De kinderen Opvoeden

Persoonlijke gebruiksaanwijzing

Nieuwe map (2)53Opvoeden gaat met vallen en opstaan. Dat weet iedereen. Maar wat zou het toch fijn zijn als er bij elk kind gewoon een persoonlijke gebruiksaanwijzing mee geleverd werd. Handboeken over opvoeden zat natuurlijk. Maar geen een die precies gaat over mij en mijn twee kinderen. Veruit onmogelijk ook, mijn twee kinderen zijn allebei echt van mij en mijn Lief, ik zou zeggen, kijk eens naar ze…. maar absoluut niet met elkaar te vergelijken. Dat is nog zo iets. Twee kinderen van dezelfde ouders maar zo anders. Een gebruiksaanwijzing voor allebei tegelijk is echt absoluut onmogelijk. Wat bij de een werkt, heeft bij de ander een averechts effect.

Zo zou het fijn zijn als er een half uurtje geleden iemand over mijn schouder had meegekeken. Iemand die zei hoe ik een en ander pedagogisch verantwoord en gezellig had kunnen oplossen. Kijk mijn peuter kan tegenwoordig niet meer lopen. Dus ook niet meer zelfstandig de trap op. Klinkklare onzin aldus mijzelf en had ik toch echt beide handen nodig om kleine man naar boven te begeleiden die tegenwoordig juist wel zelf kan lopen. En dus zat kleine meid onder aan de trap een scene te trappen. En wel zo eentje die ze aan de overkant van de straat hadden kunnen horen waren ze thuis geweest.

Eenmaal boven, vraag me niet hoe we tot daar waren gekomen, werd de scene lang en breed voortgezet. En zo legde ik een totaal overstuur, na snikkend en snotterend grietje in haar bedje. Probeerde ik nog enigszins een positieve draai aan het geheel te geven met een kus op de bol, welterusten wuiven met kleine man en de afspraak op een gezellige middag. Man, ik zal vandaag rondzwevende bacillen de schuld geven, ze zijn hier niet helemaal fit. Oh, ik heb er echt een hekel aan als mijn kinderen op zo’n ongezellige manier gaan slapen. Ben ik blij als ze dan weer enigszins knuffelbaar wakker worden.

Ter vergelijking, heb ik met kleine man juist strijd als hij niet zelf de trap mag oplopen. Tranen met tuiten als het niet gaat zoals hij wil met hysterische woede aanval en bonken op de grond en muur tot gevolg.

Zou ik ook direct even opzoeken hoe ik mijn kinderen de korsten van het brood kan laten opeten. Hoe ik ze aanleer dat opruimen echt bij spelen hoort. Het principe samen spelen, samen delen. Ze kennen deze zin zo goed…. Uitvoeren moeten we nog wat aan sleutelen. En dat alles zonder strijd?

Dus. Als ik ergens nog een potje extra creativiteit en geduld zou kunnen kopen. En een handleiding voor allebei mijn kinderen, voor soms, als het nodig is… graag.

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

13 Comments

  • Reply
    MultiVroon
    31 oktober, 2013 at 14:47

    Haha, herkenbaar. Nou ja, voor ééntje dan al. Gewoon stug doorgaan, die handleiding openbaart zich wel voor je 80 bent 😉

  • Reply
    Doortje Dartel
    31 oktober, 2013 at 16:09

    Ik wil er ook een paar 🙂

  • Reply
    Kees
    31 oktober, 2013 at 16:35

    Over die korsten…geef ze eens een tijdje die broodjes in stukken gesneden. Deden wij in het begin en nu ze “dubbelklappers” krijgen gaan de korsten (bijna) altijd op. Daarnaast, ik weet niet hoeveel ze bij jullie eten. Maar als je eerste boterham met hartig beleg doet, dan pas de boterham met zoet beleg als die eerste helemaal op is… 🙂

    • Reply
      MamaMaai
      31 oktober, 2013 at 17:22

      Ze eten hier op eigen keus liefst hartig 😉 En hoe we brood ook snijden of niet, korsten blijven liggen. Ze hebben er overigens allebei last van. Het zal wel een fase zijn. Toch? Ken geen volwassenen die hun korsten laten liggen….

      • Reply
        Maris
        31 oktober, 2013 at 20:05

        Psst tip: hier mogen ze de korstjes, die ze niet willen omdat er geen beleg meer op zit, dippen in smeerkaas. Ze vechten nu om korsten. Opgelost 🙂

        • Reply
          MamaMaai
          31 oktober, 2013 at 20:17

          Kijk, die ga ik onthouden….

          • Doortje Dartel
            31 oktober, 2013 at 20:20

            Wij gebruiken wel eens ketchup

  • Reply
    Syl
    31 oktober, 2013 at 19:09

    Oef…. de oudste hier… daar heb ik geen gebruiksaanwijzing voor nodig, dat gaat als vanzelf (altijd zo geweest), maar mijn “kleine” vent…. tja… ik heb er geen gebruiksaanwijzing bij. Wel van z’n gehoorapparaat, maar dat is niet genoeg. Net gesprek gehad met juf, die vraagt er ook om… om een gebruiksaanwijzing. Volgende week gaan we ‘m met z’n drieën maken, zij, ik en mannetje. Zou dat de manier zijn?

  • Reply
    Maris
    31 oktober, 2013 at 20:03

    Hmmm herkenbaar mop. Ook dat van de trap. Had het een paar maanden geleden met naar beneden gaan ineens. Maar ze vond het echt ineens eng, al vond ik het onzin. Heb naar haar, na flink wat boze buien, uiteindelijk echt geluisterd en na flink wat begrip van mijn kant durfde ze het weer samen te doen en was het over. Soms lijkt het voor ons misschien gewoon aandacht trekken en drama, maar is het soms echt serieus. Maar ja.. het geduld dat je telkens moet hebben om dat eruit te vissen.. ligt ook niet altijd klaar. Succes moppie. Komt allemaal weer goed.

  • Reply
    Deb
    1 november, 2013 at 09:02

    Och, wat had ik soms toch graag die gebruiksaanwijzing erbij gehad.
    Heel herkenbaar, je stukje.

    Leuk om te lezen!

  • Reply
    Jane
    1 november, 2013 at 13:31

    Oei ja, het houdt het ouderschap lekker uitdagend moet je maar denken haha.

  • Reply
    Miss Creatuurtje
    4 november, 2013 at 23:20

    Ik heb het snel opgegeven om die boeken te lezen … op je gevoel verdergaan en soms eens vallen … en weer opstaan 🙂

    • Reply
      MamaMaai
      5 november, 2013 at 08:28

      Ja precies, ik hou toch ook niet zo van die boeken. Maar soms is een beetje advies best lekker. Lezen en het uit eindelijk toch op mijn manier doen. Hoezo eigenwijs 😉

    Leave a Reply