Opvoeden

Mama, dat doe je toch niet?

Saampies tv kijken

Saampies tv kijken

Er zijn van die dingen… ik was er van overtuigd tot in het diepste van mijn wezen dat ik dat niet zou doen als moeder. Ik had nogal veel moeders en helse kinderen om me heen vanwege mijn werk, tijd zat om een duidelijke mening te vormen over hoe het allemaal wel niet zou moeten als ik moeder mocht worden.

Een kind ouder dan een jaar, drinkt niet meer uit de borst.

Oke, zo duidelijk had ik er nooit over na gedacht, maar gek vond ik het wel. Het ziet er toch niet uit, een kind wat al loopt en zowat kan praten en dan je shirt omlaag trekt. Of nog erger, je openbaar te kakken zet omdat het schreeuwt, BOOORST, TIEETTT, MELKIE of weet ik wat? En hallo, die kinderen hebben ook al tanden mensen. Nope, borstvoeding tot een jaar ala, daarna finito. Das lachen he? Uit mijn mond.

Ja echt, ik dacht het echt en ik heb er nog al wat jaren borstvoeding opzitten en kon me tot drie keer toe langvoeder noemen. En daar zaten ook lopende exemplaren en exemplaren met tanden tussen 🙂 Zo zie je maar.

Borstvoeding is een keuze.

Nog zo’n tata gerelateerde. Met het zwanger worden van mijn eerste en het binnentreden van alle hormonen besloot ik, alleen het beste voor mijn kind. Hoezo borstvoeding lukt niet. Kwestie van gewoon doen en doorzetten. Uhm ja. Na de geboorte en de eerste keer aan happen waarna de blaren aan alle kanten opdoken, kloven, borstontstekingen, kolven, kraamtranen en moeizame productie kan ik me best, nee heel goed zelfs, voorstellen dat mensen de handdoek in de ring gooien. Voor iedereen ligt de grens ergens anders, iedereen maakt daarin zijn eigen keus. En natuurlijk ook als die keus is dat je überhaupt niet met borstvoeding wil starten. Ik denk dat je er vanuit mag gaan dat mensen het beste voor hun kindjes willen en daar over nadenken.

Kinderen slapen in hun eigen bed, op hun eigen kamer.

Geen kinderen in het bed van papa en mama. Dat komt nooit meer goed. Punt. En zo begonnen we dus ook. Na weken aan het ledikantje te hebben gezeten s nachts schoof man op een nacht het bedje naast ons bed, dropte het kind aan mijn borst en vielen we zo in slaap. Van eigen bed, in eigen kamer naar co sleeping. Zowel de kleine meid als man slapen inmiddels gewoon in hun eigen bed. De overgang is rustig en prima verlopen. Komt best goed dus allemaal.

Kinderen horen te luisteren.

Luistert een kind niet, ligt dat aan de ouders. Kwestie van consequent zijn. Nee is nee, hoe simpel kan het zijn. Uhm oeps, je hebt makkelijke kinderen, kinderen met wat meer temperament en vermoeide ouders. Pas op met wat je roept, ik kreeg twee temperament volle kinderen. Consequent zijn is zo makkelijk nog niet en nee wordt nou eenmaal soms ja. Ken je die uitspraak? Iedereen kan kinderen opvoeden, behalve mensen met kinderen 🙂

Geen speen in huize Maai.

Werkelijk geen pan zo’n tut in zo’n klein smoeltje. Nog erger in het smoeltje van een peuter of kleuter. Wij smoren de luidruchtige, lastige kids niet met zo’n tut. Kwestie van gewoon niet geven. Wat was ik uiteindelijk blij dat de kleine meid haar tutje had. Haar troost. Wat heb ik er stevig van gebaald dat de kleine man altijd tut gerelateerde voorwerpen heeft geweigerd. En stiekem vind ik het dus heel schattig staan…

We doen regelmatig samen wat leuks, zonder kinderen.

We blijven werken aan onze relatie. Je bent meer dan alleen maar papa en mama nietwaar? En wat scheelt er aan een oppas? Realiteit is dat wij zelden weg gaan zonder kinderen of er moet een enorme noodzaak zijn. Die keren zijn in de afgelopen 4 jaar op wel één hand te tellen. Het bleek best lastig een kind wat moeilijk slaapt en een fles weigert onder te brengen bij wie dan ook. Vind mama de dag doorkomen met twee kleine kinderen zwaar, dan bleek het toch wel lastig die zorg aan en van iemand anders te vragen. Hulp vragen was toch niet zo makkelijk als we van te voren bedachten.

