Mama Maai

Mama, trek je het nog?

Gelukkig kan ik nu zeggen dat ik een periode heb afgesloten. Dat ik me weer goed voel en zelfs dat ik meestal enorm geniet van mijn kindjes. Meestal? Ja kindjes zijn nou eenmaal gewoon niet altijd even leuk. Ik vind dat je daar als moeder gewoon voor uit mag komen. Perfecte kindjes bestaan niet. Net als perfecte moeders niet. En dat ik oprecht blij ben dat wij de keus hebben te leven van één salaris. Een paar maanden geleden kon ik het allemaal niet bekijken door deze ‘roze’ bril.

Je moet: een perfecte moeder zijn, leuke dingen met de kinderen ondernemen, je huis op orde hebben, mini modelletjes netjes aankleden, zorgen dat ze verantwoord voer hun lijfjes binnen krijgen, centen op de bank krijgen, klaarstaan voor je vriendinnen, gezellig doen met je vriendinnen, interesse tonen in je vriendinnen, aandacht en liefde schenken aan je familie, èn aan je schoonfamilie, attent blijven, zwangerschapskilo’s laten verdwijnen, een killer body kweken, je moet er fantastisch en hip bijlopen, drie keer in de week sporten en af en toe wat tijd in je relatie steken (en dat alles uitgebreid posten op social media, ja, ze zullen eens denken).

goodmomshave

Vergeet ik nog wat? Uhm…. Ja, mezelf.

Ik geef toe, ik ben er niet bijster goed in, dat zorgen voor mezelf. Ik heb twee afwijkingen. Eén, die er voor zorgt dat ik nooit en te nimmer voldoende rust neem. Nooit. Ook niet in die periode dat ik over over over vermoeid was. Ik nam het me altijd voor, dagelijks. Ik kon het niet. Altijd was alles belangrijker dan slapen. Overdag bedoel ik. Dutjes doen met de kinderen lukte niet en als ik het wel probeerde was er altijd wat. Een postbode of andere ellendeling bijvoorbeeld die je ruw wekt. En ’s nachts slapen ging ook met de dag slechter. Slapen werd een obsessie. Op het beste moment sliep ik maanden achter elkaar maar 2 tot 4 uur op een nacht. De kleine man was ruim anderhalf. Slapen lukte niet meer. De druk om te slapen was te groot. Overdag stond ik er weer, met de kinderen. Ongelofelijk als ik het zo lees. Hoe. Kan. Dat? Ik weet het ook niet. Ik kon niet anders, ik moest door. Ik kreeg onder andere somberheidsklachten. Ik vond het moeilijk om te genieten van mijn mooie gezin. En twee, dat ik trotse eigenaart ben van een prachtig masker.

En ondertussen gaat de wereld om je heen gewoon door. Ik kon aangeven dat ik het even niet meer trok en een afspraak afzeggen, een of twee weken later stonden dezelfde vrienden weer op de stoep. Ik moest wel tijd in mijn vriendinnen steken want ik was bang ze kwijt te raken. Ik moest wel sporten want dat waren de enige vrije uurtjes voor mezelf. Überhaupt, aangeven dat je het niet meer trekt? Ik vond dat moeilijk. Talloze keren heb ik met de telefoon in mijn handen gestaan op het punt de huisarts te bellen. Maar ik voelde me laf. Hoe zielig is het als je thuis zit zonder baan dus feitelijk niet werkt, als dat je eigen keus is, je twee fantastisch prachtige kindjes hebt, dat je daar oververmoeid van raakt? Hoe kan je nou in hemelsnaam overspannen raken van je eigen prive? Van je gezin? En hoe durf je dat hardop te zeggen? Er zijn altijd nog mensen die het veel en veel slechter hebben. Die bijvoorbeeld alles in de wereld zouden ruilen voor mijn gezin. Hoe durf je?

