cavias

Ik had mijn verlof toch anders voorgesteld

Er had ook echt niet nog iets op mijn pad moeten komen of ik was finaal ter aarde gestort deze week. Dat denk ik echt. Het was een bewogen week. Maar wat graag had ik met mijn dikke lijf gewoon gedaan alsof ik in mijn verlof periode zat. Beetje hangen, beetje rond banjeren, beetje badderen. Theetjes drinken. Beetje uitslapen, wat dutjes hier en daar…. Beetje genieten nog of zo. Ik bedoel, als dik 39 weken zwangere mag dat wel, toch? Maar nope.

De vakantie stopte natuurlijk gewoon 5 Januari, wat betekende dat dochter weer op en neer naar school gebracht moest worden met midden in de nacht opstaan om het zootje netjes op tijd in het klaslokaal af te leveren en dito ochtend gezeur. Eet je brood op. Wat wil je in je bakje? Eet nou eens door. Trek ondertussen even je schoenen aan. Nee niet je slippers, gewoon je laarzen of je gympen. Eerst sokken. Eet even door. Kleine man eet je brood op. Trek je schoenen aan. Nee ik ga ze niet pakken, dat ga jij doen. Ook je sokken. Nee niet die, die passen niet in je schoenen. Ga je thee op drinken. Is je brood al op? Kom je tanden poetsen. Eet dan even door. Over 10 minuten gaan we weg. Ga je jas pakken. Nu je tanden komen poetsen. Jammer dan van je brood. Als je nu je schoenen niet aan doet, ga je maar op je bloten voeten naar school. Moet ik je haar nog doen? Neem je tas mee. Ook je gymtas.

Tot zover. De ochtend. Midden in de nacht dus. Zonder koffie want die is dus al tijden op.

En dan nog wat. Onze cavia werd ziek. En niet een beetje ziek. En dus maakte ik netjes elke dag deze week een ritje naar de dierenarts. Eerst nam ik hem netjes weer mee naar huis. Mocht ik braaf elk uur een dikke spuit dwangvoer naar binnen werken maar het beest werd er alleen maar ellendiger van. En we kennen het klappen van de zweep inmiddels nadat het beestje van de kleine meid 2 weken geleden was overleden. Wederom zo’n tranendal moesten we zien te voorkomen en dus dropte ik het beest voor opname. Phoe, dat scheelt wel even zeg. Maar nee. De baby’s (8 weken) leken er ineens ook geen zin meer in te hebben. En daar gingen we weer. Lading medicijnen mee naar huis, en ook deze priegels elk uur dwangvoeren. Het is dat mijn kinderen erbij waren anders had ik een potje gaan staan janken daar. Ik was ook in staat die lieve dierenarts over de toonbank te trekken of ze wel zag dat ik met een voldragen baby in mijn buik rond loop en strak sta van de hormonen. Tot overmaat van ramp mocht ik de dag erna de eerste cavia weer komen halen. Eén hoopje ellende, ik zag het zeer somber in. Maar wat moet je? Ik maakte een strak medicatie en voer schema (pijnstilling, darmstimulatie, antiparasietentroep, antibiotica, vitamines) Daar ben ik goed in gelukkig. Alsof ik zowaar al in de kraamweek was beland. De baby’s knapte op. En om een heel traag en lang verhaal wat korter te maken, de oudste cavia heeft het ook gered. Hoe is het mogelijk?

cavias
Rotzooitje inderdaad, ze vonden het dwangvoeren zo lekker dat ze mijn bekertje omgooide

Inmiddels zijn mijn handen droog als gort. Van het elke vijf minuten wassen uiteraard. Bleken de cavia’s parasieten te hebben als enge bezoekers en daar boven op schurft terwijl we ze al behandelde voor schimmel (dat hadden ze dus niet). Werd er in de klas bij kleine meid luizen gevonden. Smakelijk he? Dus heb ik nu elke nacht nachtmerries over allerlei vieze beesten. Heb ik de hele dag overal psychische jeuk en maak ik me toch wel zorgen om mijn handen. Misschien heb ik ook wel schurft en ik moet straks een baby baren….

En ohja. Ook nog. Ten tijde van dit alles liep ik rond met voorhoofdholte ontsteking en pijnlijke oren en was er nog een peuter die aandacht en energie op eiste. Maar echt, dat was de minste prioriteit van al. Je begrijpt, er werd wat af gejankt, geklaagd en gemopperd deze week maar we zijn er nog. En het gaat beter. Behalve man. Die is nu aan de beurd. Eerlijk zullen we alles delen.


Geplaatst

in

door

Reacties

19 reacties op “Ik had mijn verlof toch anders voorgesteld”

  1. Wytske avatar
    Wytske

    Pffffff… Deze week ben je doorgekomen, erger dan dit kan bijna niet!! Nu hopelijk toch nog een beetje genieten met je dikke buik!