  • Waarom is hulp vragen zo moeilijk?

We blijven ons leven leiden zoals we doen.

Kinderen kunnen er gewoon naast. Kwestie van ze overal mee naar toe nemen. Lekker leren socializen. Van het begin af aan gewoon aan wennen dan komt het goed. Kinderen kunnen overal leren slapen. Uhm ja. Zie puntje kinderen horen te luisteren. Je hebt makkelijke kinderen, je hebt kinderen die zich overal kunnen aanpassen, en kinderen die het beste gedijen met wat rust en regelmaat. Wij hebben van allebei de soorten op het moment één. Ze overal mee naar toe slepen werkt niet voor het kind, en dus ook niet voor ons. Dat wordt er simpel weg echt niet gezelliger van.

We behouden ons sociale netwerk.

Papa kan toch ook best af en toe op de kinderen passen? Mijn vrienden zijn mijn vrienden en die zijn me veel waard. Tja. Het sociale netwerk zoals het was, is niet meer. Fases lopen niet gelijk, we kregen andere interesses, prioriteiten en tijdschema’s. Werden minder flexibel. Bleken na de zwangerschap, bevalling, kraamweek, eerste jaar toch niet zo snel te herstellen, de vermoeidheid nam intreden en we waren allang niet meer ons oude zelf. Vriendschappen verwaterde. Gelukkig kwamen er andere vriendschappen voor terug. Net zo waardevol. En wie weet komen we elkaar ergens weer tegen.

We gaan niet naar Centerparks.

Geen haar op mijn hoofd die daar aan dacht. Mensen die riepen dat elk jong gezin het eerste jaar op een vakantiepark belandt, verklaarden we voor gek. Wij houden vakantie in het buitenland. De natuur in. De wereld verder ontdekken. Op avontuur. Jep. En zo belandde we het eerste jaar op een camping in een stacaravan en deden we nog een dappere poging om twee jaar later met net bevallen lijf toch voor de bijl te gaan. Geef mij maar comfort en een beetje luxe, in Nederland. Wat is er mis met Centerparks? Wat is er mis met Nederland? Lange autoritten met kleintjes op de achterbank zien we niet zitten. Het verkennen van de wereld komt later weer. Sterker nog, ik heb enorm goede herinneringen aan centrerparks van vroeger…

Weinig, liefst geen, tv of andere schermen voor de neus.

Als alle onderzoeken uitwijzen dat schermen niet goed zijn voor kinderen dan doen we dat dus niet. Simpel als wat, niet langer dan een half uur tv per dag. Oeioeioei, dat klinkt zo pedagogisch verantwoord. Geschikt voor niet vermoeide mama’s. Soms is het gewoon kiezen tussen twee kwaden. Tussen 16 en 17 uur, als papa nog niet thuis is en mama wil koken en de kinderen uitgehongerd en dodelijk vermoeid en stierlijk vervelend zijn…. dan is tv of ipad ineens mijn beste vriend.

Opvoeden is een eitje als je het allemaal zo van te voren bedenkt. Jep! Als iemand er van te voren bij verteld had dat slapen een unicum is, had ik me vast niet zo naïef opgesteld.

Heb ik er nog een paar gemist?

Wil je Mamamaai blijven volgen, dat kan via de facebookpagina of via instagram. Ik ben ook heel actief op pinterest waar ik toffe inspiratie verzamel. Leuk!

Note: deze tekst bevat een affiliate link. Als je via die link wat besteld krijg ik daarover een klein percentage, daarvoor betaal jij niks extra’s 🙂

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

12 Comments

  • Reply
    Ninja moeder
    18 oktober, 2014 at 20:27

    7 van de 10 totaal herkenbaar. 3 van de 10 stiekem toch ook wel herkenbaar. Het is allemaal zo makkelijk en logisch totdat je gebaard hebt 😉

  • Reply
    Gwen
    18 oktober, 2014 at 20:41

    Hahahaha, alle punten zijn heel herkenbaar! Behalve de tv, die staat hier nog altijd uit overdag, maar dat verandert vast met de tweede erbij strakjes 😉

