De kinderen Mama Maai

Hooggevoelig kind met een sterke wil

hip, hooggevoelig kind met een sterke wil, strong willen kind

‘Ik heb een hooggevoelig kind met een sterke wil.’ Ik hoor het heel vaak om me heen. Daardoor is het net of HSP tegenwoordig de nieuwste hype is. Hooggevoeligheid klinkt als een aandoening. Mijn kind heeft HSP en daar moeten we snel wat aan gaan doen. Nee. Het is geen hype, en het is (althans zo zie ik het) geen aandoening. Ik zie hooggevoeligheid als een karaktereigenschap. Een hele mooie.

Hooggevoelig zijn brengt heel veel moois met zich mee maar… net als andere karaktereigenschappen is het soms wel even zoeken naar hoe je de juiste weg inslaat. En dat is best een uitdaging in een wereld waarin alles snel gaat en je zo veel mogelijk prikkels tot je moet nemen en verwacht wordt dat je overal aan mee doet.

Hooggevoelig

Ik heb mezelf nooit laten testen maar heb er inmiddels wel heel veel over gelezen. Ik ben HSP. Gek mens ben ik he? Het is denk ik de eerste keer dat ik dit zo neertyp en hardop zeggen doe ik het niet zo snel. Zie me gaan dan, hoi ik ben Maya en ik ben hooggevoelig. Tuurlijk schat, wat heb je nog meer in de aanbieding? Vriendelijk? Empathisch? Jaloers? Narcistisch? Doe maar niet he. Ik ben gewoon Maya en hooggevoelig zijn hoort bij mij net zo erg als dat ik soms lekker onzeker kan zijn of eeuwig kan twijfelen of altijd en ever eerst aan anderen denk…

Toch heb ik er altijd vooral heel veel last van gehad en dat is zonde. Want inmiddels kan ik gelukkig ook zeggen dat ik daardoor ben wie ik ben en ik schaam me er niet (meer) voor.

Een hooggevoelig kind

Maar goed, even terug spoelen naar voor alles wat mij duidelijk werd. Dan komen er kindjes. Heb je ineens een wolk van een baby in je armen. Het was al vrij snel duidelijk dat deze lieve, schattige babywolk niet eentje was die je overal mee naar toe kon slepen. Toen nog, helemaal bedolven onder meningen van onze omgeving (oh ja, meningen van anderen, daar kan (kon) ik dus behoorlijk door van slag raken), vonden we dat lastig. Je moet je kind lekker overal mee naar toe nemen, dan wennen ze daar aan. Geef je kindje lekker vaak uit handen, dat is goed voor ze. Laat ze er maar aan wennen dat ze geluiden horen als ze slapen, daar gaan ze vanzelf doorheen slapen. Ze moeten in een ritme, je moet consequenter zijn, je moet ze niet zo veel oppakken, je moet dit, je moet dat….

Waarom leek het bij ons allemaal zo lastig te gaan. Onze wolk deed het helemaal niet zo goed op lekker veel weggaan en als er al een keer geslapen werd, kon ik wel janken als iemand vol bravour de kamer binnen wandelde.

Welk gedrag zagen we verder

Later, want kleine wolkjes worden groot, werden sommige dingen nog wat pittiger. Een aantal dingetjes die ons niet vreemd waren en vaak voorkwamen

  • Enorme woedeaanvallen met het hoofdje bonken op de vloer of tegen de muur, altijd gigantische blauwe plekken op het voorhoofdje
  • Op school perfect gedragen en thuis nog voor we binnen waren boos, verdrietig, woest, totaal overprikkeld
  • Moeilijk emoties durven uiten en niet tot bedaren kunnen komen
  • Laag zelfbeeld al heel jong
  • Hele sterke wil
  • Groot rechtvaardigheidsgevoel
  • Ontploffen om iets kleins
  • Heel bewust van humeur en emoties van anderen en daar in gedrag niet fijn op reageren
  • Altijd liefst thuis zijn
  • heel erg opzien tegen clubjes en speeldates hoeven niet zo nodig
  • Graag alleen spelen
  • Niet in de belangstelling willen staan en
  • Groot gevoel van schaamte

Ik hoor me nog in tranen tegen een vriend zeggen dat ik in de kinderen precies die eigenschappen van mij herken die ik ze liever niet had willen doorgeven. En dat ze er zo mee worstelen. Ik stond al op de stoep bij de juf en bij de interne begeleiders op school want ik kon lastig accepteren dat mijn kinderen precies met datzelfde nare gevoel kwamen te zitten. Ik wist niet wat ik er mee moest. En die vriend zei… Maai…

Je moet je kinderen niet proberen te veranderen. Je kunt ze alleen begeleiden naar hoe ze het beste met zichzelf om kunnen gaan. Wie kan dat beter dan jij? De eigenschappen die jij niet leuk vindt aan jezelf, maken jou juist tot de mooie persoon die je nu bent.

