De kinderen

Piemelparia

love you soIk dacht zowaar door een redelijk gênante fase, die van poep en pies, vrij goed af gekomen te zijn. Of nou ja… af… Ik heb nou eenmaal drie piemelbezitters aan tafel zitten en een exemplaar zonder piemel die hun poepgrappen en ‘hey daar vliegt een scheet en jouw naam staat er op’ zeer goed weet te waarderen en kan lachen als een volwassen kerel.

Maar we zijn in een volgende fase beland waar de poep en pies lichtelijk bij verbleekt. Dat het opvoeden van jongens anders was dan het opvoeden van meisjes, daar kwam ik vrij snel achter. Er zijn wel degelijk wezenlijke verschillen. Maar het grootste verschil op dit moment is toch wel dat de heren iets tussen boven de benen hebben hangen. En dat mag iedereen weten. Nee. Dat moet iedereen weten.

Ze zijn vrij jong als ze er zelf achter komen. Namelijk, wanneer ze enige vorm van controle en sturing over hun eigen handjes hebben.

Papa: ‘Schat, je moet even komen kijken hoor, dat topje is zo rood, moeten we daar niet wat mee?’
Mama: ‘Ja, laten we het even in de gaten houden.’
Mama de volgende dag: ‘Ik weet het hoor, komt goed, hij heeft grootheidswaanzin’

Ze zijn ook vrij jong als ze denken dat hun eigenste exemplaar al om de oren gevouwen kan of er gewoon wel een knoop in gelegd kan worden. Echt waar, ik heb het ze zien proberen. Er was ook een periode, bij jongste moet die fase nog aanbreken (ik realiseer me nu dat ik straks in beide fases tegelijk zit), dat er eenmaal thuis, of eigenlijk was thuis niet zo heel erg belangrijk, alle kleding stuk voor stuk werd uitgetrokken. Zo’n stuk stof om je billen zit ook in de weg als je elke drie minuten moet checken of de boel niet wegvliegt natuurlijk. Beter kan je het gewoon vast houden, dan weet je het zeker. Maar, er werd nooit over gerept.

Nah goed, dan zijn ze dus een jaartje of twee drie. Inmiddels zijn we met de oudste al weer een jaar verder en ik moet met het schaamrood op mijn kaken toegeven dat ik jongste, die amper nog wat verstaanbare woorden zegt laatst hoorde uitkramen: ‘Piemol ook!’ Uhm… hoe dat kan?

Ik dacht dat we die zogeheten piemelfase dus  gewoon wat vroeg waren betreden. Dat dat het was. Dat uitvinden of je met dat slurfje de deur open kan doen. Wat er gebeurt als je hem tussen een boek vouwt, in een gaatje van een weet ik veel stopt, aan het topje trekt en er een object aanhangt, hem dubbelvouwt, hem in je bilspleet duwt…

Maar nope. Het kan erger. Alle bovenstaande, plus dit…

Ik: ‘Mop, trek je even je schoenen aan?’
Hij: ‘Ja piemel’
Ik: ‘wat wil je op je brood?’
Hij: ‘Piemel’

Op elke vraag dus. Of een vraag is überhaupt eigenlijk niet nodig.

‘Piemel piemel piemel, ik doe de piemel dans’
Ik: ‘Lieverd, nee echt, stop die handel weer even in je broek. Papa, zeg jij er wat van. Dat is niet grappig, zit niet zo stom te lachen.’

Als ik voor elke keer dat het woord piemel hier valt 10 cent zou moeten betalen, hadden we inmiddels geen dak meer boven ons hoofd gehad. Werkelijk, ik heb me al zo vaak afgevraagd wat de buren (meiden ouders) er wel niet allemaal van moeten denken, mijn ventjes. Maar goed, deal with it, ik weet inmiddels dat mijn jongens exemplaren geen uitzondering op de regel zijn, dat ze geen ernstige afwijking hebben en geen bijzondere ontwikkeling doormaken.

Ik probeer er wat fatsoen bij te brengen en dat lukt best zo af en toe, met kleine stapjes, maar poeh…. Oke, het is wel grappig dus. Ik hou het amper droog als ik de heren zo bezig zie maar soms schaam ik me diep en ik weet dat het goed komt. Het heeft alleen nog wat sturing nodig hier en daar. Men, ik kan niet wachten tot ik er straks twee van deze heb 😉

Lang leve de piemelparia!

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

11 Comments

  • Reply
    Marijke
    22 september, 2016 at 15:11

    Ja ik steekmijn hand op. Mijn driejarige is idolaat van dat ding. Maar als ik vraag wat hij wil eten, of of hij zijn schoenen wil aantrekken is hier het antwoord meestal POEP!
    Nice…..

    • Reply
      MamaMaai
      23 september, 2016 at 07:15

      Oh ja, dat was hiervoor altijd het antwoord, die van mij is vier, misschien komt dat antwoord bij jou nog 😉

      • Reply
        Marijke
        18 januari, 2017 at 13:57

        Hij is nu bijna 4 en zie je post op Facebook langskomen. En inmiddels is het inderdaad Piemel!
        Gelukkig af en toe afgewisseld met poep.

  • Reply
    Birgit
    22 september, 2016 at 15:24

    Hahaha, hier zijn we nu in de fase beland dat hij een ‘grote’ piemel krijgt.
    Ja echt, hij zat laatst met het warme weer in zijn losse boxershort op de bank. Het was zaterdagochtend en we zouden zo gaan ontbijten. Hij ging opstaan om weet-ik-veel-wat te doen en toen zag ik het! En hij ook, want hij probeerde met man en macht zijn piemel weer terug te duwen naar waar die hoort. Oooh, ik heb zo nog geen zin in het bloemetjes en bijtjes verhaal :p

    • Reply
      MamaMaai
      23 september, 2016 at 07:18

      Nee, dat stel ik ook liever lang uit, of nou ja, niet te lang natuurlijk maar ze zijn nu nog wel jong. Wel sneu als ze zich er ongemakkelijk bij voelen…

  • Reply
    Nienke
    22 september, 2016 at 16:29

    Wij hebben 4 jongens… Need I say more…? 🙂

  • Reply
    Sanderijn
    23 september, 2016 at 17:40

    Hahaha, je weet het weer mooi op te schrijven! Hier zijn ze gelukkig niet zo piemel-georiënteerd. Jongste van bijna drie loopt wel nog steeds in de luiers, en zodra we hem in zijn blootje rond laten lopen (ik dacht: fijne manier om zindelijk te worden) moet hij de hele tijd vastgehouden worden. Stel je toch voor dat hij er af zou vallen! Haha. En nu inderdaad dat stijve dingetje steeds dat vooral ‘vervelend’ zit. (Daar hoeft toch niet gelijk het bloemetjes-bijtjes verhaal bij? Onze jongens weten: dat doet dat ding af en toe. Het waarom komt later wel.)

  • Reply
    Nicole
    2 oktober, 2016 at 18:02

    Hahaha wat een goed geschreven lopend verhaal!

  • Reply
    Ineke
    4 oktober, 2016 at 16:16

    Staat me dit te wachten? Ooooh boy 😀

    • Reply
      MamaMaai
      4 oktober, 2016 at 16:34

      Uhm jep, ik ken weinig jongensmoeders die dit niet herkennen 🙂

    Leave a Reply