Mama Maai

Van twee naar drie

Even zeiken lieve lezers. Nu nog de kans om door te scrollen naar het volgende bericht. Ik heb momenteel goede en slechte dagen en denk op goede dagen dat ik de wereld op mijn schouders kan dragen en moet dit bekopen met een reeks slechte dagen. Ik vind het allemaal maar wat, dat zwanger zijn. Het zal nooit mijn hobby worden. Eerlijk gezegd vind ik het maar niks en zie ik het een beetje als middel naar iets wat ik heel graag wil. Drie kindjes. Terwijl het deze keer toch een stuk minder heftig en zwaar lijkt te zijn als bij zwangerschap één en twee, ben ik er al wel een beetje klaar mee. De misselijkheid is met medicijnen en wat opstart problemen ‘s ochtends, aardig onder controle. Stoppen met medicijnen ga ik voorlopig niet weer proberen, dat is me vorige week zeer slecht bevallen. Ik slik voorlopig nog een maandje verder.

15, 16 en 17 weken buik (in vieze spiegel)

15, 16 en 17 weken buik (in vieze spiegel)

Mijn hormonen daarentegen lijkt een spelletje met me te spelen. Een heel vervelend spelletje. Ik heb al weken last van zeer vervelende hardnekkige hoofdpijn. Behalve paracetamol niks aan te doen. En buiten dat zorgen ze voor een zeer labiele toestand hier in huize Maai. Tel daarbij op dat mijn energie ergens ver onder het vriespunt ligt. Ik weet me af en toe geen raad met mezelf en herken mezelf ook niet meer in de Maai die ik was voordat baby 3 zijn intreden in mijn lijf nam en nog minder in de Maai voordat alle hormoonellende begon. Voor de kinderen dus. Die kinderen, die hebben het maar zwaar met mij als emolabiele mama op het moment.

Ik maak mezelf gek als ik me bedenk dat ik me over een jaartje of drie weer eens wat beter zal voelen. Dat ik tegen die tijd pas weer echt zin en puf voor dingen heb. En dat ook mijn lijf dan weer eens van mij is. En tegelijker tijd maak ik me er druk om dat de tijd toch voorbij lijkt te vliegen. Dat ik afstand moet doen van het idee ooit vier kindjes in mijn armen te hebben, iets wat ooit mijn droom was (ja echt). Nog weer een zwangerschap hier achteraan zie ik niet meer zitten en buiten dat kan ik het mijn gezin niet meer aan doen. Ooit moet je je zegeningen tellen niet waar? En ondanks dat het allemaal niet over rozen gaat hier, vliegt de tijd en zit ik zomaar alweer bijna op de helft. Het eerste trimester was ik een beetje bezig te overleven, het kon me niet snel genoeg gaan die tijd. Maar inmiddels besef ik dat ik zo in beslag genomen word door mijn lijf en mijn gezin dat er weinig momenten zijn waarop ik echt bezig ben met zwanger zijn, met het feit dat er een klein babytje in mijn buik aan het groeien is. Dat maakt me verdrietig want ondanks dat ik mij ellendig voel wil ik alles bewust meemaken. Alsof ik afscheid moet nemen. Nooit meer zwanger. Straks alles voor de laatste keer. Voor ik er erg in heb moet ik me druk gaan maken over het lege nest syndroom. Ik word enorm heen en weer geslingerd door blije, enthousiaste en sombere, onzekere gevoelens. En ik wil zo graag mijn blije enthousiaste positieve zelf weer zijn.

We hebben voor dit babytje nog helemaal niks geregeld. Liefst wacht ik eerst de twintig weken echo af. Ik wil horen dat alles goed is en liefst ook of we een jongens of meiden gezin gaan worden al is dat uiteindelijk minder belangrijk. Dan wil ik eens alle babykleertjes die we hier de afgelopen jaren hebben verzameld gaan uitzoeken. Eigenlijk hebben we ook niks nieuws nodig, de hele babyuitzet is hier al in huis en dat zorgt er voor dat we deze keer nog geen enkele babyzaak zijn binnen gewandeld. Af en toe roepen we eens een naam maar echt serieus zijn we er nog niet mee bezig. Het lijkt nog niet echt door te dringen allemaal.

Gelukkig laat de buikbaby inmiddels al goed van zich horen. Die momentjes kan ik heel erg van genieten. Mijn kleine geheimpje. Het blijft een wonder dat er een nieuw leven in mij aan het vormen is. En heel soms kan ik met verwondering voor de spiegel naar mijn buik staan staren en ben ik er trots op dat je inmiddels goed kan zien dat ik een kindje in mijn buik meedraag. Ik hoop hier over een paar maandjes heel hard om te kunnen lachen. Zie mij nou zitten.

Leuk! een reactie

comments

You Might Also Like...

18 Comments

  • Reply
    Mama's Jungle
    13 augustus, 2014 at 12:54

    Heb het toch gelezen 😉 en het is fijn die dingen van je af te schrijven. Een zwangerschap is ook zwaaaarrr… denk aan het resultaat denk denk 😉

  • Reply
    Buurman Erik
    13 augustus, 2014 at 13:31

    Blijft toch bizar dat, om een van de mooiste wonderen ter wereld te kunnen laten voltrekken, je eerst zoveel ellende moet doorstaan. Alleen de bevalling al!! Heb het zelf 3 keer vanaf de zijlijn mogen meemaken en dat was bepaald geen ‘wandelingetje in het park’. Hou je taai en denk maar aan al die gelukkige momenten die je voor de boeg hebt. Dikke kus!!

  • Reply
    Gwen
    13 augustus, 2014 at 13:36

    Wat mooi geschreven! En wat irritant zeg, die moodswings en dat interne drama in je hoofd 🙁 Het staat het genieten zo in de weg, hoewel ik ah einde toch vele genieten bespeur met je commentaar op jullie geheimpje als de baby beweegt 😀 Hier een zwangere die het tot hobby verheven heeft, de eerste keer al. Een en al rozengeur zeg maar. Ok, op de slapeloze nachen na dan. Dat geplas de hele nacht, zucht.

    • Reply
      MamaMaai
      13 augustus, 2014 at 13:57

      Dank je Gwen! Fijn dat jij je zo goed voelt 🙂

  • Reply
    Multivroon
    13 augustus, 2014 at 14:54

    Het lijkt erop dat je last hebt van hormonen 😉

    • Reply
      MamaMaai
      13 augustus, 2014 at 17:32

      Zoiets 😉

  • Reply
    Frederique
    13 augustus, 2014 at 16:48

    Ik heb je klaagstuk met een grote grijns gelezen. Niet uit leedvermaak maar uit herkenning. Ik ben ook geen fan van zwangerschappen maar wel zo blij als het kindje na 9 maanden in je armen ligt. Tijdens mijn drie zwangerschappen voelde ik me ellendig, onhandig, dik, emolabiel zoals je het zo mooi zegt, die 9 maanden konden me niet snel genoeg gaan. Dan komt de bevalling, een superliefleuk kindje en binnen wat is het…10 seconde…vergeet je alle ellende…en dan komt die 4e misschien toch. En als hij niet komt is het ook niet erg, drie is een zege 🙂 En dat lege nest …dat duurt nog heel lang maar dat is het mooie van een zwangerschap, je mag er nu officieel over klagen en huilen en emo doen, niemand zal het je kwalijk nemen. Het hoort er nou eenmaal bij 🙂

    • Reply
      MamaMaai
      13 augustus, 2014 at 17:33

      Ja, wie weet. Maar ga er vanuit dat we het afsluiten na deze hummel.

  • Reply
    Joyce
    13 augustus, 2014 at 17:20

    Klagen mag best! Zwanger zijn is niet makkelijk.

    Hopelijk gaat de tweede helft makkelijker en kun je samen met je gezin genieten van de voorpret 🙂

  • Reply
    Omagazijn
    13 augustus, 2014 at 19:29

    Ik heb je verhaal ook met een glimlach gelezen. Soms zie je het inderdaad allemaal niet meer zitten tijdens je zwangerschap. En dan bedenk je je weer waar je het allemaal voor doet…
    Lekker van je afschrijven op je blog, als dat goed voelt!

  • Reply
    Roos
    13 augustus, 2014 at 20:19

    Tja, hier ook herkenning. Zwanger zijn vond ik echt een crime, 25 weken kotsmisselijk geweest, ondanks medicatie. Ik heb zo ontzettend niet genoten…en daar kan ik nu nog verdrietig om worden. Want nu mis ik mijn buik best wel eens. Ik mis de tijd dat mijn dochter nog echt alleen van mij was. Maar het is denk ik mens eigen om altijd te verlangen naar iets wat nog komt of wat is geweest, het is een kunst om van het nu te kunnen genieten, ook al is het niet allemaal leuk. Sterkte meid, lekker blijven schrijven!

    • Reply
      MamaMaai
      14 augustus, 2014 at 10:55

      Ja gek, jouw verhaal herken ik dan ook weer. Als ik niet zwanger ben en ik zie iemand met een buik voorbij komen dan vind ik dat zo enorm speciaal. En ik heb nu al dat ik er verdrietig van word dat ik het nooit meer ga meemaken ondanks dat ik me niet lekker en beroerd voel, gek toch he?

  • Reply
    Happy Lioness
    13 augustus, 2014 at 21:30

    Ik heb door gelezen hoor. En zo erg was het niet om te lezen. Sterker nog ik begrijp je wel. Sommige vrouwen hebben een zorgeloze zwangerschap en nauwelijks kwaaltjes. En bij andere vrouwen vraagt het heel veel van lichaam en geest. Ik behoor net als jij tot die laatste groep. Helaas. Nog even volhouden meid. En klagen mag hier altijd.

  • Reply
    Maris
    14 augustus, 2014 at 06:44

    O mop. Ik vond de tweede keer al zoveel minder leuk dan de eerste keer. Laat staan een derde. En ja, er gaat zeker weer wat tijd overheen voor je weer helemaal lekker jezelf bent. Dat hoort er nou eenmaal bij. Maar over een paar jaar geniet jij onwijs van je 3 kindjes. En is het het allemaal waard geweest. En tot die tijd kom je hier maar huilen. Zet ik taart voor je klaar. Kusje en knuffel. Ennuh, ik ben zo benieuwd wat het wordt. Een jongen of een meisje. Wat denk je zelf?

    • Reply
      MamaMaai
      14 augustus, 2014 at 10:58

      Dankje lieve Maris. Zal ik doen. Ik kom binnenkort even klagen. Ik heb geen idee. Over het algemeen denk ik jongetje. Maar misschien omdat iedereen dat lijkt te denken. En soms ben ik ineens overtuigd van een meisje. Heb niet echt een duidelijk voorgevoel denk ik 😉

  • Reply
    Yvette
    15 augustus, 2014 at 12:29

    Aahhhh gefeliciteerd! 😀 Zo leuk! En klagen mag altijd hoor, dat schijnt erbij te horen 😉 Liefs!

    • Reply
      MamaMaai
      15 augustus, 2014 at 14:25

      Haha fijn, maar wil ook niet zo’n zeikblog worden dus probeer me toch een beetje in te houden. En trouwens, af en toe aan wat leuks positiefs werken schijnt ook goed te zijn 😉

  • Reply
    Seline
    17 oktober, 2014 at 08:56

    Oi.. hormoontjes.. wel naar dat het je een beetje ‘beheerst’ zeg maar, haha.. Maar hier mag je natuurlijk alles er lekker uit spuien!
    Je bent ontzettend mooi zwanger!

  • Leave a Reply