  2. inspinration avatar

    Schatterlachend op de bank hier! Ik voel met je mee hoor, klinkt als een afschuwelijke week, maar voor mij een heerlijk leesverhaal. Succes ermee!

    1. MamaMaai avatar
      MamaMaai

      Haha nou lekker dan 😉

  3. Monique avatar

    Wow, respect hoor! Niet zwanger lijkt me deze situatie al behoorlijk slopend, laat staan met een voldragen baby in je buik! Hopelijk de komende week wat meer tijd om te rusten en genieten van de laatste loodjes 🙂

  4. Francesca avatar

    Wat een gedoe zeg… Ik leef met je mee. Sterkte daar met de deels opknappende ziekenboeg. (Dove handcreme hielp bij mij goed…)

  5. Laura avatar

    Jeetje, wat een week! Ik kan me voorstellen dat je je het liefste zou opsluiten op een kamertje en daar lekker blijft liggen tot je baby geboren is. Even rust aan je hoofd!

    Wel schattig om te zien hoe je die cavia ‘dwangvoert’ 😉

  6. Linda avatar

    Wat jammer dat je verlof er zo aan toegaat. Eigenlijk heeft je lichaam rust nodig. Hopelijk komt het snel allemaal in rustiger vaarwater. voor zover dat natuurlijk mogelijk is met twee kinderen en een man 😉

    1. MamaMaai avatar
      MamaMaai

      Ja precies, verlof kan je het toch al niet noemen, tenminste niet als je eronder verstaat, lekker rustig aan doen 😉 Maar de caven zijn weer beter in ieder geval, dat scheelt en ook man trekt weer een beetje bij. Komt goed 😉

  7. Dina avatar

    Hahaha sorry maar ik moest echt even lachen om het stukje: “Nee niet je slippers”.
    Maar wat een stomme week heb je gehad. Ik hoop dat je in het weekend een beetje bij kon komen (in ieder geval niet midden in de nacht opstaan), dat er eindelijk weer koffie in huis is en dat de cavia’s snel weer helemaal oké zijn. Ik hoop dat je helemaal geen last meer hebt van de voorhoofdsholteontsteking (man dat is zo pijnlijk).

  8. Arcadia avatar

    Wat een gedoe zo tijdens je verlof! Hopelijk zijn de laatste loodjes wat rustiger en kun je nog wat bijkomen (voor zover dat gaat als mama van 2) voordat de baby komt!

  9. Martine avatar

    Gisteren met oudste dochter voor de zoveelste keer in de cavia discussie beland ( wel/niet/wel/niet) en ik stond op het punt om toe te geven. Dus thanks voor deze blog. Deze mom zegt NEE 🙂

    1. MamaMaai avatar
      MamaMaai

      Oh jee, ben ik nu voor je dochter degene die het roet in het eten gooit. Ik denk wel dat wij behoorlijk pech hebben gehad hoor. We hadden vroeger altijd cavia’s, best veel bij elkaar zelfs en daar was nooit wat mee. Maar het zijn wel huisdieren die aandacht en zorg nodig hebben, ook als de nieuwigheid eraf is en ze blijven geen baby’s natuurlijk dus ben blij te horen dat je er in ieder geval over nadenkt.

  10. Evi avatar

    Oh wat een heerlijk stukje. Ik kan het me zo voorstellen, hoogzwanger en dan een stel aandachtsgeile zieke cavia’s, die je echt wel even als de pest kan missen 🙂

    Gelukkig zijn ze allemaal gered.

    Wat heb je een leuke schrijfstijl!

    1. MamaMaai avatar
      MamaMaai

      Wat super lief, dank je wel.

  11. nu avatar
    nu

    Wat een heerlijk verhaal! en wat een geduld heb je gehad met je kids en die verrekte cavia’s. Petje af! En nu hopen dat je snel opknapt want bevallen met een voorhoofdsholteontsteking…tjezus wat een woord….is volgens mij knap K…

  12. Bee avatar

    Ooooh!!!je weet alle drama’s wel leuk te vertellen!!
    Heerlijk leesstuk!

  13. Vlijtig Liesje avatar

    Klinkt alsof je een pittige week achter de rug hebt! Gelukkig liep alles goed af.

  14. Nicole avatar

    Ooooooh dank je, ik had even last van zwangerkriebels, maar denk dat ik nog heeeeel even heel lang wacht haha!

  15. Kliefje avatar
    Kliefje

    Oh, ik lees idd dat jij er ook lekker aan toe bent. Jij hebt gewonnen! 😉

    Sterkte, met alles. En vooral ook de laatste loodjes.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *