De kinderen

Ik vind het zielig als ze helemaal alleen in een kist ligt

kinderen mee naar crematie, kinderen en de dood

‘Juf, ik kom morgen niet op school. Ik heb een begrafenis. Nou, niet een begrafenis eigenlijk, maar nah ja… zoiets.’ Een crematie dus. Het zusje van mijn oma is overleden op een prachtig leeftijd, gewoon plotseling, waarmee haar een ellendige weg ziek zijn is bespaard. Heel verdrietig altijd om iemand te verliezen maar een mooiere manier om te gaan is er denk ik niet. Thuis, zonder pijn, in het bijzijn van je allerliefste. Afgelopen week hadden we dus een crematie en mijn kinderen gingen mee.

Vroeger zagen we haar regelmatiger, ik denk dat ze voor mij echt mijn tante Peggy was. Er was een periode dat ik de tantes van mijn moeder vaker zag dan mijn eigen tantes. De laatste jaren werd dat steeds minder. Mijn kinderen weten eigenlijk niet zo goed wie ze is. Ze hebben haar en haar man op 1 hand te tellen gezien. ‘Is dat oma Moesje?’ Mijn jongste zoontje bekijkt de foto op de rouwkaart. Nee lieverd.

Mam, hoe schrijf je crematie? Met een ‘C’ mop.

Kinderen mee naar crematie

Het is een opvallend tafereeltje. Vijf kindjes zitten lachend en vrolijk te tekenen tussen een massa grijze mensen die bij elkaar komen voor het allerlaatste afscheid. We mogen naar binnen. Besluiten achteraan te gaan lopen, met de kleintjes achteraan te gaan zitten zodat we weg kunnen als ze onrustig worden en niemand tot last zullen zijn. Maar dat zijn ze niet. De klap emoties die in de lucht zweven moeten zij ook voelen. Ze zijn stil, een uur lang. Het enige wat je regelmatig hoort zijn de onrustige voetjes die op en neer schuiven over de bankjes.

De pastoor steekt de kaarsen aan en de spanning bij mijn grote meid loopt zichtbaar op. Ze zit op haar knietjes op het bankje, haar handjes voor haar gezichtje geslagen. ‘Wat is er lieverd? Mam, gaan ze nu de kist in de brand steken?’

‘Mam, ik wil eigenlijk niet een dode mevrouw zien.’

‘Nee mop, dat hoeft ook niet. De kist is dicht. Ja maar, op you tube zag je dat wel.’ Mag ik you tube even haten?

‘Tjonge, jullie hebben de kinderen zeker wel duidelijke instructies gegeven. Ze waren zo stil.’ Instructies? Nee. We hebben ze verteld wat er gaat gebeuren. Dat ze misschien zullen zien dat er mensen gaan huilen. Dat oma misschien verdrietig is of mama. Dat dat komt omdat we iemand missen. We hebben ze niet verteld hoe ze zich moeten gedragen.

‘Mam, ik vind het zo zielig dat ze alleen in de kist ligt. Gaat ze nu dan in de oven?’ We babbelen nog wat. We beantwoorden heel wat vragen op de weg terug naar huis. ‘Mam, willen jullie onder de grond of in de oven?’

Mijn dappere meisje is er behoorlijk van onder de indruk.

Ik dacht dat het een rustige kennismaking was met hoe het werkt. Ik wide ze meenemen. Ik heb mijn beide oma’s nog. Ik wil er niet over nadenken maar ook zij worden oud. Bijna 100. Het was voor mij geen punt van discussie. Mocht het zover zijn, dan gaan mijn kinderen mee. Maar ineens twijfel ik. Moeten we ze wel blootstellen aan al dat verdriet. Mochten we op dat punt komen, kan ik ze wel voldoende opvangen in alle geweld van emoties.

Ben benieuwd, het is een heel persoonlijke beslissing. Zouden jullie kinderen mee nemen naar een crematie of begrafenis? Of hebben jullie dat gedaan? 

