Baby

Lieve Siem; 9 maanden

siem 9 maandenNegen maanden, wat een mijlpaal. Voor ons gaat negen maanden in, negen maanden uit nog niet echt op. Meneer bleef nog rustig twee weken extra zitten. Maar jeetje, mag ik even huilen… Hij is al lang geen babytje baby meer. Steeds vaker besef ik me hoe hard het gaat met Siem. Echt, ik weet toch zeker dat de afgelopen negen maanden veel en veel sneller zijn gegaan dan de eerste negen maanden van Fenne.

Gisteren avond zat hij te spelen op de bank. Hij had een opleving in zijn humeurige dagje. We vermoeden dat hij nu echt tandjes gaat krijgen ook al roepen we dat al ruim vier maanden. Het moet er ooit eens van komen nietwaar? Als ik eerlijk ben, een baby zonder tanden heeft toch ook wel wat. Met tanden zijn ze ineens nog zo’n stuk groter. Anyway, hij was ons aan het uitdagen en ik zag in hem een foto die we toentertijd van Fenne maakte. Een ontzettend boevig kopje waarop we ineens zagen dat ze van een baby was veranderd in een kind.

Siem, jeetje wat ga je snel. Deze maand is omgevlogen. Je besloot dat je kon kruipen. Trok je praktisch dezelfde dag omhoog aan de speelgoedkist en nu loop je al langs de bank. Ik moet er even aan wennen dat je niet meer blijft zitten waar we je neer planten. Dat je zomaar achter me kan zitten als ik wil weg stappen. Dat als ik omkijk, ik je kwijt ben.

Ook Fenne en Melle krijgen in de gaten dat een schattig broertje niet altijd leuk is. Heb je net een mooie toren gebouwd, komt er iemand hem moedwillig omduwen. En natuurlijk moet hij altijd precies dat ene blokje hebben wat jij zo graag wilde. En nee, je mag het niet afpakken. En je kan ook niet meer alles laten slingeren waar je wil. Stopt hij het niet in zijn mond, dan trekt hij het wel uit elkaar. Ja joh, zo waren jullie ook ;).

En je moet die ogen eens zien. Alsof je ermee wil vertellen wat je allemaal wil uithalen. Van die oogjes die iedereen om zijn vingertjes weet te winden maar tegelijkertijd een en al ondeugendheid uitstraalt. Het lijkt wel alsof je van de een op andere dag ineens grapjes begrijpt. Je giert het uit als Fenne of Melle achter je aan kruipen. Alsof ze je willen pakken. Net zo hard stik je bijna in je lach als papa of mama gek met je doen. En dan ben je ineens weer bloed serieus.

Al negen maanden genieten we van de voeding. Of genieten, meestal dan. Je hebt het tegenwoordig veel te druk met andere dingen en bent van mening dat je best kan drinken en je hoofdje de andere kant op draaien. En wat dacht je van op je kop staan? En daarnaast vreet je als een baas. Oh wee als ik iets in mijn mond stop en jij krijgt niks. Wat dat betreft ben je zo makkelijk.

Eigenlijk ben je helemaal een voorbeeld baby. Als je nou ’s nachts wat langer zou slapen hebben we helemaal niks meer te klagen. Ik heb het getroffen met jou. Met ons gezinnetje zo als het is. Ik betrapte Melle er op dat hij je stiekem kusjes op je hoofdje stond te geven. ‘Ja maar man, hij is zo klein en zo schattig.’ De tranen branden achter mijn ogen als ik dat hoor uit de mond van mijn drie jarige jongens peuter. Fenne straalt aan alle kanten uit dat ze van Siem houdt. Melle laat het op zijn eigen manier soms zo ontzettend hard blijken.

Lieve kleine Siem, wat word je groot. Jij bent het ultieme bewijs dat je van een derde kindje net zo zielsveel en elke dag meer kan houden als van de eerste of tweede. Je hoort er helemaal bij. Mijn kleinste grote hartendief.

Kus

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

2 Comments

  • Reply
    Dina
    26 oktober, 2015 at 07:39

    Wat een prachtige foto van Siem! <3

  • Reply
    Laura
    30 oktober, 2015 at 15:17

    Wat een mooi verhaal. Echt mooi geschreven. Hele leuke foto ook!

  • Leave a Reply