in mijn gedachten) jaren voor ik zo’n eigen apparaat aanschafte, hekkensluiter in de rij, ik behoorde tot die jeugdgroep die zich afzette tegen dat mobiele ding. Die jeugd bestond toen. Blijkbaar. Het werd uiteindelijk een Swing, grijs met wit. Met kaart. Leeg is leeg dan he. Toen we nog aan kleiner kleiner dachten voor we weer terug naar groter groter gingen.

Ik: ‘Nee schat, je mag geen telefoon.’

De zevenjarige: ‘Ja maar, zij en zij uit mijn klas hebben er ook een.’

Ik: ‘Je mag hem kopen als je hem zelf kan betalen, kost 2 jaar zakgeld. En dan elke maand beltegoed.’ He wat flauw weer nou

De eerste keer dat mijn ogen als schoteltjes uit mijn hersenpan vielen voor zo’n ding was op de verjaardag van een tienjarige. Nee, geen Swing maar een iphone. Belachelijk, een verjaardagscadeautje van 600 euro. Das normaal Maai, alle 10jarige hebben zo’n ding. Aha. Maar tien, dus nog heul ver van mijn bed.

Of toch niet. Want inmiddels hebben twee van haar zeven- achtjarige vriendinnen zo’n ding. Die dan bij mij achterin de auto even op youtube opzoeken hoe ze slijm moeten maken. Serieus, je bent acht en hebt een iphone met internet tot je beschikking, de hele dag??? Ja doei, Nee Nee Nee. Die gaat er voorlopig niet inkomen hier, ik kan geen enkele reden bedenken waarom ze die nodig zou hebben de komende tijd. Bovendien…. uhhh centjesdingetje…. Heb drie kinderen hier he, die willen allemaal wel spelletjes spelen. Als ze een spelletje wil spelen, mag ze me komen uitdagen met kwartet. Thuis gewoon, niet onder schooltijd.

Man doet braaf elke dag verslag over de verslaafde iphone generatie in zijn klassen, kinderen die zich geen 30 seconden kunnen concentreren op hun werk voor hun vinger weer gedachteloos naar hun mobiel gaat. Ff checken. Kinderen die compleet flippen als ze hun mobiel niet mogen gebruiken. Generatie koekwaus. We houden het nog even buiten de deur. ZO LANG MOGELIJK!

Oke, nu even serieus. Ik ben echt heel heel erg benieuwd wat jullie hier van vinden. En laat je vooral niet afschrikken door mijn hopeloos ouderwetse gezwam. Hebben jullie kinderen een telefoon (en waarom)? Hoe oud waren ze?

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

12 Comments

  • Reply
    Sanderijn
    27 september, 2017 at 14:17

    Nee, geen telefoon. En de komende jaren ook zeker niet. Misschien in groep acht een keer, dat schijnt toch wel erg ‘normaal’ te zijn. En dan prepaid en alleen wifi waar wifi is. Zoiets. Serieus, zeven? No way.

  • Reply
    Judith
    27 september, 2017 at 20:33

    Nee, de zevenjarige hier krijgt ook echt nog geen telefoon, maar de bijna tienjarige in groep 7 krijgt binnenkort mijn afdankertje, een oude Samsung met prepaid. Terwijl we ervan overtuigd waren dat ze die echt niet eerder dan in groep 8 zou krijgen, net als haar broers. Maar muziek en sport op 15 kilometer van huis met bijbehorende vriendinnetjes gaven voor ons de doorslag.

    • Reply
      MamaMaai
      28 september, 2017 at 08:02

      Ja, dat is het ook he. Ik ga nu dus heel hard roepen dat we dat allemaal niet gaan doen maar ze zit voorlopig nog niet in de bovenbouw. Wie weet hoe het er dan aan toe gaat. Het zijn hier ook nog combi klassen waarbij 6,7,8 bij elkaar zit dus dan zullen er best wel veel kinderen met telefoons bij zitten. Afwachten tot die tijd

  • Reply
    Patricia
    28 september, 2017 at 17:51

    Een nieuwe IPhone zeker niet. Ook nu in de 2de van het vwo is mijn dochter nog erg tevreden met mijn oude Samsung en een goedkope bel&internet bundel.
    Ik verkondigde altijd dat mijn dochter moest wachten tot ze naar het voortgezet ging. Daar kwam ik na een scheiding en daardoor angstige/onzekere dochter op terug. Met mobieltje als ‘lijntje met mama’ wilde ze iig wel naar haar papa.
    Mijn angst voor verslaafd raken aan dat ding bleek gelukkig ongegrond…als ik thuiskom is het huiswerk gemaakt en leest ze meestal een boek. Naar de appjes op haar telefoon kijkt ze niet om.

    • Reply
      MamaMaai
      29 september, 2017 at 07:47

      Oh wat fijn, daar kan ik alleen nog maar voor duimendraaien. Je ziet bijna overal verslaafde kinderen (en ouders)

  • Reply
    Kim
    29 september, 2017 at 19:39

    Helemaal eens!! Ik hoop dat smartphones niet meer bestaan tegen de tijd dat mijn kinderen zo ver zijn.

  • Reply
    Sheila
    17 oktober, 2017 at 05:39

    Je was 14? Nu voel ik me helemaal oud. Ik was over de 20 toen het mobiele tijdperk een beetje op kwam. Daarvoor nog een tijdje een buzzer gehad. Een het leven was prima zonder mobiel.

    Ik zou het ook uitstellen en ze krijgen al helemaal geen onbeperkt internet.

    • Reply
      Mamamaai
      17 oktober, 2017 at 08:19

      Hahaha, oke misschien 15, maar toen had ik er zelf dus geen he, toen zag ik de eerste klasgenoot ermee. Ik denk dat ik al op het hbo zat toen ik er zelf eentje aanschafte. Maar uhm… ik ben stiekem ook ietsje jonger dan jij zag ik. Ietsje hoor :p

  • Reply
    Susanne
    25 augustus, 2018 at 08:29

    Mijn zoon van bijna 10 gaat geld voor zijn verjaardag vragen, daar mag hij een mobieltje van kopen. Maar een iPhone gaat het niet worden, gewoon een goedkoop exemplaar waarmee hij mij kan bellen. Ik ga nog kijken wat we gaan doen qua abonnement e.d. en we gaan duidelijke afspraken maken.

    • Reply
      MamaMaai
      25 augustus, 2018 at 20:39

      10 vind ik wel weer wat anders al vind ik dat ook wel erg dichtbij komen al, enne wordt volgende week al acht. Misschien denken we er over twee jaar anders over hoor maar ik zie het nu echt nog niet zitten. En vind het ook nog niet zo nodig, we hebben zat apparaten waar ze spelletjes op kan doen en bellen hoeft ze nog niet. Soms facetten met een vriendinnetje maar dan mag ze die van mij even lenen.

  • Reply
    Jolien Laila
    25 augustus, 2018 at 17:37

    Weer zo’n heerlijk eerlijk en open bericht. Moussa (5) praat wel een over een telefoon, maar eigenlijk doet hij er nauwelijks iets mee. Misschien 1 keer in de 2 maanden even bij familie als het “saaaaii” is ;). De andere twee klikken wel eens mee. Bij ons dus hopelijk ook pas ergens na de 10e verjaardag!

    • Reply
      MamaMaai
      25 augustus, 2018 at 20:40

      Dank je 🙂 Wij zien het dus ook nog niet zitten maar merk wel dat het lastiger wordt. Fenne zit in de middenbouw al in een groep waar mobieltjes steeds meer voorkomen….

    Leave a Reply