Baby

Lieve Siem; 11 maanden

Met dank aan opa voor de

Met dank aan opa voor de Fantastische foto 🙂

Ik val in herhaling als ik ga zeggen dat tijd vliegt en het me allemaal te hard gaat, hoe waar het ook is. Officieel mag ik je nog een maandje mijn baby noemen, eigenlijk ben je al geen baby meer.

We sukkelden we af deze maand, werden baby’s maar met tanden geboren. Dat vind ik niet, het zou wel een hoop ellende besparen. En daarnaast werd ook jij net als de rest van Nederland getroffen door een virus. Koorts.

Hangen, wurgen, mopperen, huilen, poep, snot en rode billen. Alleen tevreden bij mama. Niet mama die zit, mama die  loopt. Alsof we weer een paar maanden terug gingen in de tijd.

Je noemt me mama. En papa is papa. Jawel. Je klopt me op de borst en kijkt me breed grijnzend aan. Mijn charmeur. Je legt je handjes op je hoofdje. Ik snap dat ik dan moet zingen. Je begint de gebaren te leren. Je trekt kasten leeg, smijt met kattenvoer als je de kans krijgt en verstopt de afstandbediening in de vuilnisbak. Je trekt aan stekkers, wil weten hoe stevig lampen staan en molt de planten. Lekker. Je hebt het acteertalent van broer en zus. Gooit wild je hoofd naar achteren als iets je niet zint.

En dan besluit je de gok te wagen. Je loopt zelf. Ja je racet ook langs de bank of achter de stoelen maar loopt nu ook gewoon los. Met precies 10 maanden en 3 weken zette jij de eerste paar stapjes. Nu een week later is het hek van de dam. De snelste van ons drietal. Alsof je de afgelopen weken tijd nodig had moed te verzamelen. Je bent niet bang. Je hebt er vooral heel veel plezier in. Rechtop is de wereld ook zo veel leuker. Ik grinnik stiekem als ik je voorbij zie scharrelen. Het is geen gezicht en zo schattig. Een baby op pootjes. Je bent nog zo klein en tegelijk al zo groot.

Ik kan mezelf niet vaak genoeg knijpen. Mama van drie. Ik ben rete trots en tegelijkertijd verdrietig dat we een fase moeten afsluiten. Terwijl ik me heel hard verheug op alle leuke dingen, mijlpalen, streken die nog komen gaan.

Volgende maand 1 jaar 🙂

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

4 Comments

  • Reply
    Gwen
    30 december, 2015 at 10:02

    Wat een lief stuk! Mama van drie, wauw! Maar idd: nu komt er nooit meer een baby. Of ….? Quinn is ook nog loopmoed ah verzamelen, los staan is prima maar echt niet dat ze haar voeten verplaatst hihi. Benieuwd hoe lang dat nog duurt 🙂

    • Reply
      MamaMaai
      30 december, 2015 at 15:51

      Dank je wel meis 🙂

  • Reply
    Sasjkia
    30 december, 2015 at 21:22

    Dat heerlijke ventje gaat gewoon door. Staat niet stil bij de emoties van mama. Hij groeit, ontdekt en vertedert. Een mannetje om op te vreten.

  • Reply
    Marijke
    30 december, 2015 at 21:55

    Wat een prachtig stuk. Wat een heerlijk ventje en wat een geluk straalt er van je verhaal af. En een klein traantje aan het einde, zo mooi!

  • Leave a Reply