Mama Maai

Schrijven als medicijn

Soms moet je denk ik gewoon maar gaan zitten en schrijven, ook al heb je niks te schrijven, als je net als ik schrijven als medicijn ziet. Gewoon maar schrijven wat er in je op komt. Schrijven wat er in je hoofd zit. Want ik denk soms dat ik niks te schrijven heb, geen inspiratie. Maar de werkelijkheid is vaak op dat moment dat ik zoveel in mijn hoofd heb, dat ik er niet het juiste uit kan pakken. Iets waar ik al mijn hele leven last van heb. Er zit van alles, er zweeft van alles rond, mijn hoofd zit zo vol. Zo ongelofelijk veel te vol. Gedachtes lopen door en over gevoelens en als ik er iets van wil maken blijft alleen een chaos over.

Ik kan me nog herinneren dat mijn moeder vroeger uren aan mijn bed zat. Bij haar op dat moment dood ongelukkige dochter. Om er maar achter te komen wat er nou toch aan de hand was. Meestal iets met niet houden van mezelf, in de knoop zitten met mijn lijf en mezelf de diepte in trappen, maar ik kon het niet benoemen. Hoe langer ik mijn lippen stijf op elkaar hield hoe verder de woorden op de achtergrond dreven en alleen een gevoel van machteloosheid en verdriet achterbleef. En leg dat als tiener maar eens uit. Soms liep ze weg. En geef haar eens ongelijk. Maar meestal bleef ze zitten. Gewoon om er te zijn. En daar ben ik haar dankbaar voor. Ook al voelde ik tot diep in mij van binnen haar machteloosheid. Haar frustratie.

afb. via http://www.jeugdcoachingzeeland.nl/

afb. via http://www.jeugdcoachingzeeland.nl/

Ik heb inmiddels na vele jaren een drempel gevonden. Een dun lijntje waar ik over heen ga waarna alles zwart lijkt te worden in mijn hoofd. Dat punt waarop ik me begin te schamen voor mijn zwijgen. Waarop ik niks meer durf te zeggen als ik het überhaupt nog zou weten, waarop ik het gevoel heb dat er toch wel iets heel ernstigs aan de hand moet zijn met mijn gedrag, wat meestal niet het geval is. Snap je het nog? Ik voel dat punt aankomen en probeer nu voortijdig mijn problemen op tafel te leggen. En dat werkt, het lucht op.

En nu blijkt het ook nog zo te zijn dat het helemaal niet zo raar is wat ik vaak denk en voel. Dat ik zelfs niet eens de enige ben. En dat mensen me daarom helemaal niet afwijzen maar juist dichter bij me staan. Omdat ze naar je kunnen luisteren. En daarmee iets heel belangrijks voor je kunnen doen. Gewoon er zijn. Net als mijn moeder toen.

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

10 Comments

  • Reply
    Rosanneke
    2 december, 2013 at 12:39

    Mooi, kwetsbaar en vooral herkenbaar stukje..

  • Reply
    MultiVroon
    2 december, 2013 at 12:49

    Juist! Maak van je hart geen moordkuil, heet dat toch?

  • Reply
    bee
    2 december, 2013 at 12:51

    Mooi stukje geschreven. Moeilijk…ben het ook aan het leren…kom best wel open over, maar ergens zit dat akelige luikjedat maar dicht blijft.
    En.. ik ga het ter harte nemen met mijn (aankomende) puberdochters……Veeeel geduld opbrengen!!

  • Reply
    Doortje Dartel
    2 december, 2013 at 13:33

    Jij weet het toch mooi onder woorden te brengen en iets van openheid lucht vaak op.

  • Reply
    Anne
    2 december, 2013 at 14:39

    Ja wat herkenbaar is dat. Ik heb hetzelfde. Soms moet je zitten en schrijven, of zitten en praten. Hoe langer je alleen met jezelf blijft praten, hoe moeilijker het allemaal lijkt te zijn. Openheid kan enorm opluchten. Wat een fijne herinnering ook aan je moeder. De mijne deed dat ook, onuitputtelijk geduld met een tiener die nooit iets leuks voelde of dacht. Maar uiteindelijk kom je er uit, leer je je eigen weg te kiezen en je grenzen te herkennen. Mooi geschreven!

  • Reply
    Mama Krieltje
    2 december, 2013 at 21:25

    Wat heb je dit mooi verwoord. Het is zo ongelofelijk herkenbaar.
    En wat ben je toch dapper, dat je deze kwetsbaarheid laat zien.
    *knuffel*

  • Reply
    Iris
    3 december, 2013 at 12:45

    Heel mooi geschreven en deels ook herkenbaar voor mij. Mijn hoofd is van binnen soms zo’n warboel dat ik het gevoel krijg dat alles op me afkomt en blokkeert. Ik weet het ook niet precies. Gelukkig ben ik wel (te) goed in (te) veel praten 😉

  • Reply
    Petra
    3 december, 2013 at 21:10

    Schrijven is ook mijn uitlaatklep, dus herkenbaar. Dingen die ik niet over mijn lippen kan krijgen, of met mondelinge woorden niet krijg omschreven, rollen zo mijn vingers uit. Met pen op papier, of via het toetsenbord. Schrijven als therapie, ja.

  • Reply
    Maris
    3 december, 2013 at 23:21

    O herkenbaar. Ik ben net zo met schrijven. Al heb ik het meer met gedichten nog!

  • Reply
    Miss Creatuurtje
    16 december, 2013 at 15:46

    Je bent inderdaad niet de enige. Maar niet iedereen heeft zo’n prachtmoeder, koester haar maar 🙂

  • Leave a Reply