De kinderen

Samen slapen

co sleeping, samen slapen, kind in ouderbedIk raakte met een vrij onbekende in gesprek en zowaar kwam het onderwerp uit op de opvoeding. Ik vind dat altijd een beetje ongemakkelijk met mensen die ik niet ken. Wat vreemden bijna altijd vrij snel van mij willen weten is of mijn jongste al doorslaapt. Ik vraag me dan af waarom dat nou zo’n belangrijke vraag is. Natuurlijk, als je mij goed kent en je bent oprecht geïnteresseerd hoe het met mij en mijn baby gaat, vind ik het zelfs wel fijn om er af en toe mijn hart even over te luchten want nee, hij is zeven en een halven maand en slaapt nog lange niet door. Ik struikel over mijn wallen en ben voel me af en toe ziek van vermoeidheid. Peuter en kleuter kunnen er ook nog steeds af en toe wat van dus het is best lekker er af en toe even bij iemand over te klagen. Maar dan wel iemand die ik goed ken. Maar ooit… Ooit komt er een dag dat we ze uit hun bed moeten schoppen omdat ze de nacht wat te drastisch hebben doorgehaald.

Nee, want natuurlijk heeft de onbekende kinderen die wel goed doorslapen. In hun eigen bed natuurlijk. Ja heel soms hebben ze wel eens een droom of moeten ze plassen ofzo, dat is normaal maar verder hebben ze ’s nachts eigenlijk geen last van ze. Wat fijn zeg. Oh ja, en een kennis heeft dus een kind wat bij de ouders in het bed slaapt. Echt, dat kan toch niet? Daar zou ze nou echt niet van kunnen slapen. Nou ja, ze snapte nog wel dat het soms een beste keus uit twee slechte is hoor, want als je eenmaal vermoeid raakt en de enige optie op slapen is deze… Maar nee, haar kinderen slapen super.

Ja, nou fijn je gesproken te hebben. Doei.

Kind in je bed

Ik ben dus zo’n moeder en mijn man is zo’n vader met een kind in het bed. Tot nog niet zo heel lang geleden was dat een peuter en inmiddels is het een baby. Toen ik nog zwanger was van Fenne had ik duidelijke ideeën over de opvoeding. Eén daarvan was, kind in eigen bed op de eigen kamer. Zo hoorde het nou eenmaal. En toen werd Fenne geboren. Het mooiste wezentje wat ik ooit gezien had. Oh, en mijn moedergevoel en onzekerheid en beschermdrang. Best lastig. Want als iedereen nou vindt dat een baby in zijn eigen bedje moet…. Na drie maanden een verdrietig kindje troosten in haar eigen bedje en wij om en om naast haar bedje, was man het zat en schoof het ledikant aan ons bed. Ik denk dat ze het ledikant vanaf die dag weinig meer gezien heeft, ze mocht bij mij. Toen Melle werd geboren schaftten we een co-sleeper aan. Geniaal.

Ik vind het zielig. Even kort door de bocht… Negen lange maanden volledig beschermd door de warmte in de buik van mama en dan wordt je met veel geweld de koude wereld in geschopt en mag je in je ukje in een heel groot bedje bedje gaan slapen waar je ook nog eens geen raad weet met je spartelende armpjes en beentjes die alle kanten op schieten. En als het je niet lukt, tja, dan leer je dat maar.

Co-sleeping

Dat is bij ons ook nog steeds de intentie. Leren in je eigen bed slapen. Kleuter doet dat altijd prima. Bij peuter heeft dat heel wat voeten in de aarden gehad maar gaat nu ook goed. En Siem… Ik probeer hem vaak in zijn eigen bedje te laten slapen, ’s nachts en overdag, zodat hij er aan went. Dat blijkt in de praktijk met nummer drie best lastig. We zijn vaak onderweg en ’s nachts wil ik gewoon slapen. Maar ik ben er van overtuigd dat het goed komt. Ik geniet van de momenten dat ik mijn bed voor me alleen heb en ik een klein ronkend lijfje in de co-sleeper hoor, maar ik geniet er ook van dat ronkende warme kleine lijfje dicht bij me te hebben liggen. Ze zijn maar zo kort zo klein.

Normaal is namelijk voor een groot deel maar net afhankelijk van waar je wordt geboren.

Bij Melle leerde ik langzaam aan dat het de onze kinderen zijn en dat wij beslissen hoe we ze opvoeden ook al druist dat in tegen wat men tegenwoordig normaal acht. Normaal is namelijk voor een groot deel maar net afhankelijk van waar je wordt geboren. Ik leerde ook dat ‘als je eenmaal een keertje toegeeft het niet meer goed komt’ onzin is.

Nu Siem er is, trek ik me niet heel veel meer aan van wat anderen er van vinden. We hebben inmiddels bewezen dat we, ondanks dat ze alledrie lange tijd tussen papa en mama sliepen ;), fijne, sociale kindjes op de wereld hebben gezet die zich fantastisch ontwikkelen. En buiten dat vind ik dat iedereen zelf moet beslissen welke manier van opvoeden hem of haar het beste past. Er zijn absoluut meerdere wegen naar Rome.

