De kinderen

Kers vers gezin van vijf updatetje

Oke, ik ga dus sinds inmiddels ruim drie weken alweer als moeder van drie door het leven. En daar mee zijn we ineens een gezin van vijf. Een ‘groot’ gezin voor moderne begrippen. Ik ben dolgelukkig met mijn drie kleine draken, echt, uiteraard. Echt dolgelukkig maar daar hoef ik niemand van te overtuigen lijkt mij, toch? Ik leef in een babybubbel en heb weinig behoefte aan andere sociale input dan die van mijn eigen gezin op het moment. We genieten ons suf van het nieuwe kleine wondertje. Kijk hieronder hoe ape ape ape trots broer en zus zijn. Wat nou jaloezie. Totaal geen haat reactie naar de kleine baby omdat hij mama volledig opeist. Eerder strijd wie hem het meest mag knuffelen, kussen of op schoot heeft. De arme kleine Siem wordt bedolven onder liefde. En arme mama zit dus continue, de hele dag door vast geplakt aan niet één, maar twee of drie kinderen op schoot die de bewegingsruimte, die ik zo hard nodig heb op het moment, volledig inperken. Soit.
mama maai
En het gaat ook goed. Alsof ik het al jaren deed (grapje hoor, we zijn nog heel erg bezig naar het zoeken van een mooi ritme en een situatie waarin iedereen zich weer een beetje comfortabel kan bewegen). Maar het gaat oke. Naar omstandigheden natuurlijk. Zo’n bevalling… Alsof je als wild geworden beest daar in het ziekenhuisbed ligt te creperen, zo zie ik mezelf terug als ik aan al dat natuur geweld denk. Niet direct mijn fijnste herinnering. Alsof je ook maar enigszins een klein beetje hebt in te brengen. Stiekem schaam ik me dood voor de mensen die mij op dat moment op mijn meest kwetsbaarst hebben mogen meemaken. Ik kan er niks aan doen. Ik probeer mezelf in te prenten dat ik niet de eerste ben waar ze een kind uit hebben getrokken en probeer me hun geconcentreerde gezichtsuitdrukkingen voor de geest te halen. Ja ze bekeken mij en mijn naakte lichaam, maar functioneel. Hoogst waarschijnlijk zijn ze mij en mijn details al lang en breed vergeten. Zou dat ook zo zijn voor man en mijn moeder, ik vrees van niet. Man heeft me meer dan eens na elk geboren kind duidelijk gemaakt dat hij het zou begrijpen als het genoeg geweest zou zijn met het maken van kinderen. Met deze laatste bevalling nog vers op mijn netvlies zeg ik dan ook dat het mooi geweest is.

Mijn hoog zwangere buik en mijn kronkelende creperende lijf… Nog maar zo kort geleden maar het voelt al als een eeuwigheid. Ingeruild voor één van mijn nu al meest dierbare bezit. Niet meer weg te denken uit mijn (ons) leven ook al moeten we hier en daar waarschijnlijk nog wel een aardige tijd een beetje bijschaven aan het vinden van dat ritme dus. Tja.
mama maai
Wat me nog wel dagelijks fijntjes herinnert is de toestand waarin mijn lijf zich op het moment nog bevindt. Ja hallo zeg, hoe lang zei je dat het geleden was? Maar drie van die kleine reuzen babys laten hier en daar wat schade achter op hun moeder. Tranen met tuiten voor de schade die voor eeuwig is vastgelegd. Voor de rest moet ik nog even heel hard aan het werk. Ik weet het, ik weet het, maar het maakt me stiekem verdrietig. Komt het allemaal nog goed? En kan dat dan allemaal niet een tandje sneller graag?

Nope, dat kan niet. Oh, en de toestand van mijn hoofd dan. Maar dat gooi ik op vermoeidheid en hormonen. Voorlopig nog mag ik dat als excuus gebruiken nietwaar? Negen maanden op (in mijn geval bijna tien), dus ook gewoon weer tien maanden af. En liefst nog sneller maar dat zien we dan wel weer.

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

16 Comments

  • Reply
    ilona
    19 februari, 2015 at 11:21

    Lekker genieten!!

  • Reply
    Dineke
    19 februari, 2015 at 11:32

    Heerlijk zeg die knuffelfoto’s! En herkenbaar hoor, ik vond het ook een hele aanslag op mijn lichaam die zwangerschap en bevalling. maar toch ben ik weer zwanger haha, gelukkig blijven onze mannetjes ook niet altijd strak en zonder rimpels, aan die gedachte houd ik me maar vast!

    • Reply
      MamaMaai
      19 februari, 2015 at 11:35

      Haha nee das ook weer waar.

  • Reply
    Dina
    19 februari, 2015 at 12:16

    Wat een lieve foto’s. Ik smelt altijd een beetje (nee ik lieg: HEEL ERG) als ik dit soort foto’s zie. Geniet er van en doe lekker rustig aan (voor zover dat lukt).

  • Reply
    MamaJo
    19 februari, 2015 at 13:00

    Lieve foto, de tweede wordt niet weergegeven trouwens, of ligt dat aan mijn apparaat?
    Laat je lijf en je hormonen even lekker bijkomen en geniet van alles. De mensen in het ziekenhuis hebben al tig bevallingen na jou gezien dus no worries. Haha, tenzij je natuurlijk héél gek hebt gedaan… 🙂

    • Reply
      MamaJo
      19 februari, 2015 at 13:01

      O ja het lag aan mij, nu zie ik de tweede foto wel… Schattig!

  • Reply
    Syl
    19 februari, 2015 at 15:44

    Oooow die foto’s zijn om te smelten, wat heerlijk! En nee zo een bevalling van best-wel-grote-jongen is minder heerlijk maar ook daar ga je weer van opknappen. Niemand ligt er op z’n voordeligst bij tijdens een bevalling dacht ik, ik heb me daar nou echt niet druk om gemaakt.

  • Reply
    Gwen
    19 februari, 2015 at 15:46

    Mooi geschreven! Ik vind eem 2e zwangerschap al aanzienlk meer lichaamsaanslag (plakkilos en striae), dus laat staan een derde 😉 Gun jezelf de tijd, dat probeer ik ook haha.

  • Reply
    Linda
    19 februari, 2015 at 16:05

    Heerlijk hoor, lijkt me wel leuk ‘mama van drie’ wie weet over een paar jaartjes. Lieve foto’s er bij.

  • Reply
    Manon
    19 februari, 2015 at 16:59

    Knap hoor… Drie kinderen! Ik vind het nu al vermoeiend met een baby, laat staan 3 (al droom ik wel van 3 kindjes. ooit…). Lijkt me zo gezellig zo’n “groot” gezin! En ik hou het mezelf ook voor: 9 maanden op, 9 maanden af…

  • Reply
    Elisa
    19 februari, 2015 at 18:33

    Drie wondertjes, geniet er van!

  • Reply
    Webkim
    19 februari, 2015 at 21:54

    Wat een HEERLIJKE plaatjes joh!
    En dat ontzwangeren, joe, volgens mij ben ik daar nog steeds niet mee klaar. :’-))
    Neem je tijd en geniet lekker joh!

  • Reply
    Trui
    19 februari, 2015 at 23:40

    Veel succes met zoeken naar het meest aanvaardbare ritme … aan liefde ontbreekt het in elk geval niet, wat een heerlijke foto’s!

  • Reply
    Vlijtig Liesje
    20 februari, 2015 at 11:19

    Fijn dat het zo goed gaat tussen die twee.

  • Reply
    Maris
    20 februari, 2015 at 21:10

    Ahhh alles op zn tijd. Komt allemaal vanzelf weer. Nu gewoon lekker genieten. En ik kom snel met twee kindjes ook nog erbij geplakt hangen. Hihi.

  • Reply
    Arcadia
    21 februari, 2015 at 13:53

    Prachtig gezin! En ach ja dat lijf, dat komt wel weer, hopelijk trekt het uiterlijk wat bij en word je iig weer lekker sterk en gezond.

  • Leave a Reply