Quote: Relax mama

Ik kan inmiddels zeggen dat ik het juist heel goed begrijp als ik van moeders uit mijn omgeving te horen krijg dat ze het niet meer trekken. Dat het zwaar is om voor kleine kindjes te zorgen en alles wat er verder nog van je wordt verwacht. Ik begrijp als geen ander het gevoel te falen. Ik begrijp ook dat je je niet begrepen voelt. Er werd (word) me regelmatig gevraagd hoe het met me ging. En als ik dan antwoorde met ‘ik ben moe’, kreeg ik vaak te horen ‘ja ik ben ook moe, de draak werd vannacht wel 1 keer wakker’. Eén keer mensen, EEN KEER! Geloof me, ik snap dat dat ook niet leuk is maar op dat moment…. Aaaaarggghhh! Moe en hondsmoe is niet het zelfde. Maar ik weet nu ook dat die periode voorbij gaat en dat het logisch is dat er mensen zijn die je niet zullen begrijpen. Sommige mensen kennen gewoon weg niet dat gevoel, gelukkig maar. En dat het helemaal geen schande is als het je niet lukt, dat het zeker niet erg is om hulp voor te vragen en dat het echt echt ECHT heel belangrijk is om een beetje voor jezelf te zorgen.

Zo Maai heeft gesproken.

You Might Also Like...

16 Comments

  • Reply
    Miss Milla at Home
    23 mei, 2014 at 19:16

    Wat een eerlijk blog! Moeder zijn is inderdaad niet altijd makkelijk en bij momenten kan het erg zwaar zijn. Fijn dat jij hier zo openlijk over durft te schrijven, want in vele blogs gaat het vaak alleen maar over de roze wolk, die nooit eens donker kleurt. Logisch dat je als moeder dan onzeker wordt als het lijkt dat het elders wel altijd perfect verloopt. Moeilijke periodes horen ook bij het moederschap, het wordt tijd dat we daar eens eerlijk voor uitkomen.

  • Reply
    Inge
    23 mei, 2014 at 19:23

    En nu lees je het alsof een ander dit geschreven heeft en luister je naar diegene…

    Ook jij mag hulp vragen, doe dat ook eens!

    Dikke knuffel. Je bent een topper en spreek vaker uit wat anderen denken en niet duren te zeggen.

  • Reply
    Maris
    23 mei, 2014 at 19:52

    Ja alles moet maar goed zijn, op orde zijn en dan ook nog moeten genieten. Dat werkt zo niet he? En nee kindjes zijn niet alleen maar genieten. Maar lieverd, als vrienden je niet meer willen zien omdat je ze hebt verwaarloosd vanwege je eigen vermoeidheid, zijn het ook geen vrienden. Dan zijn ze wel heel egoistisch. Daar moet je je echt niet druk over maken. En huishouden en alles hoeft ook niet zo op orde te zijn. Geloof het of niet, dat is het hier ook echt niet altijd 😉 ennuh, ik ben er voor je he mop. Oppas, hulp met opruimen, thee, dikke borrel in de stad of ergens op een stoep. Bel me hoor. Of app liever. Ik hou niet zo van bellen. 😉

    • Reply
      Mama van Jenthe (Kelly)
      24 mei, 2014 at 16:56

      Helemaal waar wat Maris zegt. Ik heb met één ook minder contact of ze zoekt ook minder contact bij me nu. Soms krijg ik ook het gevoel alsof ze niet meer wilt afspreken maar ja mijn gezondheid gaat toch ook voor, zij heeft geen kindjes moeilijk te begrijpen misschien. Ook wat Maris zegt ben ik mee eens. Echte vriendinnen staan altijd voor je klaar in: leuke en moeilijke tijden.

  • Reply
    Bee
    23 mei, 2014 at 22:19

    Ja ja jaaaa! Als iemand jouw vraagt…zou je ook helpen…veel mensen vinden het ook best wel fijn om iets voor een ander te betekenen! Gun ze dat!

