Zwangerschap/ borstvoeding

Blegh, dat stomme gezwanger

Het is inmiddels al weer bijna 15 weken geleden dat baby 3 intreden nam in mijn buik. 15 Weken die ik met alle liefde had willen overslaan, behalve die ene week op Terschelling, die had ik ondanks de kotseritis niet willen missen. Verder stel ik voor dat we voortaan zo rond de 20 weken starten, mocht er ooit nog een baby 4, 5… 10 komen. Ik stelde ook al voor dat man de overige kinderen zou baren, haha wat een humor, dat zag hij veruit niet zitten. Zijn trauma is groter dan dat van mij (gna gna).

Bij deze baby 3 zou ik niet mogen klagen (maar ik doe het toch). De medicijnen doen hun werk redelijk, beter dan bij baby 1 en 2. Het spugen beperkt zich over het algemeen tot de ochtend en na de ochtend ben ik inmiddels al een aantal dagen per week up and running. Die dagen loop ik inmiddels alweer veel te hard van stapel. De rest van de dagen moet ik blijkbaar bekopen wegens alle verbruikte energie. Ik heb toch goede hoop, ik moet hoop blijven houden, dat het deze keer allemaal anders is. Dat baby 3 zich koest houdt en ik ook wat energie voor mijzelf mag gebruiken. Dat ik de komende maanden profijt heb van de dutjes die ik overdag deed, de pogingen een keer wel naar mijn lijf te luisteren. Dat ik hoop ik wat minder hondsvermoeid aan de tweede helft van de zwangerschap begin. En uiteindelijk fluitend aan het laatste stuk. Dat hoop ik. Dat ik uiteindelijk de eerste periode vergeet en kan zeggen dat het allemaal best mee viel.

Maar eigenlijk gaat het allemaal wel zo zo. Behalve mijn ochtendritueel boven de pot, die verdomde aanhoudende allesoverheersende vermoeidheid, dat lusteloze gevoel, die neiging mensen te slaan als ze een stap te dicht in mijn aura zetten of dreigen met goedbedoelde adviezen of hele flauwe humor te komen (ik kan er niet om lachen), mijn gekneusde schaambeen, mijn disfunctionerende brein, de irritatie naar alle zwangeren die wel een vlekkeloze draagtijd hebben (sorry dames, mijn brein…., ik gun het jullie, echt) gaat het deze keer allemaal toch vrij vlot. Vlotter dan bij baby 1 en 2. Waar ik het echt nog veel zwaarder had de volle negen maanden. En toch voel ik me blegh. Ik voel me blegh over mijn uitdijende lijf, het fijt dat ik niet eens heerlijk hard kan trainen om alle vetjes op verkeerde plekken weg te werken. Ik voel me nog meer blegh omdat men wel moet denken dat ik dik geworden ben in plaats van zwanger. Ik voel me zelfs ook blegh over die buik die veel en veel harden groeit dan bij baby 1 en 2 terwijl ik dat stiekem ook wel heel erg leuk vind. Ik voel me blegh over alle hormolnale schade die mijn gezicht oploopt. Over het feit dat mijn haar met bosjes lijkt uit te vallen terwijl ik bij 1 en 2 juist zo’n volle bos mocht bezitten. Ik voel me blegh vanwege vermoeidheid, het feit dat ik niet eens zonder hijgen de trap op kan lopen en na een ochtendje shoppen energieloos weer op de bank plof. Blegh vanwege mijn rot humeur. Vanwege mijn beperkte eetlust en blegh omdat ik niet fatsoenlijk uit een stoel kan opstaan zonder zwarte vlekken voor mijn ogen.

En ik blijf klagen want zwanger zijn is alles behalve mijn hobby, meer een weg naar een heel mooi doel, blegh.

You Might Also Like...

15 Comments

  • Reply
    Jess
    19 juli, 2014 at 07:40

    Haha, Ik had dit geschreven kunnen hebben. Behalve dan dat ik inmiddels besloten heb never nooit niet aan 3.0 te gaan beginnen want ik wil nooit meer zwanger zijn. Maar ja, dat zei ik bij Sam ook. Kuthormonen. I hear you sister! Dikke knuffel.

  • Reply
    Mama's Jungle
    19 juli, 2014 at 07:51

    Klaag maar klaag maar want tijdens een zwangerschap heb je al dat recht 😉

  • Reply
    Joyce
    19 juli, 2014 at 07:54

    Lekker klagen, hoort erbij toch? Mijn eerste zwangerschap was heel anders en ik heb nog niet mee kunnen klagen. Maar ik kan het mij wel indenken.

  • Reply
    Roos
    19 juli, 2014 at 08:51

    Best herkenbaar hoor! Enne klagen mag, gelukkig is het over een paar maanden het allemaal meer dan waard geweest, ookal heb je daar nu niks aan ;).

  • Reply
    patricia
    19 juli, 2014 at 12:52

    Oh bah, zo herkenbaar. Maar lekker klagen hoor!!! Lucht beetje op. En nu snel naar week 20….

  • Reply
    Petra
    19 juli, 2014 at 19:18

    Je klaagt er maar op los hoor. Zwanger zijn is niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Mijn eerste zwangerschap ging redelijk volgens het boekje. Maar bij nummer 2 had ik overal last van: kotsmisselijk, rugpijn, bekkenpijn, hoge bloeddruk. Ik heb de dagen tot aan de bevalling afgeteld. Hopelijk wordt de weg naar het mooie doel iets minder hobbelig en steil.

  • Reply
    Nicole
    20 juli, 2014 at 07:14

    Gooi het er allemaal maar uit. Zwanger zijn is mijn hobby ook niet!

  • Reply
    Gwen
    20 juli, 2014 at 12:02

    Klagen mag nu 🙂 Hoewel ik er op een beetje misselijkheid de eerste weken en toch wel elke middag als het kan een dutje moeten doen na, niets van herken. Ik ben zon idioot die dol is op zwanger zijn en een fijne draagtijd heeft 😉 Sorry!

  • Reply
    Eline
    21 juli, 2014 at 08:12

    ik hou er ook niet van om zwanger te zijn… meer nadelen dan voordelen! En zeker nu de laatste weken/dagen!

  • Reply
    Roos
    21 juli, 2014 at 19:49

    Hallo, herkenbaar! Ik was van baby N 23 weken dag en nacht kotmisselijk…ik zei nog: ik doe het nooit meer, maar nu, nu denk ik af en toe al: hm, toch wel leuk he, zo’n baby. Damn you voortplantings-instinct!

    • Reply
      MamaMaai
      22 juli, 2014 at 12:03

      Haha ja zo gaat dat inderdaad. Ik zei bij zwangerschap nr 2 ook dat ik er echt echt echt geen trek meer in had. En zie mij nu…

  • Reply
    mamawatdoejenou.nl
    22 juli, 2014 at 08:49

    Bewondering dat je toch aan nr3 begint! En gooi die frustratie er maar lekke uit, daar zijn we voor 🙂

    • Reply
      MamaMaai
      23 juli, 2014 at 10:56

      Ahh thanx!

  • Reply
    Joyce
    26 juli, 2014 at 09:44

    Heel herkenbaar en van mij mag je klagen wat je wil!

  • Reply
    Petra
    26 juli, 2014 at 19:55

    Jij schrijft wat ik laat. Ook hier (16w inmiddels) flink de balen over veel te weinig energie en continu geïrriteerd zijn. Maar goed, ik sus mezelf steeds dat het vást beter wordt én voor een goed doel is.

  • Leave a Reply