Erik schrijft

BuurBlog: Eerste schooldag

Het was zover. Mijn jongste dochter Ayel (nog 3 jaar oud) ging voor het eerst naar de basisschool. Ze mocht eerder beginnen omdat ze de crèche wel gezien had. Ze was toe aan een nieuwe uitdaging. Twee dagen voorafgaand gingen we na schooltijd alvast even langs bij juf Britt. Ayel: “Dan laat ik aan juf Blitt mijn nieuwe plinsessentas, bekel en blootdoosje zien!”

Na het uitkiezen van een sticker (konijntje) kreeg ze een luizenzak met haar naam erop. Of ze haar haakje met het konijntje ernaast kon vinden. Er waren zo’n 30 haakjes met 30 verschillende plaatjes. Bovendien was het behoorlijk donker in de gang en stond Ayel er zo’n 4 meter vanaf. “Ga maar zoeken”.  Ayel keek verlegen, maar met een onuitwisbare glimlach, in de richting van de plaatjes. Het viel stil in de gang. Zelf doen was het devies en wij mochten natuurlijk niet helpen.
ayel school 3

Als ouders wilden wij bij de nieuwe juf natuurlijk graag de indruk wekken dat Ayel een zelfstandige meid was, die er ‘echt aan toe was’ om naar de basisschool te gaan. Dat we nog steeds haar billen veegden na het poepen (“anders komt er poep aan haar handen”) en de knopen van haar jas dicht deden (“we moeten opschieten, we zijn al te laat”) waren dingen die we liever verzwegen.

Ondertussen waren we een minuut verder en had Ayel nog geen konijntje gespot. “Ga anders maar wat dichterbij staan”, doorbrak ik de stilte en tevens de illusie dat ze het allemaal helemaal zelf zou kunnen. Ayel nam een halve stap dichterbij (in haar geval is dat 20 centimeter) en keek (zonder echt te kijken) nog steeds volop glimlachend richting de kapstokken. Weer een minuut verstreek in stilte (voor mijn gevoel althans, het moet toch wel korter zijn geweest). Godzijdank minimaliseerde de juf de opties door haar in een bepaalde richting te sturen.

Dat hielp een beetje, en na het verstrijken van de derde minuut wees ze blij de olifant aan.

Juf: “Nee, dat is geen konijn, maar hij is wel grijs, hè”. Het zweet was me inmiddels uitgebroken en ik bedacht me dat het misschien beter was om maar te gaan en na de zomervakantie terug te komen, maar uiteindelijk had ze dan toch het konijn te pakken en hing de zak op.

Ik realiseerde me dat ik aan het projecteren was. Mijn eigen geldingsdrang en perfectionisme zorgen er soms voor dat ik ontevreden ben over mijn eigen sociale, creatieve of zakelijke bezigheden. Wat dat betreft kan ik een voorbeeld nemen aan mijn dochter die zichzelf kennelijk beter neemt voor wie ze is en dit niet laat afhangen van haar prestaties.
ayel school

Op D-day zelf was ik al wat rustiger en Ayel leek zich helemaal nergens zorgen over te maken. Ik zou duizenden doden sterven als ik naar een groep onbekende mensen moest die elkaar allemaal al lang kenden en waarvan ik wist dat ik binnen die groep de komende 8 jaar veel tijd zou gaan doorbrengen. Gelukkig beseft Ayel dit niet en leeft een kind sowieso veel meer in het moment, nog iets voor mij om na te streven.

Ayel vond alles prachtig, stapte vrolijk naar binnen, vond haar konijntje nu gelukkig een stuk sneller en liep aan de hand van de juf naar binnen. Ze zou een hulpje krijgen genaamd Kristel (“Ik weet niet wat voor klelen Klistel aanheeft”) en daar ging ze glimlachend naast zitten. Kristel leek nerveuzer dan Ayel (wat natuurlijk goed is, want dat betekent dat ze haar taken serieus neemt) en Ayel keek nieuwsgierig en vol verwachting de klas rond. Voor haar ouders had ze geen oog meer wat me rustiger stemde. Mijn vrouw en ik huppelden blij naar buiten en beseften het historische van het moment. “Sterk spul hè, dat Fishermans Friend”
ayel klas

You Might Also Like...

3 Comments

  • Reply
    Bee
    21 mei, 2014 at 20:02

    Schattig blogje!! Jaja die eerste keer….dierbare herinneringen!!

  • Reply
    mamawatdoejenou.nl
    22 mei, 2014 at 09:58

    Aandoenlijk die grote glimlach!

  • Reply
    Eline
    22 mei, 2014 at 11:00

    wat spannend !!

  • Leave a Reply