  • Reply
    Nicole
    23 mei, 2014 at 22:40

    Iedereen ervaart dingen anders en de een kan dingen beter handelen dan de ander. Zo jammer dat mensen elkaar beoordelen en veroordelen! Ik herken veel dingetjes wel die je zegt.. dikke knuf

  • Reply
    Roos
    24 mei, 2014 at 08:16

    Fijn om te horen dat je je weer beter voelt dan een tijdje geleden! En ja, moeder zijn is one hell of a job..daar ben ik na bijna een jaar moederen al wel achter. Maar ook moeders zijn maar mensen, en ook moeders mogen om hulp vragen dus als dat nodig is: doe dat dan ook!

  • Reply
    Syl
    24 mei, 2014 at 14:38

    Fijn dat je je weer wat beter voelt! Nee perfecte kinderen bestaan niet. Vanmorgen tijdens het voetbaltoernooi weer een paar voorbeelden gezien die mij erop wezen dat mijn knul dan nog wel meevalt. Voor jezelf zorgen is ook een goed plan, ik ren mezelf al wéken voorbij in het teken van de kinderen. Mama is moe en wordt vanzelf 7x per nacht wakker (en nee de kids hebben daar niets mee van doen), ik zal wel in een nieuwe fase komen 😉

  • Reply
    Mama van Jenthe (Kelly)
    24 mei, 2014 at 16:53

    Ah dat is wel fijn om te horen dat je je beter voelt. Ik zit even in een pittige fase en vergeet mezelf nu vooral, ik hoop dat deze fase snel over is. Ook al zijn er tussendoor wel leuke dingen.

  • Reply
    Gwen
    24 mei, 2014 at 20:58

    Wat fijn dat je je weer goed voelt zeg! En wat een eerlijke blog! Ik herken mezelf er (gelukkig) niet in, maar het is waar: je moet vaak van alles. Maar ja, van wie eigenlijk? Van jezelf en ‘jezelf’ is hard, keihard.

  • Reply
    Mille Pagine
    25 mei, 2014 at 13:21

    Dat laatste plaatje is een quote voor op je spiegel!

    Mooie, eerlijke post. Fijn dat het nu weer beter gaat!

    • Reply
      MamaMaai
      25 mei, 2014 at 14:14

      Ja inderdaad, misschien zou ik dat gewoon moeten doen 🙂

  • Reply
    mamawatdoejenou.nl
    26 mei, 2014 at 10:51

    Dit is precies de reden dat ik een blog begonnen heb: het moederschap is zwaar. En dan heb ik een makkelijk kind dat goed door slaapt. Maar iedereen loopt gewoon tegen andere problemen aan. Tijd voor mezelf en vrienden heb ik bijv. niet veel. Sporten heb ik alleen nog gedaan toen ik zwangerschapsverlof. Nu gaat de meeste tijd in het gezin en mijn werk zitten. Maakt niet uit: ik ben happy. En gelukkig gaat het met jou ook een stuk beter 🙂

  • Reply
    Meike
    26 mei, 2014 at 21:28

    Wat fijn dat je je weer een beetje beter voelt. Ik herken wel dingen in je verhaal. Ik probeer nu het ‘moeten’ thuis en op het werk los te laten en van zoveel mogelijke dingen te genieten en uit te rusten.

  • Reply
    Joyce
    29 mei, 2014 at 12:55

    Wat een mooie eerlijke blog en wat fijn dat het nu beter gaat.
    Ik merk dat ik mezelf af en toe langzaam ook begin te verliezen, hoezeer ik ook geniet van die kleine lekkere vent. Ik heb nog geen 5 minuten voor mezelf.
    Gelukkig vind manlief het leuk om af en toe een papa-avondje te hebben en zo ga ik bijvoorbeeld morgenavond een avond lol maken met mijn broer bij de toppers. Even geen mama, maar even Joyce. Dan kan ik er vast weer een week of 2 tegen aan 🙂

  • Reply
    Favoriete bloggers mei - Mamaliefde
    16 maart, 2017 at 19:33

    […] war of the (holy) mothers – In a flow around the world Mama trek je het nog – MamaMaai Schoolreisje – Enjoy Pes Geen kinderen in ellende op televisie – […]

  • Leave a Reply