Dertig is zo…. volwassen

Noem me een aansteller. Dat mag. Ik kan gewoon nog steeds niet wennen aan dat suffe getal 30! Heel suf, I know. Ik kan het niet helpen. Het is niet dat ik bang ben om ouder te worden. Ergens vind ik het heerlijk. Al ben ik daarentegen wel bang om echt oud te worden. Zo oud dat je allerlei mensen om je heen verliest en als enige over blijft. Dat lijkt me zo intens verdrietig. Dat je psychisch nog heel goed bij bent maar je lichaam je langzaam in de steek laat, dat lijkt me vreselijk. En dat elke dag het zelfde is…. Dat duurt gelukkig nog heel lang. Hoop ik.

Ik vind het eigenlijk ook maar niks dat er hier en daar wat rimpeltjes verschijnen (heel belangrijk). Ja echt, kijk maar als ik lach (zoek maar een oude foto, ik ga er nu natuurlijk niet even de nadruk op leggen he). Niet dat ik rimpeltjes zo erg vind, ik vind ze prachtig, ze tekenen een gezicht. Maar rimpeltjes en pukkeltjes horen niet samen, pukkeltjes staan voor jeugdig (kijk, mooi is het misschien niet maar het is wel jeugdig, jeej) maar ze verraden wel mijn leeftijd al ben ik ervan overtuigd dat mijn rimpeltjes zijn ontstaan na het krijgen van mijn kinderen. Die hebben dus eigenlijk helemaal niks met mijn leeftijd te maken. Misschien moet ik dat er gewoon elke keer bij vertellen als ik mensen zie staren. En daarbij wijzen naar mijn pukkeltjes? Ik geef graag van alles mijn kinderen de schuld, lekker makkelijk. Ook van mijn wallen.  Hebben ook niks met mijn leeftijd te maken. En ook vind ik het maar niks dat ik niet meer zomaar een hele reep chocola en nog een zonder gevolgen (ik bedoel niet de pukkeltjes. Die hebben een andere meer hormonale reden, boehoe) naar binnen kan werken. Dat ik ineens toch iets meer moet opletten wat ik eet. Of nog harder moet sporten om het een beetje in evenwicht te houden allemaal.

Maar verder vind ik ouder worden echt niet erg. Als in dat ik me wat minder aantrek van wat anderen van me denken, dat is zooo fijn. Dat ik wat meer mijn eigen plan durf te trekken. Dat ik af en toe hardop mijn dromen durf uit te spreken ook al denk ik dat anderen me daarbij voor gek zullen verklaren, lekker boeiuhhh. Ik durf zelfs steeds meer mijn mening te geven, jeej, daar moet je dus eerst dertig voor worden. Misschien dat ik bij veertig dus echt van alles wat ik denk de wereld in ga smijten, we zullen zien. Word ik ooit nog een pittige tante, ha!

Maar even, negenentwintig klinkt gewoon nog jong. Nog zo, uhm…. twintiger. Ik was trots als ik zei dat ik negenentwintig was (en al twee kinderen had). En nu ben ik ineens dertig. Al een tijdje. En ik dacht echt dat ik gewoon moest wennen. Net zoals je je nog wel eens verspreekt als je net verjaard. Maar nee, ik kan er maar niet aan wennen. Dertig klinkt dan weer zo… dertig. Zo volwassen. Zo oud. Ja sorry hoor. Alsof ik als dertiger niet meer bij de twintigers mag. Dat je als twintiger nog kan zeggen… als ik later groot ben (nah, nee, dat kan eigenlijk ook niet meer) maar als dertiger klinkt dat wel heel erg vreemd.

Maar als ik er over nadenk… Van 9 naar tien is ook een enorme stap. Van 19 naar 20 ook (al is 16 of 18 worden denk ik grootser). Van 39 naar 40, ik moet er maar niet aan denken. Van 49 naar 50. Ik denk dat het alleen maar steeds erger wordt. Die stap naar een nieuw tiental. Of wie weet wordt dat ook juist met de jaren minder (en de wijsheid meer). Wie weet voel ik me straks als ik 31 wordt weer een beetje waar ik thuis hoor. Gewoon… een dertiger (jak)


Geplaatst

in

door

Tags:

Reacties

11 reacties op “Dertig is zo…. volwassen”

  1. Saskia avatar
    Saskia

    Zo herkenbaar!! Ik ben inmiddels al 32….best gek vind ik af en toe…waar blijft de tijd??

  2. Healthy Mommy avatar

    Niet herkenbaar.. Althans niet voor mijzelf maar mijn zus daarentegen. Hallelujah. Die kan rustig vier keer op een dag vragen of je nu wél rimpels kan zien, ze is tenslotte 32 en die ENORME kraaienpoten.. Die ziet toch iedereen? Right! Ik vind ouder worden juist heel fijn maar wie weet als ik zelf de 30 aantik 😉

  3. Anouk avatar
    Anouk

    Ach dat is het voordeel van een oudere vent, je blijft altijd de jongste. Michiel vindt 51 trouwens veel erger dan 50, nu is hij echt oud vindt hij 🙂

  4. Jane avatar

    Ik vind 30 nu heel jong nu ik richting de 40 ga nou ja nog wel een jaar of wat maar toch je voelt het naderen haha. Dus ik ben nu nog heel blij dat mijn leeftijd met een 3 begint en nog laaaaang niet met een 4 🙂

  5. Doortje Dartel avatar

    Nu ik dit lees voel ik mij oud :), maar niet minder gelukkig hoor!

  6. Linda avatar

    Ooh, als ik dit lees moet ik er nog niet aan denken. Gelukkig heb ik nog anderhalf jaar Zit nu nog in; ik ben 28 en heb al een man, twee kinderen en huisje gevoel…

  7. Roos avatar

    Kind, ik word al 33 dit jaar, da’s pas oud 😉 Age ain’t nothing but a number!

  8. Nicky avatar

    HAhaha, Leuk geschreven. Ook hier een dertiger. Maar zelf heb ik er niet zo veel moeite mee. Ik denk dat ik zelf blij ben om een dertiger te zijn. Een dertiger met 5 kinderen klinkt anders als een twintiger.

    1. MamaMaai avatar
      MamaMaai

      Uhm ja, daar heb je dan weer gelijk in. Maar met 2 kinderen kan dat nog 😉

  9. HappyLioness avatar
    HappyLioness

    Hier een 30-plusser en I love it. Ik sta nu steviger en zelfbewuster in het leven. En ik denk maar zo niet ouder worden is beroerder.

  10. Petra avatar
    Petra

    haha ja opeens is het voor het ‘echie’ hè? Alsof de pscyhologische grens van volwassen worden bij de 30 ligt. Maar het went vast, dat volwassen leven. Met een man, een gezin, een huis en alle andere ‘grote-mensen-dingen’.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *