Papa blog

Papablog: Rick

Papa’s aan het woord. Omdat er heel veel blogmama’s aan het woord zijn. En omdat papa’s net zo trots zijn. En omdat het leuk is om te lezen hoe een papa een moment met zijn kinderen ervaart. Een serie persoonlijke verhalen waarin elke keer een papa verteld over een bijzonder moment met zijn kind(eren). Deze derde week Rick. Vader van Emily (3) en Mila (1). Meer over Emily en Mila is te lezen op de blog van Maris, hun mama.

papablogBaby’s zijn niet leuk:
Als papa van twee kinderen denk ik dat ik toch wel een mening mag hebben over kinderen en met name baby’s. Ik durf dan ook wel te zeggen: baby’s zijn niet leuk. Niet echt een populaire mening denk ik.

Ok, misschien is het ook een beetje cru om te zeggen en een klein beetje overtrokken, maar als papa heb je niets met baby’s. ze spugen je onder, stinken naar poep, huilen non-stop en één keer raden wie er ’s nachts uit mag als ze honger krijgen. Om vervolgens de volgende ochtend om 7 uur weer onder de douche te gaan. Dat alles zou het waard zijn, als je ook maar een beetje dankbaarheid zou zien. Het enige wat je op dat moment enigszins dat gevoel geeft is als ze lekker gaan slapen. Alleen als je heel eerlijk bent, de enige die echt dankbaar is, is de papa. Eindelijk rust.

Houden van:
Dan opeens gaan ze spelen, knuffelen en van de een op de andere dag zeggen ze papa en gaan ze uiteindelijk lopen. Gedurende die tijd vergeet je, ook als papa, al die slapeloze nachten. Sterker nog, je begint zoveel van die kinderen te houden, dat ze bijna alles kunnen maken.

Er is niets zo moeilijk als een strak gezicht houden wanneer ze voor de zoveelste keer bellenblazen in hun drinken, waardoor alles onder zit. Of om niet te lachen als ze iets heel erg grappigs zeggen wat eigenlijk niet kan. En er is één moment op mijn dag, waarop het maar beter is dat ze dan niet in mijn hoofd kunnen kijken. Dat moment is als ik thuis kom van mijn werk, Emily de deur voor me open doet en ik vanuit de woonkamer Mila hoor aankomen rennen: PAPA!!!

Hoe erg mijn dag ook is geweest, of hoeveel stress ik ook had vlak voordat ik de auto uitstapte, alles is weg zodra die deur opengaat. Sterker nog, als één van de twee op dat moment zou vragen om het duurste barbiehuis, een fiets of wat dan ook… zou ik het direct voor ze kopen. Als ze me zouden vragen of ze de hele avond mochten opblijven dan zou ik daar geen moment over twijfelen. Ja, het is maar goed dat ze dat niet weten.

You Might Also Like...

12 Comments

  • Reply
    Bibian
    12 maart, 2014 at 08:13

    Wat mooi geschreven, ik denk dat het ook zo waar is. Mijn vriend vind onze River nu ook 10 x leuker nu hij bijna 10 maanden is dan toen hij een baby was. En dat heeft hij ook nooit onder stoelen of banken gestoken. Het is gewoon zo haha. Liefs

  • Reply
    Roos
    12 maart, 2014 at 09:27

    Hahahaha ik denk dat dit voor zoveel papa’s herkenbaar is!
    Wilde trouwens even laten weten dat ik het echt zo leuk vind om ook af en toe een blogje te lezen vanuit mannelijk oogpunt, toch maar eens proberen vriendlief zo ver te krijgen af en toe ook iets te tikken 😉

    • Reply
      Rick
      12 maart, 2014 at 09:32

      Anders laat je het Maai vragen. Die blijft hem net zo lang stalken totdat hij het getypt heeft ingeleverd voor de deadline. 🙂

      • Reply
        MamaMaai
        12 maart, 2014 at 09:33

        Whahaha precies, maar wel gelukt

        • Reply
          Maris
          12 maart, 2014 at 10:40

          haha ja zo moet je het ook doen. Aan het werk schoppen die mannen, anders doen ze niks 😉

          • Danny
            21 maart, 2014 at 14:02

            hum. Ben ik binnenkort ook de klos. Rustig aan met mij Mama Maai

          • MamaMaai
            23 maart, 2014 at 13:15

            Natuurlijk! Omdat jij ook altijd zo rustig aan met mij doet….

  • Reply
    Marije
    12 maart, 2014 at 09:36

    Mooi beschreven! Ik ben benieuwd hoe dat straks bij ons zal gaan. 😀 leuk om het te lezen vanuit papa’s standpunt!

  • Reply
    Gwen
    12 maart, 2014 at 11:02

    Grappig, ik had het er met mijn man over vorige week: die mist de babytijd van onze dochter. Dit is ook leuk en elke fase is leuk, maar het gekeutel met een klein kindje op je arm en juist die afhankelijkheid en urenlange kroelsessies op zijn borst. Hij mist het. Net als ik. Maar, ik weet dat hij een uitzondering is haha, veel mannen vind het idd nu (Olivia is bijna 1,5) pas leuk worden.

  • Reply
    Miranda
    12 maart, 2014 at 11:20

    Wat leuk om Rick hier te zien.

    • Reply
      Rick
      12 maart, 2014 at 16:35

      Ik ben een celeb! 🙂

  • Reply
    Sanderijn
    12 maart, 2014 at 19:37

    Mooi verhaal! Bekend fenomeen. Ik moet zeggen dat ik me er zelf ook aan bezondigd heb, het niet leuk vinden van baby’s. Ik hield wel van ze hoor, maar het wordt wat mij betreft ook pas leuk als ze wat kunnen 😉 Al moet ik zeggen dat de huidige baby een uitzondering vormt. Helpt natuurlijk dat hij zo goed slaapt ’s nachts, en dat hij nauwelijks huilt…

  • Leave a Reply