Erik schrijft

BuurBlog: traktatie in de soep

Ayel (3 jaar oud) ging afscheid nemen op de crèche. Er moest natuurlijk getrakteerd worden. Deze keer had Ayel zelf al een duidelijk idee over wat ze wilde. ‘Fluitspiesjes!!’. Dat kwam goed uit want het was de bedoeling dat het een verantwoorde traktatie werd. Ik kocht de middag ervoor watermeloen, ananas, druiven, sateprikkers en een halve meloen om de spiesjes in te prikken. En bellenblaas voor de kids en opschrijf-blokjes voor de juffies.

 blog_traktatie1

‘s Avonds opperde mijn vrouw dat het misschien wel leuk was om de spiesjes nog wat persoonlijker te maken met een foto. Aangezien zij zelf nog druk aan het werk was en de meeste foto’s op mijn laptop staan, zocht ik een leuke uit, voegde de tekst ‘Liefs van Ayel’ toe en printte ze uit. En was nog tot laat bezig ze uit te knippen en op de sateprikkers te plakken. Maar het resultaat mocht er zijn. 

De volgende dag moest al het fruit erop. Ik ben voor ‘zelluf doen’, maar we hadden slechts één uur de tijd, dus nam ik dat voor mijn rekening. Ayel personaliseerde de notitieboekjes met een minimalistische zwarte krabbel op het eerste blaadje, elke keer gevolgd door de kreet “KLAAR!!!” Daarna bedacht ze de boekjes in te pakken in zilverpapier, wat ik een geweldig idee vond. Ik voelde me een goede ouder omdat ik haar dit zelf liet doen (ondanks de tijdsdruk en het niet perfecte resultaat). Iets waar Ayel ook duidelijk blij mee was (zie foto).

blog_traktatie2

Terwijl ik het fruit op de prikkers deed, merkte ik ineens dat de stokjes af en toe splinterden, wat me verbaasde. Dat zou toch niet moeten mogen. Zodra ik het zag haalde ik de splinter er af en ging haastig door. Ik was pas halverwege en we hadden bijna geen tijd meer. Toen realiseerde ik me dat er in de eerste spiesjes ook splinters losgeraakt konden zijn. Maar welke waren nou de eerste stokjes en welke degene waarbij ik wel goed had opgelet? Eigenlijk moest ik dus alles overnieuw doen, maar dan zouden we zeker te laat komen.

Gevoel (ik wil niet dat het afscheid van mijn dochter in het water valt) en verstand (ik wil niet dat de kinderen de kans lopen om een splinter in hun mond te krijgen) streden heel even om voorrang, maar ik had natuurlijk niet echt een keuze. De Albert Heijn inwendig vervloekend voor hun wanprodukt, vertelde ik Ayel van de splinters en dat we de gemaakte spiesjes alleen maar zouden laten zien. Het fruit zouden we los op een bordje geven.

Het was inmiddels al voorbij de geplande vertrektijd en ik propte alles in een tas en we renden naar buiten waar ik tot mijn schrik zag dat de Croozer (fietswagen) niet aan de fiets vastzat, maar nog volledig ingeklapt en half gedemonteerd ernaast lag!! Op dat moment realiseerde ik me dat ik ‘midden in een blog zat’ en maakte met mijn telefoon snel een foto van de kar.

blog_traktatie3

Als een gek zette ik daarna het ding in elkaar en racete uit alle macht naar de crèche. De kinderen zouden immers om half tien klaar zitten voor de traktatie. Het huilen stond me inmiddels nader dan het lachen, maar toen ik omkeek zat Ayel met een brede glimlach in de kar en zag de ernst van de duidelijk niet in. Of misschien zag zij het eigenlijk wel realistisch en zat ik me een potje aan te stellen?

Ik moet wel iets van een officieus snelheidsrecord ‘Fietsen met fietskar’ hebben verbroken want we kwamen (met piepende banden en tegen alle verwachtingen in) precies om half 10 aan bij de crèche. Ik legde de situatie uit en we liepen naar binnen. Iedereen begon ‘lang zal ze leven’ te zingen en ik legde uit dat Ayel voorlopig nog niet jarig was, maar al wat eerder op haar school mocht beginnen. Een stagiaire had op de papieren kroon ‘Ayel 3’ geschreven, wat natuurlijk 4 moest zijn (alhoewel, ze was nog geen 4, dus eigenlijk klopte het ook weer wel). Snel maakte een inventieve leidster van de 3 een zwaaiend handje, wat het afscheid beter verbeelde. Ayel had inmiddels plaatsgenomen op haar troon en had, ondanks alles, nog steeds een verlegen, maar zeer blije glimlach op haar gezicht.

blog_traktatie4

Er werd gezongen, muziek gemaakt, handjes en kusjes gegeven. Godzijdank had ik ruim ingeslagen en hadden we precies genoeg fruit over om alle bordjes te vullen. De spiesjes werden getoond en daarna discreet de prullenbak ingeschoven. Ayel gaf alle juffies een dikke knuffel en van mij kregen ze 3 zoenen voor het zo goed zorgen voor mijn kleine meid. Einde van een tijdperk, op naar het volgende. En voortaan niet meer zo stressen, Pappa. Niet nodig, alles komt goed!

blog_traktatie5

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

4 Comments

  • Reply
    Inge
    6 juli, 2014 at 11:18

    Ik kende het verhaal al, verteld door buurman, maar wat is het weer leuk geschreven! Heerlijk om te lezen. Jullie zijn een goed schrijf/blog duo!

    Een aantal foto’s doen het nu helaas niet.
    Hopelijk ligt het aan mijn tel en kunnen anderen deze wel zien.

    Hoe vergaat het de kleine meid op school?

  • Reply
    Mama's Jungle
    6 juli, 2014 at 19:55

    Haha wat een stress ik kan het me helemaal voorstellen. Wel een top gezellige traktatie!

  • Reply
    Buurman Erik
    6 juli, 2014 at 21:18

    Hoi Inge,

    Dank je, het is superleuk om te doen!
    Volgende stap… Fictie!! Misschien in de vakantie eens proberen, haha

  • Reply
    Buurman Erik
    6 juli, 2014 at 21:19

    Kleine meid moet nog wat loskomen, Inge. Maar gaat steeds beter. Nu eerst ff vakantie!!

  • Leave a Reply