Erik schrijft

BuurBlog: Avond4daagse

We gingen de Avond4daagse lopen. Voor het eerst met de nieuwe school. Met mijn dochter van 8, dochter van 3 en mijn vrouw (die in de organisatie zat, druk met verkeer regelen). Vermoedend dat vijf kilometer wellicht wat lang is voor de jongste, besloten we de Croozer (fietskar waar je ook mee kan lopen) mee te nemen voor de zekerheid.

avondvierdaagse

De eerste helft ging prima. De dames hadden de grootste lol en Ayel liep dapper mee met haar grote zus en diens vriendinnen. Er moest wel af en toe gerend worden om het tempo bij te benen. Ayels rennen gaat als volgt: ze laat zichzelf naar voren vallen en probeert vervolgens op de been te blijven, waarna ze dit proces herhaalt. Dit angstvallig gadegeslagen door haar ouders, wachtend op de eerste smakkerd tegen het asfalt.

avondvierdaagse

Nadat we wat achterop raakten (“Ik wil dlinken”) suggereerde ik dat het misschien een goed idee was (en zeker geen schande) als ze even zou rusten door zich te laten rijden. Ze liet zich overtuigen door het argument dat wij zo haar grote zus weer zouden kunnen bijhalen. Na een hobbelige inhaalslag door de berm lukte dat.

Na de gezamenlijke drinkpauze halverwege ging ze weer vol goede moed aan de wandel, dit keer handje in hand met een moeder van de vriendin van haar grote zus. Eerst nog volop glimlachend, maar langzaam maar zeker steeds wankeler en meer hangend aan de arm van de moeder. Toch wilde ze niet in de wagen (“Ik wil een sjokolademedajjuh veldienen”). Toen de moeder even haar hand niet ter beschikking had, werd de mijne resoluut afgewezen.

avondvierdaagse

Een heroïsche strijd van de jongste deelnemer die niet zou opgeven en altijd door zou knokken en… BAF!!!… daar knalde ze pardoes tegen een verkeerspaaltje. Die had ze in haar vermoeidheid niet gezien. Ze krabbelde huilend overeind, negeerde mijn “kom maar in de wagen, joh” en liep door, onder bewonderend gemompel van de omstanders.

Ik kreeg een flash-forward waarin ik Ayel (inmiddels een volwassen vrouw) zag meerijden in de Elfstedentocht van 2038, de wimpers aan elkaar gevroren, maar nimmer opgevend en altijd…. BAF!!! Daar lag Ayel (inmiddels weer 3 jaar oud) uitgestrekt op het asfalt. Ik plukte haar huilend en met een geschaafde knie van de grond en zette haar in de kar. Dit leek haar bij nader inzien toch ook wel een goede zet en ze verwerkte haar ‘nederlaag’ door een grote bak druiven weg te eten.

avondvierdaagse

Op de avonden die volgden koos Ayel eieren voor haar geld en zat overwegend prinsesheerlijk in de kar. Af en toe wilde ze wel lopen, want… “Ik wil een sjokolademedajjuh veldienen”. Daar waar er 20 kilometer lang ‘slechts’ genoten kon worden van druiven, aardbeien, komkommer en ‘gezonde koeken’ kwam bij het overschrijden van de finish de grote beloning. Een chocolademedaille, een snoepmedaille en een ‘echte’ medaille.

Strak van de suiker en adrenaline stuiterden beide zussen (voor de 4e avond op rij) weer veel te laat het bed in. En zo hoort het ook. Volgend jaar weer!!!

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

No Comments

Leave a Reply