Erik schrijft

BuurBlog: Anger Management

Een tijdje terug las ik op deze pagina’s een blog van MamaMaai over ouders die hun kinderen uitschelden. Er werd (ook in de reacties) schande van gesproken. En terecht. Zoiets kan gewoon echt niet. Je kan je voorstellen hoeveel therapiesessies er nodig zijn om dit weer een beetje goed te maken (als dat überhaupt al lukt).

Toch herkende ik wel de achterliggende frustratie bij de ouders. Die kids van mij doen het (meestal) niet expres, maar ze halen soms het bloed onder m’n nagels vandaan. Ik zou mijn kinderen nooit uitschelden (hoop ik), maar als ik heel eerlijk ben (en dat hoort zo in een blog… toch?) moet ik bekennen dat ik binnensmonds of in gedachten nog wel es de nodige verwensingen uit. Of dus eigenlijk…NIET uit. Wat ik dan denk heeft meestal een beetje de vorm zoals in de strips. Een mengeling van gegrom, geknars, donderwolken met bliksem en doodshoofdjes. Ingehouden woede.

erik blog 2

Je zou het vanwege mijn vredelievende uiterlijk niet zeggen, maar ik kan soms best behoorlijk boos worden. In het verleden was het veel erger. Ik heb in mijn studentenjaren wel es ruzie gehad in het verkeer, op een feestje en ook een keer met een nachtportier die me een jukbeenfractuur sloeg (au!!). Ook binnen een relatie kon ik zo nu en dan nog wel eens exploderen. Dieptepunt (dit durf ik bijna niet op te schrijven, maar ja…een blog hè…) was een hoog oplopende ruzie met m’n zoon (toen een jaar of 10). Het begon verbaal, daarna wat duw en trekwerk tot ik hem in een reflex een trap tegen zijn been gaf. Niet hard, maar toch. Ik schrok er erg van en heb me daarna uitgeput in excuses. Het heeft gelukkig onze relatie niet geschaad, maar ik schaam me er nog steeds voor.

In de loop van de jaren ben ik een stuk milder, geduldiger en wijzer geworden. En gelukkiger… dat helpt ook. Voorlopig vind ik ouder worden alleen maar fijn.

Toch wil heel soms de vlam nog wel es in de pan slaan. Bijvoorbeeld bij het naar bed brengen na een lange en vermoeiende dag. Dan lopen de belangen van mij en die van mijn dochters nog wel es uiteen. Ik wil dat alles zo snel en efficiënt mogelijk gebeurt, zodat ik van m’n welverdiende en broodnodige rust kan genieten. Mijn dochters hebben echter een heel andere agenda. Stoeien i.p.v. uitkleden, dansen i.p.v. pyjama aantrekken, kletsen i.p.v. tandenpoetsen.

Met name dat tandenpoetsen kan bij mijn dochter van 3 uitmonden in een merkwaardige tragikomische machtsstrijd waarbij ik probeer alle moeilijk bereikbare plekjes in haar toch al kleine mondje te poetsen, terwijl zij wil zitten (nee, toch liggen, nee toch zitten), wil kletsen, wil rondkijken en zich op gezette tijden pardoes achterover laat vallen.

blog erik 2

Om te voorkomen dat ik gedurende dit proces ontplof, gebruik ik o.a. de volgende inzichten.

1. Acceptatie

Accepteren dat Logica, Ordelijk, Efficiënt en Op Tijd voorlopig nog begrippen zijn die niet in hun woordenboek voorkomen, maakt het makkelijker dit ook niet na te streven.

2. Begrip

Voor kinderen zijn de beweegredenen van de ouders waarschijnlijk net zo mysterieus als die van hen voor ons. Begrip voor het onbegrip dus. Bent u er nog?

3. Plezier

Genieten van de lol die ze hebben en dit combineren met de dingen die moeten gebeuren. Zo heb ik ooit het Stoeiaankleden geïntroduceerd, waarbij na het uiten van de strijdkreet “STOEIIIAAANKLEEEDUUUHHHH!!!! “ het stoeien en aankleden wordt gecombineerd. Opruimdansen en Vaatwasserinruimzingen (bedenk ik nu ter plekke) behoren ook tot de mogelijkheden.

Erik blog 2

Ik had zelf een vader die heel boos kon worden en dat gebruikte om dingen voor elkaar te krijgen. Helaas was het daarnaast ook een ‘afwezige’ vader waardoor er weinig liefde tegenover stond. Dat was niet fijn en daarom wil ik niet dat de geschiedenis zich herhaalt nu ik zelf vader ben. Gelukkig komen de woede-uitbarstingen bij mij nu zelden meer voor en hoop ik ze ooit helemaal uit te bannen. Tot die tijd vergeef ik het mezelf maar en bied mijn excuses aan als het toch een keer gebeurt. En zet er zoveel mogelijk acceptatie, begrip, plezier en vooral liefde tegenover.

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

5 Comments

  • Reply
    mamawatdoejenou.nl
    3 juni, 2014 at 07:53

    Het is herkenbaar. Al laat ik me soms ook nog wel eens in woorden gaan. Gisteren bijvoorbeeld toen mijn zoon op de muur getekend had, terwijl we bezig zijn ons huis te koop te zetten. Ik zal proberen bovenstaande in praktijk te brengen. Bedankt voor de mooie tips!

  • Reply
    MultiVroon
    3 juni, 2014 at 10:20

    Mooi verhaal!

  • Reply
    Manon
    3 juni, 2014 at 11:33

    Oh dat lijken me ook van die momenten… Dat alles dan nét eventjes teveel is. Iedereen heeft wel eens uitbarstingen hoor waar ze zich voor schamen (ahum, ikke!).

  • Reply
    Simone
    3 juni, 2014 at 15:08

    Haha en anders lach je nog maar een keer om die mopperende buurvrouw bijna iedere ochtend omdat de kinderen niet samen normaall met elkaar om kunnen gaan zonder iedere keer gezeur. 🙂

  • Reply
    Nicole
    3 juni, 2014 at 19:16

    Goede tips ik heb er wel wat aan..

  • Leave a Reply