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

8 Comments

  • Reply
    Kliefje
    16 oktober, 2017 at 09:56

    Gecondoleerd jullie… xx

    Jazeker. De dood hoort ook bij het leven. Toen Jill 8 was overleed mijn oma. Ik heb haar gevraagd wat ze wilde. En ze wilde mee. En oma in de kist zien liggen. Rete spannend vond ze het. Toen ze oma had gezien, bleef ze naar de kist lopen en heeft oma minutieus opgenomen. Niks eng. Mooi was dat om te zien.
    Afgelopen jaar overleed opa. Jill was toen 16 en ook toen had ze er geen probleem mee, een opgebaard lichaam zien.
    Terwijl ze toch een enorm gevoelig kind is…

    • Reply
      MamaMaai
      16 oktober, 2017 at 10:20

      Dat ben ik met je eens, de dood hoort erbij. Ik ben wel blij dat ze het op deze manier een keertje hebben mogen meemaken. En heb nog tijd om er over na te denken. En nu ze weten wat het is, kan ik ze misschien ook makkelijker vragen wat ze zelf willen.

  • Reply
    Meryll
    16 oktober, 2017 at 14:31

    Ik persoonlijk hou dat zo lang mogelijk bij mijn kinderen vandaan! Uiteraard horen alle emoties erbij en mag je die best laten zien maar ik neem mijn kinderen absoluut niet mee naar een begrafenis oid. Ik wil ze graag zo lang mogelijk van die dingen vandaan houden. Zeker juist van mensen die verder weg staan, want wat heeft een kind eraan om daaraan blootgesteld te worden als je het ook nog kan vermijden. Vorig jaar overleed ons babyzoontje, mijn oudste van 11 was wel bij de crematie maar mocht van ons hem niet opgebaard bekijken. Ons andere zoontje van 4 hebben we hier volledig buiten gelaten. Al weet hij natuurlijk wel wat er is gebeurd en waarom wij verdrietig waren.
    Ieder zijn eigen keuze zo te lezen!

    • Reply
      MamaMaai
      17 oktober, 2017 at 12:15

      Jee wat heftig Meryll.
      Wij denken er wat anders over en ik denk dat elke ouder dat voor zijn eigen kinderen prima kan inschatten. Ik ben er nog niet uit of ik ze wel of niet mee neem mochten mijn oma’s overlijden, gelukkig hoeven we daar nu ook nog niet over na te denken. Maar ik ben juist blij dat ze deze ervaring van iemand die ze nauwelijks kennen wel hebben, dat verliep heel rustig zonder al te veel heftige emoties. Ze weten nu wat het is en hoe het gaat.

  • Reply
    zebrazonderstrepen
    16 oktober, 2017 at 15:25

    Heftig, helaas deel van het leven. Moeilijke beslissing kan ik me inbeelden.

  • Reply
    Mimsemams
    16 oktober, 2017 at 19:03

    Toen onze kinderen 1, 4 en 7 waren overleed hun oma, mijn moeder. We hebben ze afscheid laten nemen toen ze nog leefde.
    De oudste wilde haar nog zien toen ze net gestorven was en thuis op bed opgebaard lag. De tweede wilde niet.
    Ze wilden niet mee naar de begrafenis en dat hoefde van mij ook niet. Vergeet wat ‘men’ zegt, ze kunnen heus zelf aangeven wat ze willen.
    Ze hebben alle emoties en verdriet op hun eigen tempo mogen verwerken.

    • Reply
      MamaMaai
      17 oktober, 2017 at 08:17

      Denk dat wij het zo ook gaan doen, zeker nu ze weten wat het is en hoe het gaat, kunnen ze prima zelf aangeven of ze mee willen.

  • Reply
    Roelina
    21 oktober, 2017 at 20:14

    Allereerst gecondoleerd. Ik denk dat het goed is dat je je kinderen meegenomen hebt. Ze moeten het toch leren, al is het denk ik wel helemaal afhankelijk van hoe het kind op dat moment is. Ik zou het, mocht ikzelf in die situatie komen, het van het moment laten afhangen.

  • Leave a Reply