Mijn kind reageerde op mijn gedrag

Mijn kind werd vervelend als ik gespannen raakte. Ik had niet door dat mijn kind vervelend ging doen omdat ik me opgelaten voelde. Ik zat zo enorm vol spanning als ik bij mensen op bezoek ging omdat ik bang was dat mijn kind zich zou misdragen. Ik was gespannen door alle goedbedoelde adviezen die ik kreeg en waar ik op dat moment totaal niks mee kon.

Ik werd er verdrietig van dat anderen mensen maar niet leken te zien dat mijn kinderen wel leuk waren. Hoe kon het toch dat ik thuis een vrolijk kind had en buitenshuis niet? Ik liep mezelf continue te verdedigen. Mijn kind paste niet meteen in het plaatje wat ik vond over gevoelige kinderen. Mijn kind leek hoogsensitief maar had daarnaast flinke woede aanvallen. Dat leek in eerste instantie dus helemaal niet met elkaar te matchen.

Het hooggevoelige kind met een sterke wil

Ik liep tegen het boek ‘Hooggevoelig kind met een sterke wil aan. Was dat boek maar wat jaren eerder op mijn paadje verschenen. Wat een verademing, zo veel herkenning. Ik bleek helemaal niet een raar kind te hebben, mijn kind was hooggevoelig strong willed. Dat boek heeft zo ontzettend veel duidelijkheid gegeven en was de start van mijn zoektocht naar wat hoogsensitief zijn inhoud en wat je als hooggevoelig kind nodig hebt om de beste versie van jezelf te worden.

Toen ik dit boek over hooggevoeligheid bij kinderen met een sterke wil las, was dat de eerste keer dat ik me realiseerde dat ik niet alleen over mijn kind las, maar ook over mezelf. En dat is het mooie van dit boek. Het is geen opvoedboek wat je vertelt hoe je je kind moet opvoeden. Het is een boek wat je inzicht geeft hoe het bij jou en je kind werkt en je handvatten geeft om daar mee om te gaan.

We zitten in rustig vaarwater

Het is inmiddels alweer jaren geleden dat er van die machteloze hopeloze gefrustreerde momenten rondom de kinderen waren dat we echt met onze handen in het haar zaten en dat ik die momenten op mijn eigen bordje neer legde. Doe ik het niet goed allemaal? Nee, nee, die momenten hebben we nog steeds natuurlijk. Opgroeien, opvoeden en samen leven met kinderen die je tot warme, leuke, lieve mensen wil groot brengen gaat met vallen en opstaan.

Maar voor een van die veel voorkomende momenten, die onbegrepen woede aanvallen, kwam wat duidelijkheid en daarmee een klein stukje begrip, heel veel herkenning en wat rust terug in ons gezin. Woede aanvallen komen nog steeds voor, ja duhh… het blijven ook gewoon hele normale kinderen he.

Je eigen kind is sowieso altijd de leukste en het is jammer dat je door lastig gedrag niet goed weet hoe je er het beste mee om kan gaan. Inmiddels zien we net zo hard dat hooggevoelig zijn een heel mooie eigenschap is. Bovenstaande gedrag komt nog steeds voor maar de tegenpolen van dat gedrag overheersen op dit moment en dat is heel fijn. Mijn mooiste mensjes.

Op dit moment kan ik zeggen dat we in rustig vaarwater zitten. We kunnen goed en steeds beter inschatten wat we nodig hebben, ook doordat we elkaar wat beter begrijpen, we worden wat ouder ook. Het gaat heel goed met alle vier onze kinderen, stuk voor stuk zitten ze lekker in hun vel.

Blijven volgen? Facebook, instagram, pinterest

hooggevoelig kind met een sterke wil, HSP strongwilled, hooggevoeligheid, hoogsensitief kind met woedeaanvallen,

You Might Also Like...

4 Comments

  • Reply
    Naomi
    8 december, 2019 at 15:12

    Mooi! Ik hoor steeds vaker van mensen die hsp echt als een kracht zien. En dat is het denk ik ook, alleen ziet nog niet iedereen dat 😊.

    • Reply
      MamaMaai
      9 december, 2019 at 11:39

      Wauw inderdaad, zo had ik hem nog niet bekeken maar inderdaad.

  • Reply
    Laura
    9 december, 2019 at 20:40

    Ik heb het boek ook gekocht en ik kon het eindelijk plaatsen, maar wat je zegt het gaat niet om wat er ‘is’ met je kind, maar hoe jij daar het beste mee om kan gaan. Ik vind het soms echt moeilijk en sommige dagen zijn super en sommige verschrikkelijk, omdat ik dan echt met mijn handen in het haar zit. Maar het maakt hem ook zo bijzonder mooi en puur.

    • Reply
      MamaMaai
      10 december, 2019 at 18:48

      Ja dat herken ik wel. Dat blijft denk ik en misschien is dat zelfs wel wat moederschap (ouderschap) inhoudt. Maar hierdoor snap je elkaar wel beter en wij hadden ineens veel duidelijker wat er in die situaties nodig is. Want frustraties blijven komen natuurlijk…

    Leave a Reply