De kinderen

Kleine kindjes worden groot

samenHet is natuurlijk hartstikke heerlijk dat ik zomaar ineens af en toe weer een diepe ademteug kan nemen zonder dat er een telg aan mijn broekspijp hangt of dat ik voor het gemak even de deur op slot draai als ik zonodig even een plasje moet plegen. Alleen. Terwijl zij aan de andere kant op de deur roffelen of hartverscheurend staan te krijsen onderaan de trap, ik kan het tegenwoordig beter handelen allemaal. En het is ook gewoon heel fijn dat de boel niet direct dood gaat als ik ze even alleen laat. Of nou ja, dat dat gevoel weg ebt dan. Want technisch gezien is de kans dat ze iets overkomt als ik ze alleen laat natuurlijk een stuk groter maar blijkbaar wen je daaraan. Of zo. Een beetje.

Ik zei het nog. Gisteren. Dat het me niet zou verbazen als we binnenkort met een gipsen armpje of beentje aan tafel zitten, het is bekant een godswonder dat ze alledrie nog heel zijn. Ja echt.

Jongste hier kent duidelijk het minst gevaar. En broer en zus zagen al zo weinig. Of hij ziet in zichzelf wellicht een gelijke. Wat betekent dat je uiteraard gewoon van de bank af kan lopen/springen zoals zij doen zonder dat er iemand kijkt en als je anderhalf bent is het prima om op de eettafel te gaan staan housen. Je in het zwembad storten kan ook. En hoezo een kinderstoel is veilig? Echt niet.

En lekker hard gaan it iss. Wat nog wel eens resultaat heeft dat ik op het schoolplein mezelf sta te verdedigen als meneer zijn lip in tweeën is gevallen en de bloedkorsten nog in zijn neusje zitten en toevallig een paar dagen ervoor ook zijn voorhoofd bont en blauw verkleurde. Het lot van een jongensmoeders.

Zie ik hem liggen met zijn lange spekkige blauwe stelten en beurse kop en kan ik me nog maar weinig voorstellen dat dit slungelige sterke lijfje ooit opgevouwen in mijn buik zat. Hij daagt ons uit. Zoekt grenzen en walst er overheen. Hij treitert de broer en zus die langzaam aan beginnen in te zien dat een minibroertje niet altijd alleen maar grappig en schattig is. Zo staat hij rustig met twee bossen haren in zijn knuisten te grijnzen. Aahhw, snoezig toch?

Hij is geen baby meer. Ik ben baby af. Punt.

Kleine jongetjes worden groot. En snel ook.

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

No Comments

Leave a Reply