Zwangerschap/ borstvoeding

Zwangerige update

zwanger

Ruim 29 weken

En ik ben natuurlijk ook nog steeds zwanger. Bijna 30 weken alweer, het schiet al op. Ik schrijf er niet zoveel over omdat ik denk dat het niet leuk is om te lezen al dat geklaag van mijn kant. Het gaat allemaal best goed hoor, veel en veel beter dan de eerste en tweede keer, maar toch kan ik nog steeds niet zeggen dat het zwanger zijn nou echt mijn hobby is. Het gaat met momenten. De ergste periode is voorbij. Het alsmaar misselijk zijn, spugen en lamlendige, lusteloze op de bank hangen is niet meer. Ik ben inmiddels ruim een maand gestopt met de pillen en dat gaat goed, jeej. Mijn bekken gaan redelijk. Het hangt er maar net vanaf hoe druk ik ben. Met name bij veel tillen of lopen gaat het mis. Jammer met peuter en kleuter in huis, dat blijkt toch niet de ideale combinatie met een zwanger lijf voor mij. Maar pijn is volgens de fysio waar ik inmiddels kom (ik heb naar jullie geluisterd) niet de beste raadgever, dus daar vertrouwen we dan maar op. Er gaat verder niks stuk in mijn lijf, het is alleen een teken dat ik het handeltje overbelast en een stapje terug moet doen. Letterlijk. Nu ik dat weet, weet ik dat ik de kleine man gewoon zelf moet laten lopen. Dat kost wat meer energie en geduld, maar er is niks mis met zijn beentjes, dus dat proberen we dan maar.

Ik kan echt oprecht genieten van mijn dikker wordende buik en al het gefriemel binnen in, maar aan de andere kant kan ik me er ook behoorlijk onzeker door voelen. Er kan nog zo vaak tegen me worden gezegd dat ik mooi zwanger ben, blijkbaar komen complimenten op het moment niet echt binnen. Echt niet zelfs. Als iemand dat zegt, denk ik er eigenlijk direct zelf achter aan ‘ja dat zeg je nu wel maar je zegt het vast alleen omdat je weet dat ik niet lekker in mijn velletje zit’. Iemand kan zeggen dat mijn haar tegenwoordig leuk zit, omdat ik a. net naar de kapper ben geweest en b. zwanger ben en dat schijnt over het algemeen een zeer positieve uitwerking te hebben op een kapsel, maar ik kan niet in de spiegel kijken zonder me zelf aan alle kanten naar beneden te halen. Ik had er stiekem altijd een hekel aan dat mensen zichzelf zo naar beneden konden praten. Zichzelf geen schop onder de kont konden geven. Zichzelf niet wat positiever konden praten, doe er dan wat aan, en nu ben ik zelf zo.

En daar zit op het moment ook het grootste probleem. Die onzekerheid. Ik ben echt onzeker over alles. Over mezelf, over mij als moeder, mijn sociale leven, mijn blog… Schijt en schijt ziek word ik ervan, vergeef me mijn woordkeus, beter kan ik het even niet uitdrukken. Ik ben mezelf niet. Ik herken mezelf niet. Ik ben op het moment een slap aftreksel van mezelf. Iemand hoeft maar te blazen en ik val om. Overgenomen door een pakketje hormonen, en daar baal ik van. Want als ik naar andere zwangere vrouwen kijk, vind ik dat altijd super speciaal. Ik zie zelden zwangere vrouwen die ik niet mooi vind. Zo’n buik heeft wat. Het feit dat daar een nieuw leventje in groeit vind ik machtig. Heel bijzonder. Dat steeds maar dikker worden, de trotse houding, ja, vrouwen die zwanger zijn hebben wat, maar bij mezelf voel ik dat anders.

Ik weet ook dat het goed komt. Als straks alle hormonen mijn lijf weer langzaam aan verlaten kom ik er wel. Maar wanneer is dat? En dat ik er voor de derde keer spijt van krijg dat ik niet meer van mijn zwangere lijf heb genoten. Ik zie op tegen de periode die me te wachten staat en tegelijkertijd kijk ik er heel erg naar uit. Ik kan niet wachten tot ik de kleine man in mijn armen kan houden. Ik kan niet wachten om hem helemaal plat te knuffelen, om hem eindelijk aan zijn broertje en zusje te laten zien. En aan zijn trotse papa. Ik kan niet wachten tot ons gezinnetje compleet is. Maar de slapeloze nachten, de aaneenschakeling van rottige klachten in het herstel na de bevalling en zwangerschap, de kraamtranen, het vechten tegen iedereen die wel weet hoe het moet, het continue aan mezelf voorbijlopen, dat eeuwige masker…

Tot zover, dit is hoe het op het moment gaat. Echt niet alleen maar ellende maar bij vlagen wel heel erg vervelend.

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

10 Comments

  • Reply
    Mama van Vesper
    30 oktober, 2014 at 09:43

    mooie buik hoor! Het begint te korten nu… SPANNEND !! 😀

  • Reply
    Seline
    30 oktober, 2014 at 09:51

    Je hebt een mooie buik! je bent er al bijna! Nog even volhouden! 😀

  • Reply
    Angelique
    30 oktober, 2014 at 10:02

    Hele mooie buik, nog eventjes volhouden

  • Reply
    Maris
    30 oktober, 2014 at 10:05

    Ahhh. Ja. Herkenbaar hoor. Hormonen doen rare dingen met je. Maar geloof me. Je zag er prachtig uit de laatste keer dat ik je zag. Heb het volgens mij ook heel vaak gezegd. En ik zei het echt omdat ik het meende, niet om je op te beuren 🙂 Kusje kusje

    • Reply
      MamaMaai
      31 oktober, 2014 at 12:12

      Ahhh lief!

  • Reply
    Syl
    30 oktober, 2014 at 16:58

    Je bent goed zoals je bent hoor! Ik vind zwangere vrouwen ook heel bijzonder, zonder uitzondering.

    • Reply
      MamaMaai
      31 oktober, 2014 at 12:12

      Dank je Syl!

  • Reply
    Vlijtig Liesje
    31 oktober, 2014 at 11:02

    Hormonen hebben heel wat uit te leggen!

  • Reply
    tine
    5 november, 2014 at 13:33

    veel succes nog, mijn zwangerschap was ook ellende, was zwanger toen zoon negen maanden oud was en voelde me heel slap, extreme bekkeninstabiliteit, nu een baby van twee weken en energie komt terug! ondanks borstvoeding, nachtvoedingen enz is alles weer zoals voorheen, zalig!! geen babyblues, geen onzekerheid! groetjes tine

    • Reply
      MamaMaai
      6 november, 2014 at 12:20

      Ik hoop het echt. Bedankt voor je berichtje 🙂

    Leave a Reply