Mama Maai

Vriendschap

Vriendschap. Het is best wel een dingetje als moeder zijnde. Ik had altijd een heel groot sociaal leven. Mijn lief ook. We waren altijd druk. Bijna elke avond weg. Op stap, we deden waar we zin in hadden en met wie we zin hadden. Waren altijd wel in voor spontane dates. We reisden samen of alleen heel Nederland door. Heerlijk. We genoten.

Midden in mijn opleiding tot intensive care kinderverpleegkundige raakte ik zwanger. Een zware periode. Ik moest en zou mijn opleiding afronden voor ik met verlof zou gaan. De zwangerschap verliep niet zoals ik had verwacht. Alleen maar ziek en moe. Ik vond het zwaar. Mijn vrienden, die altijd zo belangrijk voor me waren, schoven een behoorlijk eind naar beneden op de prioriteiten ladder. Het zou wel weer komen. Ik duimde en bad dat ik belangrijk genoeg voor ze was om even te wachten. Als ik mijn kindje in mijn armen had kon ik weer gaan en staan waar ik wilde.

Fenne werd geboren. Het liep anders. Ik was ineens moeder. Niks op de wereld was belangrijker dan mijn kind en haar welzijn. Ik moest opknappen. Een grote teleurstelling, mijn lijf deed niet precies wat ik wilde. Tegelijkertijd probeerde ik me staande te houden als jonge moeder met huishouden. Mijn vrienden moesten weer even wachten.

Eindelijk was daar weer wat meer tijd. Ik ging weer werken. Ik probeerde wat contacten terug te halen. Moeilijk, nu te combineren met mijn taak als moeder en een onregelmatige baan.

Vrij snel werd ik zwanger van Melle. Zelfde verhaal. Ik had mijn handen vol aan mezelf en als tweede prioriteit het moeder zijn van Fenne. Een behoorlijk domper. Ik voelde me vaak ziek, moe en alleen.

De mensen om mij heen zijn veranderd. Ik ben veranderd. Een paar jaar verder allemaal. Een hoop kregen zelf kinderen. Ik ben er een paar kwijt geraakt en ik kreeg er een paar bij. Sommige zie ik weinig meer tot niet. Ik kan dat moeilijk los laten maar ik weet ook dat het leven zo gaat. Bij elke fase in het leven komen weer andere mensen op je pad. Andere mensen worden belangrijk voor je. Nog steeds een voor mij behoorlijk groot sociaal leven. Veranderd maar groot. Soms maar moeilijk bij te houden allemaal. En toch voel ik me soms periodes alleen. Raar. Of niet…

Vriendschap is iets raars. Sommige mensen zie ik nooit, spreek ik af en toe en noem ik toch nog vrienden. Ze betekenen wat voor mij. Soms twijfel ik eraan of dat andersom ook zo is. Sommige vrienden ken ik al mijn hele leven. Er zijn periodes dat we elkaar weinig zien maar altijd blijft het vertrouwd. Er zijn ook vrienden die ik minder lang ken. Die ik zeer regelmatig zie en spreek maar die inmiddels ook een plekje in mijn hart hebben gekregen.

Vriendschap is voor mij heel belangrijk. Een uitlaatklep. Mijn tijd komt wel weer. En tot die tijd hoop ik dat de mensen die waardevol voor mij zijn nog even op mij wachten. Of anders… dat er weer mooie mensen op mijn pad zullen staan.

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

5 Comments

  • Reply
    Maris
    14 november, 2013 at 15:09

    Mooi geschreven en herkenbaar. Kindjes veranderen je leven en ook wie je bent. En niet iedereen past er dan nog bij, ook al zou je het graag anders zien soms.

  • Reply
    Rosanneke
    14 november, 2013 at 19:59

    Ik zit er nu nog middenin; sinds ik moeder ben geworden, vraag ik me af hoe ik alle dingen blijf doen, die ik wil doen. Moeder zijn, geliefde zijn, werken, hobby’s, sporten, vrienden…Ik vind het maar een puzzel..

  • Reply
    merula
    14 november, 2013 at 22:08

    dat heb je mooi geschreven.
    Het is zo als het is allemaal en gaat zoals het gaat. Ik denk dat het bij echte vrienden niet uit maakt hoeveel je elkaar ziet.

  • Reply
    Es
    15 november, 2013 at 09:02

    Al heb ik geen kinderen maar ook ik herken de vriendscshappen die even lager op de ladder staan…
    Nu met Bjorn heb ik ook minder tijd en de meeste begrijpen het volledig en een enkeling haakt af…..Ik kan dat ook moeilijk loslaten alhoewel de ene dag beter dan de andere dag,,,
    X Es

  • Reply
    Saskia
    15 november, 2013 at 09:40

    Bij zo’n prachtig mens als jij bent wordt altijd weer aangeklopt. Door nieuwe of oude vrienden.

    Klop klop, ben je daar……….. Ha, je staat zo met het grut op de stoep!

  • Leave a Reply