  • Reply
    Sanderijn
    18 oktober, 2014 at 20:56

    Heel erg herkenbaar! Hier ook niet het type kinderen dat we uitbesteden of overal mee naar toe slepen. En dat niet alle vriendschappen dat overleven zegt ook iets over die vriendschap denk ik dan. Hier geen speen. Gewoon niet gegeven 😉 Twee van de drie gingen duimen. Raken ze niet kwijt hè, dus nooit problemen bij inslapen…. En geen centerparks hier. Wel Nederland, maar kamperen met 3 kinderen onder de 4,5 waarvan de jongste 8maanden. Ja, en dat ging heel erg goed. En geen TV of smartdinges in huis hier…

    • Reply
      Sanderijn
      19 oktober, 2014 at 07:20

      Ik zou nog zeggen: de ik ga niet mijn hele huis er op inrichten. Ze moeten maar leren van de spullen af te blijven. Hahahahah, ja, tot ze de ruggen van je boeken af trekken en de planten ontwortelen 😉

  • Reply
    Linda
    19 oktober, 2014 at 06:33

    Grappig, alle puntjes zijn herkenbaar. Zelf zou ik daar nog het mijn kind gaat lopen als het kan lopen aan toevoegen of ik op koop mijn kind op. Probeer dan maar eens boodschappen te doen met twee kinderen.

  • Reply
    Angelique
    19 oktober, 2014 at 09:09

    Heel erg herkenbaar! Hier ook erg temperament vol jongetje maar ik blijf wel bij mijn nee maar het is soms zoooo vermoeiend en er word hier in huis wel eens gechanteerd met langer opblijven of iets lekkers om te zorgen dat er niet WEER een punt van discussie komt

  • Reply
    Bee
    19 oktober, 2014 at 10:15

    Het eerste wat ik geleerd heb als moeder…zeg nooit nooit!
    En alles heel herkenbaar. Ik wilde ook geen speen…maar na dagenlang kind aan m’n pink…
    Nog eentje…geen snoep als ze klein zijn…de oudste heeft heeeeeel lang geen snoep gekregen.. Ze is nu 14 (!!! zooosnel gegaan) en snoepverslaafd…

  • Reply
    jona
    19 oktober, 2014 at 13:17

    Grappig. Veel herkenbare punten. Zo hebben we bv wel een reis naar Oostenrijk gemaakt maar staan we nu op een lijst voor komend seizoen voor een plek op een strand-duinamping. In Nl. Alles wat ze nodig hebben zijn de zee, strand en stokken. Hoppa.
    Verder is hier gewoon een speen populair. B was er zo vanaf. S van ze lamg zal ze leven niet. Tv en Ipads hebben we hier gewoon. Of het echt zo slecht is? Over welke onderzoeken hebben we het? Kinderen moeten al zoveel djs even ontspanning in de vorm van een beeldscherm: prima. Als ze ook nog plezier beleven aan buitenspelen, kleuren, kleien en een leuke fantasiewereld ontwikkelen, prima. Ik geloof niet dat het slecht is als je het maar in de gaten houdt. We leven nou eenmaal in een ander tijdperk. Maar volgens mij zijn jullie superouders als ik die kinderen zo vrij zie genieten op fotos

  • Reply
    Webkim
    19 oktober, 2014 at 17:03

    En dan is het ook nog eens een glijdende schaal. Zo kreeg mijn oudste tot na zijn eerste verjaardag geen suiker, maar bij zijn broertjes was ik al een stuk makkelijker.

  • Reply
    Joyce
    20 oktober, 2014 at 07:53

    Haha ja heel erg herkenbaar. Nu al!

  • Reply
    Nicky
    24 oktober, 2014 at 11:25

    Haha ontzettend herkenbaar, alles eigenlijk! Wat grappig dat het toch niet zo afwijkend is als sommige (vaak kinderloze) stellen wel eens zeggen 🙂
    Leuk blog om te lezen!

  • Reply
    felicia
    21 januari, 2015 at 13:01

    prachtig dit zo herkenbaar echt
    ik heb 2 dochtertjes de oudste is bijna 6 en de jongste 4
    nou ik ben het met alle punten volledig eens nee is nee is nog zo simpel niet ook ik geef nu ik moeder ben heel vaak toch toe valt gewoonweg niet mee werken en dan ook nog constant streid met je kinderen en nee moeten zeggen en dan vervolgens daar weer ellende over gedrijn gezanik
    mijn nee word dus ook heel vaak ja hi hi
    en ik merk dat het een stuk relaxer is met de tv wat ben ik blij met al die speciale exstra netten met 24 uur per dag teken filmpjes en de tablat
    geen gejengel onder de was vouwen heerlijk kinderen op de tablet kinderen zoet mama happy
    heel leuk en herkenbaar super
    groetjes Felicia

  • Leave a Reply