Mama Maai

Momenten dat ik blij ben dat ik een thuismama ben

Thuismama, momenten dat ik blij ben dat ik thuismama benEindelijk zijn we dik winterklaar ingepakt. Het is koud buiten, heel koud als je de hele weg stil zit in de wandelwagen en mama stiekem hoopt dat je in slaap valt onderweg. We gaan er toch uit. Plaatjes schieten had ik bedacht nu het zo ontzettend mooi is buiten. Goede smoes om even een frisse neus te halen en de benenwagen te gebruiken want met een beetje buitenlucht en beweging in de wintermaanden is niet veel mis. Siem lijkt net een wandelende rollade en kan zijn ene beentje nog amper voor zijn anderen zetten en ik parkeer hem in de wagen. We kunnen gaan.

Ben ik net lekker onderweg gaat mijn telefoon. Luid en duidelijk aangezet voor het geval dat, we instrueerde vanochtend al de juf dat ze zou mogen bellen als het niet ging. Daar zou je het hebben.

Rechtsomkeert weer naar huis. In de auto, dochter ophalen die hartstikke schoolziek achterin plaatsneemt en luid zingend de rest van de middag doorkomt. Ach, al weken lopen we tegen nukkige kinderen aan, even een uurtje extra bijkomen thuis kan geen kwaad.

Thuismama zijn is niet alleen maar rozengeur en maneschijn natuurlijk, oh zeker niet, er zijn momenten dat het goed en wel mijn keel uit hangt elke seconde maar zo beschikbaar te zijn en zou ik het liefst eens de deur achter mij dicht trekken en de hersencellen weer eens op een andere manier uitdagen. Ik sluit niet uit weer eens een werkende mama te worden. Maar er zijn momenten dat ik zo blij ben dat we deze keuze konden maken…

Momenten waarop ik blij ben dan ik een thuismama ben:

  • ’s Ochtends blijkt een kind koorts te hebben, waterpokken of slingerschijt. Die gaat een dagje bankhangen, geen gezeul en gehannes vandaag. Lekker bij mama hangen, beetje extra aandacht, beetje doezelen en snel weer beter. Of niet, ook geen probleem. Kanonnen wat realiseer ik me elke keer weer dat ik niet mijn werkgever hoef te bellen met een smoes of in alle eerlijkheid het risico lopen dat het een vakantie dag gaat worden. Geen geharrewar wie van de twee nu weer aan de beurt is.
  • Als de school belt halverwege de ochtend. In het bovenstaande geval had dochter het natuurlijk prima uitgezeten, maar soms zijn ze natuurlijk gewoon echt ziek. Hebben ze koorts, liggen ze op hun tafeltjes te slapen, zijn ze van de gymbalk afgekletterd of wat dacht je van luizen. Iemand zal ze moeten komen halen dan. Regelmatig gehoord dat papa en mama het niet geregeld krijgen en het humpie zijn tijd op school moet uitzitten. Sneu.
  • Als ik door werkende mama’s gebeld wordt met de mededeling dat de oppas ziek is, dat er echt een belangrijke afspraak staat en zowel manlief als zij zelf echt niet nog een keer deze maand kunnen aankloppen bij de baas en of ik asjasjeblieft een keertje over mijn hart wil strijken en de schooier een plekje wil bieden vandaag. Nee? Oh shit, dan moeten ze dus naar iemand die ze niet kennen.
  • Als ik de sliert guppy’s  na school naar de opvang zie lopen (I know, daar hebben ze het ook hartstikke leuk). Het kan aan mijn kinderen liggen maar die slurpen informatie en prikkels en zijn daarvan behoorlijk onder de indruk en vermoeid het eerste jaar school. Die krijgen genoeg prikkels gedurende de uren school en thank God hebben wij de mogelijkheid, dat besef ik me wel degelijk, ze niet ook nog eens naar de voor en naschoolse opvang te sleuren wat in ons geval zo was geweest als ik wel had gewerkt.
  • Als de donkere kringen onder de oogjes hangen en de toetjes wat te bleek zijn. Een dagje schoolziek of gewoon een dagje bijtanken. Wat was ik blij dat ik de dochter 1 keer in de week een extra dagje thuis kon houden. Gewoon rust en niets doen kon bieden het hele eerste jaar school. Dat had ze zo hard nodig.
  • Als wij de kindjes thuis in hun pyjamaatjes hijsen om ze een boekje voor te lezen en ze daarna onder de wol te leggen en we de auto van de buren na een lange dag zien thuis komen. Oef, voor hun moet het avond ritueel nog beginnen.

En natuurlijk, respect voor alle mama’s he. Aan elke keuze die je maakt hangen nou eenmaal een berg voor en nadelen 😉

Misschien wil je ook weten Waarom ik thuis blijf?

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

4 Comments

  • Reply
    Vlijtig Liesje
    1 maart, 2017 at 11:04

    Superleuke posts om te lezen. En herkenbaar. Ik ga ‘m delen op de Facebookpagina van Het Moederfront : )

  • Reply
    Mary-Lou
    2 maart, 2017 at 04:31

    Slingerschijt…. geweldig! ? Als werkende mama herken ik zeer zeker je punten. Wie haalt als er 1 ziek is, wie blijft thuis en oh dat laat thuiskomen. Spijker op zijn kop!

    • Reply
      MamaMaai
      2 maart, 2017 at 08:52

      Hahaha, zo noemt mijn man dat, het hele stukje en iedereen onthoudt slingerschijt 😉

  • Reply
    Doris
    2 maart, 2017 at 13:26

    O ja, dat derde punt herken ik, zij het net iets anders. Mijn moeder was in mijn jeugd een van de weinige moeders die thuis was en ons ook van school kwam halen. En je wilt niet weten hoe vaak zij op dat schoolplein met een in-paniek-sleutelkind op zoek is geweest naar die bewuste huissleutel. Of aan het worstelen met een fietssleutel die ineens niet meer in het slot wilde. Of een pleister heeft geplakt, of tranen gedroogd, of whatever welk ander probleem opgelost en emotie gesust.

    Fijn dat er allerlei soorten moeders zijn!

  • Leave a Reply