Papa blog

Papablog: Danny

Papa’s aan het woord. Omdat er heel veel blogmama’s aan het woord zijn. En omdat papa’s net zo trots zijn. En omdat het leuk is om te lezen hoe een papa een moment met zijn kinderen ervaart. Een serie persoonlijke verhalen waarin elke keer een papa verteld over een bijzonder moment met zijn kind(eren). Deze week Danny. Vader van twee zonen, Cas (12) en Youri (10).

Iets anders dan vechten

Twee zonen heb ik en als ze maar even de mogelijkheid zien dan willen ze ‘vechten’ met hun vader. Even die ‘ouwe roestbak’ in elkaar slaan. Voorheen was het geen enkel probleem voor mij om die twee jongens tijdens het vechten te laten doen wat ik wilde, maar het laatste jaar wordt dit steeds moeilijker. Ze zijn tenslotte dan ook 10 en 12 jaar. Vooral die oudste kan soms ongecontroleerd op mij neerploffen. 50 Kg en een misplaatst knietje; ik kan u vertellen dat is soms geen pretje. Vroeger gebeurde dit ook, deed net pijn genoeg, maar op dat moment was ik maar een indiaan die al oeh-oeh zijn pijn verbeet. Tegenwoordig ben ik 5 minuten uitgeteld; de jongens begrijpen dat, want nu weten ze wat ze een man aandoen. Heb ik ze maar eens goed uitgelegd.

Enfin, vechten wordt de laatste tijd niet meer zo vaak gedaan, dit heeft allerlei oorzaken. Voornamelijk vinden van een tijdstip en of papa op dat moment wel de puf dan wel zin heeft. Het is echter wel leuk als er af en toe een vader zoon momentje is. Gewoon even alleen met een zoon samen een ding doen. En laatst deed zich zo’n voorval voor.

papa blog

Appeltaart maken

Mijn oudste zoon, Cas, liep al een tijdje te zeuren dat hij appeltaart wilde en dat hij die best zelf wilde maken. Nou ja zelf? Met zijn vader, want die kan lekker koken, dus die kan ook een lekkere appeltaart maken. Op zondagmorgen zijn mama en Youri naar het voetbalveld en dan kunnen wij met z’n tweeën, ja echt, wij met z’n tweeën een appeltaart bakken. Dat is een goed idee, maar de ingrediënten moeten nog wel gekocht worden. Samen naar de supermarkt is blijkbaar nog een stap te ver, want dat laat hij toch aan zijn vader over.

Zondagmorgen 9:30 uur, mijn vrouw en zoon zijn naar de voetbal en Cas heeft trek in appeltaart. Nou, zeg ik, dan moet je toch nog een tijdje wachten, want de appeltaart maak je niet 1-2-3. Daar was geen rekening mee gehouden. Kijk maar eens op de verpakking van de appeltaart-mix wat er allemaal gedaan moet worden en hoeveel tijd dat kost. Begrijpend lezen. Cas is best wel een slimme jongen, maar een recept lezen blijkt toch heel moeilijk. En heb je het al gelezen? Hoeveel is 3dl en 450gr? Twee tl kaneel? Een handje vol rozijnen? Maar wij gaan dapper beginnen.

Kneed met een mixer de boter fijn. Pap, wat is een mixer? Ja die Cas komt vaak in de keuken. Langzamerhand komt mijn zoon in aanraking met keukenhulpjes zoals de mixer, een weegschaal, een groot koksmes, een mix-kom, een springbakvorm. Het leukst vindt hij het deeg maken. Volgens mij vooral omdat na het kneden de vingers konden worden afgelikt. Echt lekker! Ik kan mij in ieder geval herinneren dat ik vroeger ook altijd zat te azen  op het aflikken van de deeghaken als mijn moeder iets aan het bakken was (of de garde na het slagroom kloppen). Heerlijk zoet. De appelen in kleine blokjes snijden met het grote koksmes heeft hij ook goed gedaan. Zijn snijtechnieken zijn voor verbetering vatbaar, maar a-la, het was de eerste keer.

De appeltaart moet een uur de oven in om vervolgens een uur af te koelen voordat hij gegeten kan worden. Pff. Cas gaat die middag bij een vriend spelen en ik moet hem beloven dat hij het eerste stukje mag proeven van de zoon-vader appeltaart. ’s Avonds heeft hij het eerste stukje geproefd. Glimlach van oor tot oor, want hij is erg lekker. Een 9 is de beoordeling.

Knuffelpapa

Wat ik leuk vond aan het samen bakken, was dat we constant met elkaar bezig waren. Hij dingen vragen, ik uitleggen. Hij vertelde weer eens verhalen over school, ik een poging gedaan over mijn werk. En tijdens het bakken kwam hij regelmatig naar mij toe en gaf mij een knuffel met de begeleidende woorden: ‘wat zijn we goed bezig he papa?. Even een knuffel want jij bent mijn knuffelpapa.’ Maakt mijn dag helemaal goed.

Het bakken van de appeltaart is een groot succes. Ik geloof dat we dit nu 1 keer in de maand gaan doen. O ja, die jongste wil nu cake met mij gaan bakken; vindt hij lekker.

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

4 Comments

  • Reply
    mamoesjka
    19 april, 2014 at 10:20

    Leuk om te lezen, complimenten voor dit schrijven aan Danny!
    Ik vind het kokerellen met de kinderen ook ontzettend leuk… gezellig samen het deeg kneden en geduldig wachten tot het kookwekkertje gaat.

  • Reply
    MamaMaai
    19 april, 2014 at 10:32

    Ha Danny,

    Super leuk stukje. Dat vechten… haha ik zie het helemaal voor me. Dat gaat hier nu al hard tegen hard. Zwaar ongecontroleerd hier de kids tijdens het stoeien. Kan me voorstellen dat 50 kg wel even andere koek is. Hier wordt altijd heel graag cakejes gebakken. Echt maar veoor een ding, het aflikken van de gardes. En het liefst moet ik ze daarna nog 1, 2 of 3 keer door het beslag roeren…. welja!

  • Reply
    Jess
    19 april, 2014 at 12:07

    Klinkt heel leuk en gezellig. Cas lijkt wel een beetje op mijn grote man in de keuken, haha. Moet die zoon van mij maar eens kennis laten maken met koken als hij wat ouder is. Wordt z’n toekomstige vriendin vast blij van.

  • Reply
    Debbie
    19 april, 2014 at 15:27

    Leuk zo,n vader-zoon moment…. Heerlijk hoor appeltaart bakken, en eten hihi.

  • Leave a Reply