Mama Maai

Winterse buien

Oh lieve mensen, ik kan er zo slecht tegen dat het alweer zo lang donker is buiten. Liefst zou ik zo time hoppen naar de Lente. Zeg het niet tegen man, die niet kan wachten tot er een dik pak schaatsbaar ijs ligt waarmee hij de kinderen voor het eerst van hun leven kan laten kennis maken zoals echte bikkels dat doen, in plaats van op een opgespoten schaatsbaantje ergens achter in het centrum een rondje te… ja wat eigenlijk. Denk daar nog een heel dik pak sneeuw bij en man en kinderen lijken intens gelukkig. Zo vaak als mogelijk is, verteld man de kinderen over dit soort gouden tijden waarin mama thuis met een dampende kop chocomel haar blauw gekleumde kuikens in haar armen sluit en in een warm dekentje inpakt en een verhaaltje voorleest zoals dat vroeger ging in gouden tijden en een Disney film in de speler knalt. Frozen waarschijnlijk. Klinkt goed al dat idyllische  geneuzel, die stukjes bevallen mij zelfs nog wel. Als ik er dan plaatjes van mag schieten. Moooiii lijkt me dat. Ja echt. Ik zag trouwens dat we een maand gratis Netflix zouden kunnen hebben. Ik was al eerder voor idioot uitgemaakt dat we überhaupt nog geen Netflix hebben maar twijfel dus nog steeds. Moet wel eerlijk toegeven dat het op deze manier (nu we een Apple dinges hebben aangeschaft, speeltje voor man) wel heel verleidelijk wordt gemaakt.

Maar verder blijk ik van de winter dus niet echt gelukkig te worden. Ik mis de bloemetjes. De vogeltjes. De zon. Ik heb nogal last van de winterblues. Kom te weinig buiten, zit als een verkleumd beertje, in mijn jogging broek met lelijke sloffen ergens binnen tegen de verwarming geplakt (welnee, ik heb totaal geen last van die paar extra liters bloed die mijn lijf op het moment met zich mee zeult) en heb behalve hormonale buien nu ook winterse buien. Een winterslaap, dat lijkt me heerlijk zeg. Hoef ik me ook verder niet druk te maken over mijn asociale toestand. Hoe dikker ik word, hoe dikker ook de cocon waarin ik mij bevind. Mensen om mij heen, uuugh…. En tegelijkertijd voel ik mij dan een klein, zielig, eenzaam vogeltje. Wat moet je daar mee? Een soort interne mini oorlog in mijn hoofd.

Oh trouwens, één klein detail, er moet nog iemand geboren worden, wel precies midden in de winter en dat wil ik natuurlijk zeker niet missen. Nog een paar weekjes broeden. De tijd gaat zo snel. Voor we het weten zijn we de feestdagen over en zitten we alweer op het welbefaamde (is dat een woord, ik twijfel even?) wachtbankje. 15-01-15 Vind ik persoonlijk wel een mooie datum dus daar gaan we voor.

Bedenk ik me ineens dat ik die datum nog niet eens vrolijk kan omcirkelen in mijn nieuwe agenda, want ik heb nog geen nieuwe agenda. Iemand een leuke agenda idee?

Jongens wat een gehakke tak. Maar zo ben ik op het moment. Ik vergeet ook alles en kwam gisteren zelfs tot de conclusie dat ik mijn to do lijstje voor de komende weken waar ik erg aan gehecht was, zomaar heb opgeruimd. Stom stom stom. Kuiken. Vraag me maar niks zinnigs.

Ps. ik moet jullie nog een paar veren ergens induwen. Ik bedank jullie veel en veel te weinig. Maar echt, elke reactie word ik zo blij van. Bij elke nieuwe lezer maakt mijn hart weer een dansje. Jullie zijn zo lief, bedankt daarvoor! Kleine zonnetjes in mijn winterse blues.

geluk zoeken

Gedichtje Toon Hermans, foto MamaMaai

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

10 Comments

  • Reply
    angelique
    10 december, 2014 at 10:53

    Ik heb ook helemaal niks met de winter. Geef mij maar lekker een graad of 25 en de zon en dan ben ik op mijn aller happiest

  • Reply
    Maris
    10 december, 2014 at 16:41

    Oooo ik hou juist van deze donkere maanden. Ik vind het JUIST zo sfeervol. Met die warme haard aan. Kaarsjes aan. Die lichtjes overal. Die heerlijke warme Uggs. Kerst. Zon op de sneeuw. Prachtig.

  • Reply
    Bee
    10 december, 2014 at 18:35

    Dank je terug hoor!! Je maakt me vaak aan het lachen met je zo herkenbare stukjes. En je raakte me net ook met je gedichtje aan het eind! Mag ik het “pikken”?? Het past wel bij me….

    • Reply
      MamaMaai
      10 december, 2014 at 19:37

      Hey, ja tuurlijk. Het gedichtje is niet van mij maar van Toon Hermans. De foto is van mij. Ik zal het er nog even bij zetten, wel zo netjes. Liefs

  • Reply
    Anne
    10 december, 2014 at 19:29

    ja hallo, hier ook iemand met een joggingbroek en lelijke sloffen aan op de bank 😉 Ben denk ik ongeveer zelfde week als jij uitgerekend, heerlijk deze herkenbaarheden over coconnen maar ook wel weer behoefte hebben aan mensen om tegenaan te kruipen… Sterkte!

    • Reply
      MamaMaai
      10 december, 2014 at 19:43

      Hihi aangenaam. Ik ben 12 jan uitgerekend. Jij?

      • Reply
        Anne
        14 december, 2014 at 08:06

        11 januari! 🙂

  • Reply
    Maaike
    10 december, 2014 at 22:29

    Ik vind de winter alleen leuk als het ‘echt’ winter is. Ijs, sneeuw en ontregelde treinen; dan kan ik het aan. Zoals nu vind ik er niks aan… Doe mij maar herfst of lente!
    Hema heeft trouwens hele leuke agenda’s nu.

  • Reply
    emmel
    11 december, 2014 at 22:48

    Ik lijk ook wel in een winterslaap, als ik niet moet gaan werken blijf ik in m’n bed en dan nog wel met een warmwaterkruik

  • Reply
    Vlijtig Liesje
    12 december, 2014 at 11:56

    Ik geniet wel van het donkere weer. Maar toch verheug ik me er ook wel op dat vanaf 21 december de dagen weer langer gaan worden.

  • Leave a Reply