Baby De kinderen

Lieve Siem; 6 maanden

Hoera, we vierden een klein feestje hier thuis. Het kleinste mannetje is gewoon alweer zes maanden. We vonden dat een hele grote reden om appeltaart te bakken en hem daarna met z’n allen schaamteloos op te eten. Hij was lekker.Siem 6 mnd
Dat betekent ook dat ik gewoon al weer zes maanden mama van drie kleine mensjes ben. Alsof ik nooit anders heb gedaan. Natuurlijk ben ik wel moe, of laat ik zeggen, struikel ik met grote regelmaat over mijn eigen wallen en zie ik ook nog wel eens de muren op me af vliegen en zou ik ze af en toe maar wat graag met een enorme rol ducktape achter het behang plakken of mee geven met de pakket bezorger naar een oord heel ver buiten mijn zicht. Maar dan hou ik toch weer zo veel van ze dat alleen de gedachte daaraan al mijn maag zich laat omkeren. Wat dat betreft had man best gelijk. Hoe meer kinderen, hoe meer kwetsbaar je wordt.

Maar lieve Siem, we kunnen ons ons leven zonder jou al niet meer voorstellen. Zo snel als jij je anker in mijn (ons) hart hebt weten te slaan. Gewoon er zijn, dat is meer dan genoeg. Je stralende zelf. Nog altijd even rustig en observerend. Jeetje ventje, als ik naar je kijk lijkt het wel alsof ik je zie groeien. Hoe je een blokje in je hand tot in detail kan observeren. Elke dag verbaas ik me over de nieuwe dingen die je weer tot je hebt genomen. Ik moet er nog even aan wennen dat je geen klein hulpeloos mannetje meer bent. Eerder eentje die best van zich laat horen als er iets is wat niet deugd. Of als het allemaal juist wel deugd. Je begint een beetje eenkennig te worden. Lastig af en toe, vooral ook voor jou. Er kan zoveel onrust in je lijfje zitten als je mij uit het oog verliest.

Maar gelukkig hebben we Fenne. Een zorgzamere zus kun je je niet wensen. Als Fenne in de buurt is, is het goed. Siem voor en Siem na. Siem, je bent haar alles. Je vindt haar spelletjes prachtig. Eindeloos doet ze gek met je. Honderd keer opnieuw herhaalt ze het zelfde grapje om jou te zien schaterlachen. Nog wel honderd en één keer als dat moet. Om dan nog veel harder terug te lachen. Die schaterlach van haar. Het liefst knuffelt ze je plat. Of letterlijk bijna dood. Zo graag heeft ze je zo dicht mogelijk bij zich. Heel herkenbaar. Ik zie in haar gedrag, mijn gevoel.

En die lieve Melle, wordt een steeds fijnere broer. Wat gaan jullie straks een hoop aan elkaar hebben als je wat groter bent. Je mag zijn auto’s al lenen. Melle kijkt goed af van zus. Leert heel snel. Dat trotse bekkie als je weer eens op zijn schoot mag. Dat heeft nog nooit een seconde verveeld.

Lieve kanjer. Je wordt alweer geplaagd door tanden. Je begint niet netjes net als andere baby met twee tandjes voor, maar gooit direct een kies in de strijd. Oh en doe er dan gewoon maar twee. Niet leuk. Maar je laat je niet uit het veld slaan. Gaat gewoon door met ontdekken. Je hebt je voetjes ontdekt. Fijn man, op die grote tenen knagen. En als die even niet beschikbaar zijn voldoet een vinger (of twee) gelukkig ook. Zo mooi om te zien dat je een paar weken geleden nog moeite had met vast houden. Dat je nu al van het ene naar het andere handje overpakt. Dat het er uit ziet alsof je dat altijd al hebt gekund. Je blijft ook al niet eens meer liggen waar we je neer leggen, kleine boef.

Maar bovenal ben je ons vrolijke blije ei. Je hebt eigenlijk nooit een slecht humeurtje. Of er moet wat zijn. Maar tussen de tranen door weet je altijd weer te lachen. Lieve Siem, jou wilden we altijd al. Zoals Fenne dat zo vaak zegt. Fijn dat je er nu bent.

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

7 Comments

  • Reply
    Kim
    29 juli, 2015 at 08:56

    Je bent een super mama!

    • Reply
      MamaMaai
      29 juli, 2015 at 19:53

      Wat lief, dank je!

  • Reply
    Syl
    29 juli, 2015 at 13:01

    Aaaaaw wat een mooie ode aan je kindertjes. Wat een leuk mannetje is het en hij lijkt ook he-le-maal niet op z’n grote broer!

    • Reply
      MamaMaai
      29 juli, 2015 at 19:53

      Meen je dat serieus? Ik vind het namelijk ook niet. F en M hebben veel van elkaar weg maar Siem helemaal niet vind ik.

  • Reply
    Stephanie
    29 juli, 2015 at 14:22

    Ahh zo lief, gefeliciteerd 🙂
    En wat zielig van z’n tandjes (of eigenlijk: kies!)

  • Reply
    Sanderijn
    29 juli, 2015 at 14:40

    Wat een prachtig en herkenbaar verhaal! Ook van die tandjes, onze jongste hield ook alles behalve de juiste volgorde aan. De verbazing blijft. Zo lang het je jongste is hoort hij klein te zijn, maar hij groeit gewoon door en kan steeds meer. Heerlijk!

    • Reply
      MamaMaai
      29 juli, 2015 at 19:52

      Ja inderdaad. Het is gewoon raar dat hij tanden krijgt, hij is nog zo klein (in mijn ogen)

    Leave a Reply