En dan komt de voeding aan bod. Borstvoeding. Laten we het daar anders nog even met de onbekende over babbelen. Jehh.

Meer berichten die ik schreef over slapen:

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

10 Comments

  • Reply
    Ninja moeder
    12 september, 2015 at 19:51

    Dit is volkomen herkenbaar! Kan copy-past op mijn blog. Alleen even de namen aanpassen, hahaha!

  • Reply
    Laura
    12 september, 2015 at 20:09

    Inderdaad! Dat gesprek met onbekenden, ongemakkelijk… Want ik vind het moeilijk om in te stemmen met uitspraken zoals latem huilen en stevig aanpakken; maar om met een onbekende te gaan zitten duscussiëren over hechting?? Met een bekende is het ook niet makkelijk overigens hahaha! In ieder geval: I hear you!

  • Reply
    anouk
    12 september, 2015 at 20:36

    Bij jelle bedel ik altijd als ik hem s nachts laat plassen of ik nog even met hem mag kroelen of dat ik hem als knuffel mee wil nemen naar mijn bed maar die stuurt me altijd weg. Hij vindt dat iedereen in zijn eigen bed moet slapen. Bij tim doe ik dat maar niet want die zou het wel altijd willen maar dan kom ik iedere ochtend bont en blauw uit bed. Die ene keer dat ze wel bij mij logeren slaap ik te weinig omdat ik maar naar ze blijf kijken, wil niet stoppen met genieten!

  • Reply
    Sanderijn
    12 september, 2015 at 21:08

    Ik ben zo’n moeder met kinderen die snel doorsliepen en vanaf vrij jong in hun eigen bed….. nou ja…. behalve dan dat ze allemaal zo’n fase hadden. Zo’n fase dat ze elke nacht uit hun bedje trippel trappel naar ons toe komen om er tussen te gaan liggen. Oudste hield mij elke nacht wakker met zijn gedraai en geschop. Middelste ligt lief stil in mijn armen te slapen, dat is best te doen. Nu zit jongste er middenin en ja hoor, weer zo’n draaiende trappelaar. Oh, en hij blieft geen dekbed, waardoor ik het ook steeds koud heb…..
    Ik weet nu dat het over gaat, gelukkig. Ieder zijn manier hoor, hoe kan je nou een goede ouder zijn als je dingen tegen je gevoel in moet doen?! En inderdaad, het is een fase, er komt een tijd……. ik droom er van 😉

  • Reply
    Priscilla
    12 september, 2015 at 21:09

    Toevallig heb ik daar vandaag ook over geschreven. Ik vind het heerlijk, zo samen slapen.

  • Reply
    Linda
    12 september, 2015 at 21:14

    Gewoon doen wat goed voelt toch? Hier een dochter die na drie maanden door sliep in haar eigen kamer en een zoon die nog regelmatig bij ons slaapt. Het voelt goed en blijkbaar zijn dat de behoeften die ze hebben.

  • Reply
    Judith
    12 september, 2015 at 21:29

    Herkenning, ik praat daar ook niet met onbekenden over, want die hebben vaak een ander idee van opvoeden en hun kind deed/doet alles volgens het boekje. Dat zijn dan meestal de mensens met één kind en ja onze eerste deed ook alles volgens het boekje, maar toen kwam nummer twee, die heeft een hele poos bij ons geslapen, daarna nummer drie, die heeft maar kort tussen ons in geslapen, maar doorslapen duurde wel lang. En nummer vier spant de kroon al vijf en een half en nog steeds kruipt ze halverwege de nacht bij ons in bed. Heerlijk toch, ’s ochtends wordt ze altijd vrolijk en blij wakker, wij genieten er nog maar even van.

  • Reply
    Bee
    13 september, 2015 at 08:56

    Tegelijkertijd met mijn bevalling kwam de zin ” zeg nooit bij mij gebeurt dat niet” eruit gerold…..ieder doet het op zijn of haar manier!! Dus ik heb alles gedaan en toegevoegd aan mijn meiden waarvan ik ooit voor ik kinderen had dacht dat ik dat niet zou doen, of.. dat mijn kinderen zoiets niet zouden doen. Haha door de jaren heen op van alles teruggkomen!!

  • Reply
    willy cats
    13 september, 2015 at 21:19

    Wat herkenbaar…….veel meer kan ik er niet aan toevoegen. Weleens gehoord dat er zelfs landen zijn waar het als kindermishandeling wordt gezien als je je kind alleen laat..ook tijdens slapen dus. Weet niet of dat waar is, maar dat dit soort dingen heel erg afhangt van de heersende cultuur is in ieder geval wel waar. Lekker doen waar jij en je kindje goed bij voelen! Zolang het veilig is, heeft niemand er iets over te zeggen, toch!

  • Reply
    Vlijtig Liesje
    15 september, 2015 at 12:26

    Ik vond het ook altijd zielig voor mijn kinderen na 9 maanden altijd omringd te zijn door geluid en warmte in hun eentje in een kinderkamer te slapen. Ik hield ze ook lekker bij me.

  • Leave a Reply